το πνεύμα των καιρών

είσαι όμορφος, πιο όμορφος κι από ένα
άστρο. Όταν είσαι φτωχός και ηλίθιος
και πηγαίνεις στο ποδήλατό σου μακριά
μέσα στο ψωμάκι του ήλιου.

είσαι όμορφη πιο όμορφη κι από ένα
διαμάντι, όταν βολεύεσαι στο στρώμα
σου με το ατσούμπαλό σου σώμα
και διαβάζεις για τις εξετάσεις.

δεν έχεις ανάγκη από καμμία επικύρωση
κανένας δε θα βρει τα λόγια να περιγράψει
την ανθοφορία της ζωής. Βάλε τις διασημότητες
εκεί που τους αξίζει.

ασε τα όνειρα...δεν είσαι μεσόκοπη κυρία.
Φίμωσε τη φαντασία. Και
ανέπνευσε τα δρώμενα...όπως εκτυλίσσονται
έξω απ' το πνεύμα των καιρών.

ανορθόγραφοι

Με έφαγε το πείσμα. Και το δικό σου
Και το δικό μου. Ήμουνα δυνατός κάποτε...
Κι ήξερα τι θα πει έρωτας. Το ήξερα
Σα την ορθογραφία μου.

Το βράδυ που ακούω τις τρίλιες
Των ανθρώπων. Των ανθρώπων που
Μιλάνε, πιστεύουν, αγαπούν, προσδοκούν
Χορεύουν, αγοράζουν, κλάνουν. Τους
Έχω βαρεθεί τους ανθρώπους. Το βράδυ
Όταν ακούω τις τρίλιες τους αλυχτάω σαν
Καμμένο ζωντανό.

Για να συναντηθούν δύο πορείες πρέπει
Να το θέλει κι η μοίρα. Αλλά θα το σκοτώσει
Η γυναίκα. Το έχει αυτό το ταλέντο από
Τη φύση της. Να πηγαίνει κόντρα. Είναι
Το γούστο της. Κι έτσι ο άντρας είτε θα
Γίνει τζιτζιφιόγκος είτε θα κατευθυνθεί
Σα ζώο μέσα στην πυρκαγιά.

Μας έφαγε το πείσμα. Και το δικό
Σου και το δικό μου. Ήμασταν αληθινοί
Κάποτε. Και ξέραμε τι θα πει έρωτας.
Σα την ορθογραφία μας.

drive-in

Οδηγώ καταμεσήμερο και νιώθω ευτυχισμένος, μια σκέτη
...ανθρώπινη ευτυχία. Φαίνεται να πήδηξα μερικούς αιώνες
Μπροστά, περισυνέλλεξα τα ερείπια μου και σηκώθηκα. Για χάρη σου.

Δεκάδες κατεστραμμένα μέλη, με το μηχανισμό, με τον ιδρώτα μου
Τρεκλίζουν σα το σκουριασμένο ρομπότ. Ανεβαίνω με κλαγγές και
θόρυβο το δρόμο. Είναι αύγουστος κι η θάλασσα πλάι είναι τα μάτια του Θωρ.

Βήχω τα λόγια της αγάπης. Μιλώ όπως οι βάτραχοι, όπως οι κακοί
Στις ταινίες φαντασίας. ‘Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ’ μέσα από το σωρό
Με τα παλιοσίδερα, μέσα απ’ το βαρέλι...μανσάρω ολομόναχος το βράδυ.

Και μετά στο κρεβάτι, είμαι σχεδόν και πάλι σωρός. ενώνω τα οστά.
και σιγά σιγά γυρίζω το τροχό ωσότου να υγρανθείς...η παλιά μου ψυχή
υπάρχει... Τρομαχτικό, αν το σκεφτείς, μετά από τόσο καιρό.

Υπάρχει εκεί. Από κάτω, από μέσα. Mια γριά, μάγισσα ψυχή
που τραγουδάει και χορεύει διαβολοτραγούδια. Δε σέβεται, δε σέβεται ούτε εμένα
Ούτε εσένα. Xωρίς σταματημό, μας σπρώχνει, μας ρυμουλκεί στους κάμπους.

Οδηγώ καταμεσήμερο και νιώθω ευτυχισμένος. Μια σκέτη ευτυχία.
Φαίνεται να πήδηξα όλους τους κανόνες και να γύρισα για να σε βρω.

Futura

Διέξοδος δεν θα υπάρξει. Έχω βάλει τα όνειρά μου
Σε μπουκάλες. Μυρίζω όπως τα μωρά.
Ανακάλυψα πως αν είσαι πραγματικά αθώος δε
Θα μπορέσεις ποτέ να το κρύψεις.

Ζούμε στην εποχή του κυνισμού. Είναι μια ακόμα
Ιδεολογία. Ένας τρόπος να παραμυθιάζονται οι μάζες.
Να λατρεύουν τις τράπεζες ή να τις μισούν.
Να προσκυνούν το χρήμα ή να το ξορκίζουν.

Κλείνω αυτό το βιβλίο οριστικά. Το διάβασα.
Ο Πίπις γάμησε τη Μαρία. Κι η Μαρία γάμησε
Τον Πίπη. Και μετά όλους μαζί τους γάμησε
Το κούφιο μυαλό τους.

Πάντως όταν κλείνει μια εποχή δε γίνεται να
Επιστρέψεις σε μια άλλη. Δε θα είχε νόημα
Να μιλήσω για το φεγγάρι. Το καταλαβαίνεις;
Ούτε να απενεχοποιήσω την ευτυχία ή την ηδονή.

Είμαστε λίγο γέροι. Είμαστε λίγο ακόμα νέοι.
Κράξαμε καιρό όπως οι κότες στο κοτέτσι.
Φάγαμε ο ένας τον άλλο...μάλλιασε η γλώσσα μας.
Μα η ουσία βρίσκεται στο στεγνό μας στόμα.

Η αγάπη; Χμ. Νομίζω πως το ξέρεις κι εσύ
Πως ανεμίζοντας κάθε είδους σημαίες δεν
Πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Καλύτερα
Προσπάθησε να φανταστείς τον εαυτό σου χωρίς φαντασία.

Οσφρίσου. Έχω βάλει τα όνειρά μου σε μπουκάλες.
Μυρίζω όπως τα μωρά. Ανακάλυψα πως αν είσαι
Πραγματικά αθώος δε θα μπορέσεις ποτέ
Να το κρύψεις.

Ανθρωποφαγία.

Παρακολουθούσα τηλέοραση τις τελευταίες μέρες και δε μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου και στα αυτιά μου.

Βρίσκουν άνθρωπους με προβλήματα και γελούν στα μούτρα τους, με την αδυναμία τους.

Παιδιά με προβλήματα, κάθε είδους, μαθησιακά, επικοινωνίας, αυτοεκτίμησης, που χρειάζονται στοργή τα πιάνουν στα χέρια τους μια πουτάνα, ενας πορνοβοσκός κι ένας παχύς κίναιδος και τα ξεφτυλίζουν. Για ψωρολεφτά.

Μετά τα παραλαμβάνει ο Λαζόπουλος, ο αξύριστος γελωτοποιός της AGB, και τα αποτελειώνει. Το κάνει δε αυτό για να μας χαλαρώσει από τα δακρύβρεχτα, λαικίστικα του πολιτικά λογίδρια. Και χαλαρώνουμε...

Κι έπειτα έρχεται ο Μάκης. Ένας κλασσικός μπάσταρδος. Τον είδα να ξεφτυλίζει ένα τύπο που προσπαθούσε να βγάλει γκόμενες με χαζοψέμματα, τύπου είμαι σεξολόγος. Τον κυνηγούσανε στο δρόμο με τα μικρόφωνα και τις κάμερες και τον ρωτούσαν μέσα στον κόσμο...'γιατί το κάνετε αυτό;'.

Όλοι έχουν καλό σκοπό. Οι μεν να προωθήσουν ταλέντα στο τραγούδι. Ο άλλος να μας προτρέψει σε πολιτική δράση με όπλο του το χιούμορ. Ο άλλος να ξεβρακώσει την εξουσία.

Και όλοι μας προσφέρουν ανθρώπους για ορεχτικό. Κι εμείς τρώμε.

Ωμά

Τι αρπαχτικά κυκλοφορούν εκεί έξω; Και πόσοι μαλάκες που τρώνε τις μπαρούφες τους;

Χωρίς Στοργή

Κάθομαι σε μια γωνιά και κοιτάζω τη ζωή μου
Και μου θυμίζει ανασκαφή χωρίς ευρήματα.
Τόσα χρόνια κατέβηκα μέχρι το κέντρο της γης
Και το μόνο που έφερα πίσω είναι τον
Εαυτό μου!

Δε με συγκινεί πια το αλκοόλ και ντρέπομαι
Να τηλεφωνήσω στις άκρες μου για
Τσιγάρα. Κάθομαι όπως η μαιμού στο κλαδί
της και περιμένω να πεθάνω.
‘Η κλήση σας δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή του ΟΤΕ’

Υπάρχουν κάποιες ελπίδες σωτηρίας
Μα τις αποστρέφομαι. Αποστρέφομαι τα
Πάντα. Βαριέμαι και τους κολασμένους,
Οι καλύτεροι από αυτούς τρώνε τα κόπρανά
Τους. Μπορώ πια και συμμερίζομαι τους ασκητές.

Ούτε μια μέρα άξια, ούτε μια κουβέντα πλήρης.
Άδεια η μέρα, χωρίς ψωμί. Κοιτάζω το Χριστό
Και λυπάμαι που δε μπορώ να σηκωθώ
Στο κάλεσμα του. Αλλού τα θαύματα όμως φίλε, εδώ,
Το κλείσαμε.

Πίσω από τα σπίτια υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι
Είναι σφαλιχτοι σα σπίτια. Η σκιά τους είναι το δρεπάνι
Του Άδη, ένα ερωτηματικό που απλώνει στο πάτωμα
Και στο τοίχο. Και μετά βγαίνουν έξω χαμογελαστοί
Και άρτιοι. Είναι παντελώς τρελοί!

Θα μπορούσα να σκαρφιστώ ένα σωρό
Εξυπνάδες και κόλπα για να τα βολέψω στο
Μυαλό μου. Αλλά το μυαλό μου δε βολεύεται.
Όχι. Δεν είναι ανατρεπτικό... οι καθαρά ανατρεπτικοί
Άνθρωποι μου είναι αδιάφοροι όσο κι οι παπάδες. Απλά το
Μυαλό μου είναι, πως να το εξηγήσω, αβόλευτο...δε βολεύεται
Χωρίς στοργή.

Σα μικρό παιδί

Γυρνάμε το βράδυ από μια ακόμη έξοδο. Εσύ
Είσαι λίγο μεθυσμένη –απλά γελάς- κι εγώ στις
Σκέψεις μου...σκέφτομαι πως θα κατέβω από
Την επόμενη υδροροή, στην κόλαση.
Κι έπειτα στο κρεβάτι...όλα μοιάζουν με εφιάλτη...το φεγγάρι
Παίζει καραμούζα. Ανάβουν τα αυτιά μου, οι αισθήσεις όλες
Σε συναγερμό. Κάνουμε έρωτα.

Στις τρεις σε περιμένω στο σταθμό. Φοράω εκείνο το
Σακάκι με τις κακοραμμένες κουμπότρυπες. Ειλικρινά νιώθω
κλόουν, όμως περιμένω, κάθιδρος. Σε βλέπω να φθάνεις
Κι είναι η εικόνα σου...σα να τα χω πιει πάνω σε βάρκα και να έχει
9 μποφόρ και να μου προσφέρουν ένα κατακόκκινο
Λουλούδι. Είσαι απλά υπέροχη.
Σε λίγο, στο σπίτι, κρατώ τα πόδια σου ανοιχτά. Δε ξέρω κι εγώ τι βλέπω.
Τη ζωή μου όλη...Βγάζω το σακάκι και παγώνω. Ξεμένω από αστεία. Φιλιόμαστε
Σαν μοιραίοι εραστές.

Έχω πεθάνει. Στα σοβαρά έχω πεθάνει. Είμαι στον άλλο κόσμο.
Εϊμαι οργισμένος. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο οργισμένος είμαι.
Όλη η επαναστατικότητα –ένας θεός ξέρει που τη βρήκα- είναι συμμαζεμένη
Στο κεφάλι μου. Κουνώ τη γροθιά μου...βρίζω,
Κάποιοι άγιοι προσπαθούν να με συνεφέρουν. Ένας ξερακιανός με ευπροσήγορα
Μάτια μου προσφέρει ένα ποτήρι νερό. Το κεφάλι μου είναι χάλια.
Κάνω μέρες να μιλήσω...
Αργότερα βρίσκομαι μπροστά σε μια επιτροπή, από αυτές που φτιάχνουν συνήθως
Για να συνετίσουν τους μαλάκες. Ακούω γελάκια στο βάθος...αποδοκιμασίες σφυρίγματα. Με οδηγούν μπροστά στον Κύριο...
‘Κύριε...θα πρέπει να κάνετε κάποιο λάθος, δε μπορεί να πέθανα’ Του λέω με ύφος.
‘Και γιατί αυτό’ λέει σηκώνοντας τα φρύδια
‘γιατί είμαι ερωτευμένος’ απαντώ με μισή φωνή, σα μικρό παιδί.

καημός

Τι να πω ψέμματα, μου τα πήρε απο εδω
Κι επειτα απο κει
Μέσα στη φουρτούνα, τα κανα όλα, τα πα όλα
Μέσα στο νερό
Δεν έχω δικαιολογίες, ούτε απολογίες, δεν έχω άλλη
Δοσοληψία γενικά
Σύρε το χέρι σου και κόψε με, κόψε με να λυτρωθώ

Όπου μας πάει κι όπου μας πήγε, λίγο από εδώ
Κι έπειτα πιο κάτω
Πνίγηκα και νόημα δε βγήκε, δεν πνίγηκε η ντροπή
Κι έτσι το αφήνω και αυτό με αφήνει
Και πίνω
Μα δεν πνίγεται η ντροπή

Να το πω στους αγγέλους, σε αυτούς να το πω
Μα που να κοιτάξω
Που τα έχω όλα μπερδεμένα
Σε βλέπω για να τυφλωθώ, σου μιλώ να μουγγαθώ
Στους αγγέλους θα το πω
Σύρε τη φλόγα σου και κάψε με, κάψε με να λυτρωθώ

άφετε τα παιδια...

Έχει αφόρητη ζέστη, ζέστη που
Δε θα άντεχε κανένας. Δε σκέφτομαι πια
Πως προτιμώ να πεθάνω. Σιγά σιγά απλά
Ξεμωραίνομαι, ξεχνώ. Κι έτσι είναι σα
Να είμαι πεθαμένος, ουσιαστικά.

Τίποτα δε θα γυρίσει, τίποτα δε θα επιστρέψει.
Έχω ξεχάσει όλες τις ταινίες που έχω δει, όλα τα
Ποίηματα που έχω διαβάσει. Προ λίγου καιρού
Έκανα το τελευταίο βήμα. Πέρασα το όριο. Αν ανοίξεις
Το σώμα μου έχουν μείνει μόνο τα καρφιά και τα ξύλα.
Δεν υπάρχει αίμα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα τραγουδούν. Ακούω τραγούδια
Στο ραδιόφωνο και μερικές φορές σιγοτραγουδώ. Μόνο που
Τραγουδώ όπως οι μωροί. Μουρμουρώ λίγο, να περάσει η ώρα.
Όλες οι επιθυμίες με οδήγησαν στην καταστροφή. Τώρα δεν επιθυμώ
Ούτε καν να καταστραφώ.
Κι ειλικρινά νιώθω πως το σώμα μου είναι ένα κλουβί.

Στους σταθμούς των τρένων κυκλοφορεί πολύς κόσμος.
Διαφορετικός κόσμος. Είναι και κάποιοι που φαίνονται πως
Περιμένουν. Κάποια στιγμή σηκώνονται και αποχωρούν.
Έτσι νιώθω. Δεν υπάρχει προορισμός. Δεν υπάρχει έλεος
Μέσα στον καύσωνα του σφυγμού. Μέσα στον καύσωνα των αδένων
Που εκκρίνουν, το ένα μετά το άλλο τελεσίγραφό... δουλειά, αγάπη,
Σπίτι, εφορείες...η δε ψυχή μοιάζει με κειμήλιο πολέμου. Ίσως την εκτιμήσουν
Τα παιδιά.

politics

Είμαι πάρα πολύ καταδεχτικός άνθρωπος. Δεν έχω μέσα μου πραγματικό μίσος για κανένα και για τίποτα. Ποτέ μου δε θα έκανα εσκεμμένα κακό σε άνθρωπο. Ρύθμισα όλες τις πλευρές της ζωής μου με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιώ στο μέγιστο τις προσωπικές μου επιθυμίες χωρίς να βλάπτω τους γύρω μου. Με τον καιρό, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας καταλάγιασε μέσα μου η οργή, οι πόθοι, η απαίτηση για το οτιδήποτε. Άλλοτε ο έρωτας μου φαινόταν πως είναι μια καταδυνάστευση, ένας πνιγμός μέσα στα δίχτυα της μοίρας μου. Άφηνα πρόσωπα να με ακολουθούν, να με στοιχειώνουν. Η μαγεία του πάθους...κατά ένα τρόπο η ζωή μου μεγεθύνονταν, ήταν μεγαλύτερη από μένα, κατακλυσμιαία όπως τα σύννεφα, η βροχή, οι ορμητικοί χείμαρροι. Όμως αυτά τα άφησα στο παρελθόν. Δεν ήταν ζήτημα απόφασης. Δεν ήταν κάτι που αποφάσισα σε μια στιγμή...ήρθε με την πάροδο του χρόνου, μεγάλωσε μέσα μου.

Κοιτούσα τις φωτογραφίες ενός νεαρού τις προάλλες. Φίλος της μικρής αγαπημένης ανηψιάς μου. Μετά από χρόνια ένιωσα ξανά μέσα μου έντονο πόνο. Ζήλεψα τόσο πολύ που δε μπορούσα να το πιστέψω. Ζήλεψα τη νεότητά του, την ομορφιά του. Φαινόταν τόσο αγνός, τόσο θυμωμένος, τόσο προσβλητικός στους γύρω του. Εγώ δεν είμαι πια έτσι. Δε μπορώ να θυμώσω όσο κι αν επιθυμώ μια όμορφη γυναίκα. Δε νιώθω νεύρα όπως παλιά. Μπορώ να την παρακολουθώ οσότου να αφομοιωσώ ολοκληρωτικά το σχήμα του σώματός της αλλά δε θα οργιστώ, δε θα ποθήσω. Λοιπόν η ζήλια είναι ένα άχρηστο συναίσθημα. Αυτό το έχω αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό. Το πολύ να σε βοηθήσει να κινητοποιηθείς να αποκτήσεις αυτό που ποθείς ή να το ξεπεράσεις ή στις χειρότερες των περιπτώσεων να βαλθείς να το εξολοθρεύσεις.

Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές δε θα έγραφα τώρα δε θα υπήρχε λόγος. Αν ήμουν νεότερος, θα βρισκόμουν σε κάποιο γυμναστήριο. Θα ξύριζα τα γεννητικά μου ΄ργανα μου, θα κολυμπούσα, θα διάβαζα φιλοσοφία για να έχω να πω κάτι βαθύ...θα έκανα τα πάντα. Αν υπήρχε χρόνος θα έκανα τα πάντα. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Εγώ είμαι γέρος. Είμαι πλυμμηρισμένος από αγάπη κι από κατανόηση. Όταν παίζουν πιτσιρίκια γύρω μου γελώ σα να με γαργαλούν. Ένας κήπος με όμορφα λουλούδια με κάνει να ανατριχιάζω. Ξύπνω νωρίς, μ αρέσει να βαδίζω στην ακτή. Δε θέλω να αλλάξω τίποτα δε θέλω να αποκτήσω τίποτα...έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα φύγω.

Όπως έχουν τα πράγματα δεν υπάρχει διέξοδος. Τουλάχιστον για να είμαι ειλικρινής δεν υπάρχει καλή διέξοδος. Να γίνω νέος είναι αδύνατο. Να πάψω να ζηλεύω είναι επίσεις αδύνατο. Λαχταρώ με όλη μου τη δύναμη να είμαι και πάλι αυτός που υπήρξα.... Πάνω στο κρεβάτι, να κάνω έρωτα ασταμάτητα, να της κρατώ το χέρι το βράδυ, τυφλός από το πάθος μου για το σώμα της. Να την οδηγώ μέσα από τον κόσμο σ ένα δωμάτιο κλειστό. Καλά κρασιά... Αφού δε μπορώ να ξεπεράσω τη ζήλια μου λοιπόν παραγωγικά αποφάσισα να γίνω ο κακός της ιστορίας. Η μετα θάνατον σωτηρία μου δε με απασχολεί έτσι κι αλλιώς. Αποφάσισα λοιπόν να γνωρίσω αυτό το νέο που υπήρξε η αφορμή της παρέκλισης μου από την ευπροσήγορη ζωή μου. Να τον γνωρίσω και να του κάνω τη ζωή του κόλαση...απελπιστική, μονότονη και ανέξοδη...όπως τη δικιά μου.

Σκέφτομαι τους ερωτευμένους. Δεν έχουν καμμία δικαιολογία και καμμία ελπίδα. Δε μιλούν όμορφα, δε γράφουν όμορφα, τις περισσότερες φορές αφήνονται και παρασύρονται από τις κατά τ' άλλα φυσιολογικές ζωές τους...και μέσα σε αυτή την αγχόνη των ανθρώπων και των συνηθειων διαλογίζονται ωσότου να εκπνεύσουν.

Το ερωτικό γράμμα της ...

Καλέ μου, γλυκέ μου, μονάκριβέ μου, σου γράφω από το γωνιακό καφέ της οδού Λ. Είμαι αχτένιστη, άβαφη, δε θα θελα να με δεις σε αυτή την κατάσταση. Φοράω όμως την κοντη στενή φούστα που λάτρευες και τις κάλτσες...Είναι μέρες τώρα που κυκλοφορώ στην πόλη, όπως ο αρχαιολόγος ανάμεσα στα ερείπια. Όπου κι αν κοιτάξω, παρότι με κατακλύζει ο θόρυβος των μηχανών, οι ανθρώπινες ομιλίες, η τύρβη των εργοτάξιων, αδυνατώ να δω ανθρώπους. Φορώ, βλέπεις και τα αγαπημένα σου γυαλιά...τα κράτησα σα φυλαχτό. Σε αναζητώ παντού...μονάχα εσένα. Όλοι οι άλλοι είναι μόνο κόμματα και παρενθέσεις και άστοχα επιρρήματα...ενώ εσύ είσαι ο λόγος μέσα μου.

Πόσο θα θελα να μπορούσα να κρατήσω στα χέρια μου το πρόσωπο σου. Πριν εκραγεί ολοσχερώς η θέληση μου για ζωή, να κρατήσω το πρόσωπο σου σφιχτά και να καλυφθώ από τα θραύσματα. Ξέρω πως δε ζήλεψες ποτέ. Κι ούτε θα ζηλέψεις. Εσύ είσαι σα να ζεις μέσα σε ένα εξαφανισμένο πλοίο. Χωρίς επιθυμίες...σα φάντασμα. Ίσως αυτό να ερωτεύτηκα. Ξέρω λοιπόν πως δε θα ζηλέψεις. Ναι, αποφασισα να περάσω και το τελευταίο κατώφλι της αξιοπρέπειας μου, αποφάσισα να σου τα δώσω όλα. Έπραξα όπως μου παράγγειλες. Αυτοί οι άνδρες ήταν φριχτοί...Με ταπείνωσαν, με έκαναν να αηδιάσω με το σώμα μου...θα ήθελα να μπορούσα να το πετάξω κάπου. Είναι σκουπίδι...είναι ένα μάτσο σκουπίδια...μακριά πόδια, ωραίοι γλουτοί, στήθη...ένα μάτσο σκουπίδια. Έβαλα τα κλάμματα μπροστά τους. Έκλαιγα σα μωρό παιδί. Ίσως τώρα είμαι λίγο σαν κι εσένα. Αυτό δεν ήθελες...με τα μαύρα σου γυαλιά, ατιμέλητη και ξενυχτισμένη σε έναν κόσμο όπου έχει αξία μόνο ότι...ότι διαρκεί αρκετά για να το φυλάξεις στο τάφο. Θα σ’ αγαπάω πάντα.
Δικιά σου,
...

Δεν αντέχω άλλες συναισθηματικές υπερβολές. Με τη θητεία αύξησα και το κάπνισμα και ούτως ή άλλως δυσκολεύομαι να καρδιοχτυπήσω με το πάθος και το ρυθμό που το έκανα παλιότερα.

Μάλιστα δεν αντέχω και τα πάθη των γύρω μου. Μου προκαλούν εκνευρισμό...τους θεωρώ άνθρωπους αδύναμους και έρμαιους στην ανοησία τους. Και βουδιστικά να το δούμε δεν υπάρχει διέξοδος από τέτοιους κύκλους. Άσκοπα σπαταλούν και λόγια και δάκρυα και χρήματα στο ουίσκυ.

Όμως όταν το βράδυ βουρτσίζω τα δόντια στον καθρέφτη, το είδωλο μου, ίσως από την κούραση δε ξέρω, αποκτά δική του υπόσταση. Και δεν είναι πως με κατακρίνει ή πως με λέει υποκριτή. Όχι αυτό δε το κανει...Είναι το ύφος του, η αναπνοή του...μια έξαψη όπως των αθλητών. Μορφασμοί πόυ θα έκανε κάποιος αν τον ξυπνούσε η φωτιά.

Μπαμπάς Ανέστη

Θα πρέπει να παραδεχθώ πως η επανάληψη της Ανάστασης του Ιησού κάθε χρόνο μου προκαλεί πια αφόρητη ανία. Αν η Ανάσταση είναι το γεγονός, το μοναδικό αξιοσημείωτο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, γιατί δεν παρασέρνει τις ζωές μας μια και καλή. Γιατί επιμένουμε να τη γιορτάζουμε κάθε χρόνο...Σαν ένα χάπι αμφιλεγόμενης δραστικότητας, μια αποστεωμένη παράδοση, μια ακόμα αφορμή για κοινωνικές συμπτύξεις, για ερωτισμό, για κατανάλωση, για γενναιόδωρα γιορταστικά γεύματα.

Σκέφτομαι όλο αυτό τον κόσμο να κατεβαίνει με τα βυζαντινά λάφυρα στους δρόμους, τους παπάδες, τους δημάρχους, τις μεσόκοπες συζύγους, τα αμέτρητα λαίμαργα πιτσιρίκια με τις λαμπάδες...Από τον τάφο της οικογενειακής ζώης άρον άρον στον δρόμο, στην ανοιξιάτικη νύχτα. Μυρίζουν όλοι αφόρητα άσχημα. Μυρίζουν βιομηχανικά αρώματα και φαγητά και φάρμακα. Μυρίζουν πολιτισμό.

Στα μάτια μου ο κόσμος τους πέφτει, τον καταπίνει η χοντρή γαστέρα του Άδη, οι καπνοί και οι φωτιές των ανέξοδων και ανούσιων προσδοκιών τους. Και δεν είναι ούτε η πίστη μου, ούτε το αναστάσιμο πνεύμα του Ευαγγελιού, ούτε καν η μακαριότητα της στρυφνής και δύστροπης σκέψης μου...όχι είναι μονάχα η έλλειψη καθαρού αέρα. Μόνο αυτή αρκεί για να με πείσει να μείνω σπίτι όπως και κάθε άλλη μέρα -πόσο μάλλον τώρα- και να βγω κάποια στιγμή το βράδυ στο μπαλκόνι. Να πάρω μια δυο εισπνοές και μετά να κοιμηθώ.

...PARTY TIME...



the mastery of great things comes with the doing of trifles...'henry miller'

ZEITGEIST

Οι πρόγονοι μου, όπως κι εγώ, υπηρέτησαν το αξιοσέβαστο και πράγματι προσοδοφόρο επάγγελμα του τεχνήτη φυσερών. Διότι, η αλήθεια είναι, πως μέχρι προσφάτως όπου πήρε τα μυαλά των ανθρώπων η πολιτική, δεν υπήρχε καλύτερη επιχείρηση από τη δική μου για ένα έντιμο πολίτη του Ρότερνταμ. Οι πιστώσεις ήταν πάντοτε καλές, οι πελάτες άφθονοι και στην αγορά υπήρχαν πάντοτε λεφτά και καλή θέληση. Μα, όπως προείπα, σύντομα αρχίσαμε να νιώθουμε τις παρενέργειες του φιλελευθερισμού και των μακρόσυρτων λόγων και του ριζοσπαστισμού, και όλων των συναφών. Άνθρωποι οι οποίοι μέχρι τότε ήταν οι καλύτεροι πελάτες στον κόσμο, δεν είχαν τώρα ούτε μια στιγμή για εμάς. Ίσα ίσα που πρόφταιναν να διαβάσουν για επαναστάσεις και να συμβαδίσουν με την πρόοδο της γνώσης και το πνεύμα των καιρών. Πράγματι, αν μια φωτιά είχε χρεία αναζοπύρωσης, μπορούσαν πια να το κάνουν πολύ πιο εύκολα με μία εφημερίδα παρά με το φυσερό.

απόπειρα απόδοσης από το διήγημα του Ε.Α.ΠΟΕ η περιπέτεια του Χανς Πφααλλ

Η στόφα των ονείρων

Ι

όταν ξαγρυπνώ το βράδυ, ακούω μανιωδώς
το τρίτο πρόγραμμα. Αφήνω το μυαλό μου και παρασύρεται
στους κύκλους της μουσικής. Όπως όταν το νερό του ποταμού
περιστρέφεται μέσα στο νερό μιας πιο δυνατής ροής. Η φωνή της
εκφωνήτριας είναι αυστηρή. Αναγγέλει με ακαδημαικό λιτό τρόπο
το επόμενο μουσικό απόσπασμα. 'Ακολουθεί η Ιταλική Καντάτα του Χεντελ,
αριθμός καταλόγου τάδε'.

Μπορώ να τη φανταστώ και τώρα που γράφω. Με τα κοκκάλινα
γυαλιά της, τα χείλη της, -όπως ο φρεσκοβαμμένος ασβέστης-,
ντυμένη μόνο με ζαρτιέρες...να κρατάει ένα χαρτί και να διαβάζει...

Η μουσική του τσέμπαλου φτιάχνει
κιγκλίδες, και τυλίγει το σώμα της.
Ενας ωρολογιακός μηχανισμός ξεκούρδιστος
...τα ελάσματα πετιούνται, οι βίδες τρίζουν...
Μέσα στη δαιμονισμένη καύση της φούγκας, είναι υγρή
μα δε θα βάλει ποτέ το χέρι της στην κλειτορίδα.


ΙΙ

στη μονάδα που βρίσκομαι τώρα, γνώρισα τον Χ.
Ένα ψηλό μελαγχρινό παιδί. Όποτε χαμογελάει
είναι σα να σου προσφέρει μια κουταλιά μέλι. Λιγνός, πελιδνός
σκελετός ανθρώπου, κι όλη η σάρκα νευρώδης. Σκαρί αληθινού
αγίου.

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε μιλήσει για γκόμενες. Καταλήγουμε
ακριβώς στα ίδια συμπεράσματα. Μπρος γκρεμος και πίσω ρέμα.
Δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής. Οι γυναίκες μας φοβίζουν.
Λένε πολλά και τα περισσότερα εξ' αυτών υπερφίαλα. Είναι νομίζω
από όλους παραδεχτό, πως το κατά τ' άλλα συμπαθές αδύναμο φύλο, όπως
ακριβώς οι μαιμούδες, γοητεύεται απ' ότι γυαλίζει, και υπακούει σε
αυτόν που τον βρίζει και τον ταίζει.

Ο δυστυχής ο Καζανόβα, που του λαχε να τις έχει πάθος, κακογέρασε. Βέβαια,
και το ποτό και τα χαρτιά είναι άσχημες συνήθειες, αλλά όσοι καταπιαστήκανε
με αυτές, στα γεράματα φτιάξανε κάτι μούτρα...σα μαραμένες πούτσες.

ΙΙΙ

Τις κυριακές πίνω κάτι ωραία τσιγάρα, και οδηγώ
το αμάξι μου ακούγοντας μουσική. Μου αρέσουν οι αγροτικές
διαδρομές. Θέλω να μυρίζει θυμάρι και πεύκο ο αέρας. Να συναντώ
στο δρόμο μου κατσίκες και διάνους κι αν είναι βράδυ
ν' ακούω τα κουκουβάου και την υπόκωφη σφυρίχτρα
των νυχτερίδων.

Έτσι θα τελειώσει η ζωή μου. Θα οδηγώ και θα μου κλείσουν το δρόμο
οι κατσίκες. Γεμάτη η άσφαλτος κατσικοπόδαρα.
Τότε θα έρθει και θα με πάρει ένας βοσκός και θ' ανεβούμε
ψηλά στο βουνό, να κοιτάξουμε το αχνιστό ψωμί της πλάσης.
Κι όπως θα κλαίει ο φτωχός -χαλασμένα δόντια, καμμένο δέρμα- και
θα μου δείχνει πέρα, τη θάλασσα και το φως, τον αφρό της,
θα κλείσω τα μάτια. Σκοτάδι.

Ιν

Μ' αυτά και μ' αυτά και πολλά ψέματα έψησα
μια πιτσιρίκα και την τακτοποιώ μια στις τόσο. Το
κορίτσι είναι λές και μόλις βγήκε απ' το μηχανουργείο.
Δουλέυει ρολόι.

Στο κρεβάτι της πουλώ εξυπνάδες.
Βάζω το μάτι μου στο κωλοτρυπίδι
της και φωνάζω 'άνθρωπος στη θάλασσα'. Γελάει.
Γελάει όμορφα με την ακριμάτιστη καρδιά της.

Μιλάμε ψιθυριστά. Σχεδόν ακατάληπτα.
-Είσαι μαλα...σ
-Εισαι πουτρ...ν
-Καθε φορα που φευγω απο εδω παω και τρωω εναν αληθινο
πουτσο να χορτ...σ. Γελάει
-Μαλακκισμ κωλαρρρκι...γελάω.
Μετά ακουμπούμε τα μέτωπα μας. Κοκκινίζουμε από αγάπη.
Ανταλάσσουμε ένα ντροπαλό φιλί.

Μια μέρα με άρπαξε από κάτω και με ένα περιπαιχτικό ύφος
με ρώτησε.
-Μωρο μου ωραίος είναι ο πούτσος σου. Αλλά τ' αρχίδια σου είναι αληθινά
φανταστικά.
Τόσο απαλά και τόσο σκληρά. Απο τί είναι φτιαγμένα;
Έβαλα τα χέρια πίσω στο μαξιλάρι και κορδωθηκα...
'αυτά είναι φτιαγμένα, από την ίδια στόφα που φτιάχνονται και τα όνειρα'.

Άγια Νύχτα

πλησιάζουν τα χριστούγεννα και η κατάσταση
πάει από το κακό στο χειρότερο. Αυτή η ωμή
αλήθεια των φώτων που αναβοσβήνουν το βράδυ, των
στολισμένων τραπεζιών, με αναμμένη τη τηλεόραση, γνωρίζοντας
καλά πως δεν έχεις ρούπι μέσα σου από ... γιορτινή
χαρά. Ανοίγεις όλα τα ουίσκυ που σου κάναν δώρο και πίνεις αργά,
ποτίζεσαι σαν δάσος, κι όλο το έρεβος της φύσης είναι εκεί στον
καναπέ σου, στις παντόφλες σου, στις πιτζάμες.

είσαι ο άνθρωπος ελέφαντας. Τόσο ντελικάτος στη ψυχή
σου. Έχεις τόσα ευγενή αισθήματα...τόση τάξη στον προσωπικό σου χώρο.
Μέσα σου υπάρχει μόνο μουσική. Λάθος. Υπάρχει μόνο αρμονία.
Ονειρεύεσαι πως ζεις όπως οι άριοι ευγενείς, κατέρχεσαι τα χιονισμένα
αλπικά σου όνειρα, με το έλκυθρο, με τα καλά σου ρούχα έπειτα στη σάλα.
Χορεύεις χωρίς να έχεις τίποτα άλλο στο μυαλό σου πέρα από τη στάση του σώματός
σου. Μέσα σου είσαι μεγαλοπρεπής. Θέλεις τόσο πολύ να ξεχάσεις πως ζεις σε
μια γαμημένη επαρχία της Μεσογείου.

Κοιτάς, έπειτα όμως, το ναυτικό σου χαμόγελο
στον καθρέφτη...τις περατζάδες από τα κακόφημα πορνεία, τη ψαρίλα,
την ευωδία των εσπεριδοειδών στα δάχτυλα...δεν είσαι παρά ένας
χωριάτης. Το μόνο που καταλαβαίνεις στον κόσμο είναι τα πρωινά κακαρίσματα
των γαιδάρων και του κόκκορα -όπως ο Χριστός-. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι μετά
από ένα πήδημα, αξύριστος, με νοτισμένες φανέλες, ξεκούμπωτα παντελόνια.
Δεν είσαι εραστής, ποτέ δε θα είσαι. Είσαι κτηνοβάτης, γαμάς σα ζώο, γαμάς ζώα.
Κι ας έχεις στοργή. Ξέρεις πως όλες οι Αφροδίτες είναι παραλλαγές
της ίδιας ζωόδους ορμής. Ξέρεις πως όλα τα θυληκά έχουνε μουνί.
Είτε πρόκειται για κατσίκες είτε για γυναίκες.

πλησιάζουν τα χριστούγεννα και η κατάσταση πάει από το κακό
στο χειρότερο. Αυτή η ωμή αλήθεια των φώτων που αναβοσβήνουν το βράδυ,
των στολισμένων τραπεζιών...έχεις γίνει φέσι από το πολύ ουίσκυ...
Πέφτεις πλάι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και κλείνεις τα μάτια, και χωρίς
να ξέρεις γιατί και πως, -όπως κάθε βοσκός και κάθε χωριάτης-,
πλησιάζεις τη φάτνη του Χριστού να νιώσεις την αγάπη.

Εντυπώσεις
Ι

Έχω δει ανθρώπους να είναι καταπονημένοι,
έχω κι εγώ κουραστεί κατά καιρούς, όμως
η δουλειά των τελευταίων ημερών με έφτασε
στο όριό μου. Πριν κοιμηθώ έβλεπα ένα φως,
μία δίοπτη είκονα ενός ανθισμένου κήπου.


Σκέφτομαι πως μπορώ να δουλέψω όσο κανένας. Η καταγωγή
μου είναι, αλλωστε ταπεινή. Μπορώ να δουλεύω μερόνυχτα,
χωρίς καμμία ανάπαυση, χωρίς τρυφή. Ο Θεός μου έδωσε
μόχθο και κακές σκέψεις. Φθόνο, μίσος, ανέχεια, και ψέμα.
Και κάπου μακριά, διπλωμένο μέσα σε κάποιο υπηρεσιακό έγγραφο...
το χαρμόσυνο κάλεσμα μιας Κυριακής.

ΙΙ

Δε με έχεις δει να θυμώνω. Και σου τα χω μαζεμένα.
Δεν έχεις δει προφήτη πιο ξεμαλλιασμένο. Παλαιστή
πιο κόκκινο από την ένταση. Μυς και μούσκουλα
και μηνίγγια...όλα γεμάτα αίμα.

δεκαπέντε χρονών παιδιά τα βάζουνε να κάνουνε
τις μαιμούδες. Είτε στα θρανεία, είτε στις τηλεοράσεις...
Εκπαιδευμένα στον παραλογισμό του κάθε φίφα γραφειοκράτη.
Γνωρίζουν να αποστηθίζουν, γνωρίζουν να προσκυνούν την ανοησία
για ένα καλύτερο μέλλον. Οι γονείς τους, μη μπορώντας να βολέψουν
ο ένας τον άλλο στο κρεβάτι, τους ονειρεύονται γιατρούς, δικηγόρους
μηχανικούς. Και τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά υπακούουν. Πληρώνουν
τα γαμισιάτικα των γονιών τους. Από τα δεκαπέντε ήδη νεκρά.

Τάξη και ασφάλεια. Η ανοησία, η έλλειψη θάρρους για τη ζωή, η έλλειψη αγάπης
για τη ζωή...πόσες και πόσες φορές δε σκέφτηκα να βουτήξω το κεφάλι μου στο νιπτήρα
και να πνιγώ. Όχι γιατί δε μου αρέσει η ζωή. Αντιθέτως, γιατί με μπουκώνει η αποφορά
θανάτου της ελληνικής πραγματικότητας.

Δε με έχετε δει να θυμώνω. Αν κοιτάξετε μέσα μου είμαι ένα διαμέρισμα
όπου μόλις έγινε φονικό.

ΙΙΙ

Σταματώ στο φανάρι. Μου έχει λείψει να γίνω κώλος.
Θυμάμαι όλα τα διαφημιστικά με αλκοόλ. Ντιμπλ, μεταξα τόνικ,
στολίσναγια. κιπ γουοκιν. Θέλω να γίνω φέσι, σταφίδα, ράκος.

Θυμάμαι τότε που σε κούναγα στο κρεβάτι...τότε που έβλεπες
το μουνί σου να χύνει δίχως έλεγχο. Θυμάμαι τα ωραία της ζωής μου.
Πως τη γλίτωσα και δυο και τρεις φορές από σίγουρο ξυλοδαρμό. Τη μια
ο γκόμενος, την άλλη ο πατέρας, την άλλη τα αδέρφια, της κάθε παλαβής
που κυνηγούσα...

ΙV

Έι...πάει καιρός που εχώ πάρει είδηση τι παίζεται. Το ξέρω όλο το έργο
απ' έξω κι ανακατωτά. Είστε όλοι σας οι ίδιοι. Εσείς που βγαίνετε στους δρόμους
και κουνάτε τα χέρια σας μέσα στις κάπνες καιτα δακρυγόνα...είστε όλοι οι
ίδιοι, ίδιοι ακόμα και με αυτό το μαλάκα το μπάτσο που κατηγορείτε.

Προσπαθείτε με πολιτικά τερτίπια να σωθείτε από τα ίδια σας τα κύτταρα.
Ο εύκολος δρόμος είναι οι φωνές, οι ρητορίες, το οπαδικό
μαστούρωμα κάτω από πανό και πλακάτ. Φωνάζετε και κλείνετε τα μάτια. κι έτσι
ούτε ακούτε ούτε βλέπετε...
ο δύσκολος δρόμος είναι ο αγώνας για ομορφιά...με
τα μάτια ορμητικά ανοιχτά.

V

με την ομορφιά ας βαδίσω
με την ομορφιά μπρος μου ας βαδίσω
με την ομορφιά πίσω μου ας βαδίσω
με την ομορφιά από πάνω μου ας βαδίσω
με την ομορφιά από κάτω μου ας βαδίσω
με την ομορφιά ολόγυρά μου ας βαδίσω
στα βαθειά γεράματα περιπλανώμενος σ' ένα διάβα ομορφιάς, ζωηρά, ας βαδίσω
στα βαθειά γεράματα περιπλανώμενος σ' ένα διάβα ομορφιάς, ζωντανός ξανά, ας βαδίσω
Το τέλος είναι η ομορφιά
Το τέλος είναι η ομορφιά

Το πιάνο.

Στο σπίτι είχαμε ένα πιάνο. Ένα σχετικά φτηνό καφέ πιάνο.
Έπαιζε η αδερφή μου. Δε ξέρω αν έπαιζε καλά, μάλλον δεν έπαιζε
αλλά απολάμβανα να την ακούω γιατί την αγαπούσα
και μου φαινότανε πολύ όμορφο που είχε καστανά μαλλιά και
γελούσε με το σπασμένο δόντι κάθε φορά που σηκωνόταν από
το σκαμνί

Έπαιζε κι ο αδερφός μου. Με τα -αφάνα- μαύρα μαλλιά
του, με το ίδιο λινό πουκάμισο, με τα παράθυρα κλειστά για
να μην ενοχλεί τους γείτονες. Θυμάμαι την αφόρητη ζέστη το
καλοκαίρι, μύριζε ο ίδρωτας μας -μύριζε όμορφα- κι εκείνος
προσπαθούσε να ξεζουμίσει μερικές νότες. Τόσο συνοφρυωμένος,
τόσο αφοσιωμένος στα πλήκτρα.

Μα περισσότερο αγαπούσα το πιάνο όταν ήταν σιωπηλό. Τα μαυρόασπρα
πλήκτρα -την έκταση τους-...μου φαινόταν το πιο πελώριο, το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι από όλα.
Από δέος δε τολμούσα να το αγγίξω. Άνοιγα μόνο το καπάκι και χανόμουν στη θέα των χορδών,
των μηχανισμών για τη σίγαση. Με την κατάφορη σκέψη μου κρεμόμουν μέσα του,
έως και τη τελευταία κόγχη της μουσικής του.

love is the only solution

πάνω που νόμιζα πως είχα βρει την άκρη
πάνω που είχα αποφασίσει πως είμαι πουλημένος
εντελώς. σαν παλιά καλή πουστάρα, λίμαρα τα νύχια μου
και περίμενα την καταιγίδα, την καταιγίδα να μας πνίξει
όλους

πάνω που είχα γυρίσει όλο τον κόσμο κι είχα
αποφασίσει πως δε με χωράει πουθενά. Πάνω που
συμμάζεψα την ουρίτσα μου σε ντουλάπες, σε νεροχύτες
σε λουτρά...όπως όλοι οι ποντικοί.

πάνω που το αριστούργημα μου έφτανε στο τέλος του,
πάνω που είχα ψήσει την κοληττή σου να μου κάθεται
όταν εσύ κοιμάσαι, να με γλύφει σιωπηλά για να μην πάρεις
είδηση και ξυπνήσεις.

πάνω που όλα ήταν μια χαρά τακτοποιημένα. έτρωγα λεφτά
με τη σέσουλα. κάπνιζα τα πιο καλά τσιγάρα, ρούφαγα τις
κόκες μου και έφευγα στα 180 με το μαύρο μου 16κύλινδρο
θηρείο

αχ, δεν ήταν να δω γέρο, φτωχό, και γενικώς αναξιοπαθούντα
και να μη ξεραθώ στα γέλια -κι ακόμα δηλαδή-
πως σέρνονται από εδώ κι από εκεί και συντηρούνται
με τα ψίχουλα.

τα είχα όλα κανονίσει. Μωρό μου τα είχα όλα κανονίσει.
στράγγιξα την καρδιά μου απ' το αιμα. χόρτασα
τα κλασσικά κείμενα. και το παιδικό
μου πάθος για ακροβάτριες το ζούσα ξανά με ξέκωλες ρωσίδες στην Πειραιώς.

πάνω που είχα λήξει. Είχα απομείνει επιτέλους ατόφιος, εξηγησημος σε μια λέξη.
πετούσα τη ζωή μου στα μούτρα Του κι έφευγα. πάνω που είχα καταλήξει.

ξύπνησα ένα βράδυ...
το κρεβάτι μου...είχε σηκωθεί από το πάτωμα.
είχα αρρυθμίες. Κάπως σα να πνίγομαι...δε ξέρω. Λες κι είχε πειράξει
ο Πικασσό τα σωθικά μου, αλλού η καρδιά αλλού τα μάτια.
ξύπνησα ένα βράδυ...και φώναξα για αγάπη

Adagios

Κάποιοι μήνες μοιάζουν με τις χοντρές κυρίες
Που πηγαίνουν για ψώνια στα παλτά τους.
Όταν πίνεις και ξαναπίνεις και βγάζεις ότι έχεις από
Το στομάχι σου...είτε στο πάτωμα αφού κλείσεις την πόρτα
Είτε στη τουαλέτα ενός οποιουδήποτε μαγαζιού, εκεί
Όπου οι τοίχοι είναι όλοι ποντικί και τα πατώματα γεμάτα λάδι
Και μούχλα και σαπούνι χεριού.


Κάποιοι μήνες μοιάζουν με ένα φεγγάρι κρυωμένο, σιναχωμένο
Σφιγμένο μέσα στο κασκόλ του και τον μάλλινο σκούφο.
Όταν ρουφάς το οινόπνευμα όπου το βρεις, και μετά μιλάς σα
Δράκος σε παραμορφωμένες μορφές γυναικών και τα μπράτσα
Των φίλων σε πάνε πέρα δώθε και μετά επιστρέφεις σπίτι
Πάνω από το κρεβάτι μες τη ναυτία και πιστέυεις πως κάτω από
Τα σκεπάσματα θα βρεις όλα τα όνειρα και θα κουδουνίσουν όπως
Τα χριστουγεννιάτικα καμπανάκια.

Κάποιοι μήνες μοιάζουν με άγριους λύκους, με σιριγμούς σε πανλευκες
Ελαιογραφίες...
Πάντα στο ίδιο άδειο μαγαζί, χωρίς να έχεις βγάλει το μπουφάν
Κατεβάζεις τις πρώτες γουλιές να ζεσταθείς. Κοιμάσαι στο ίδιο παράταιρο
Ξενοδοχείο της λεωφόρου, παριστάνοντας τον απελευθερωμένο, ή τον αλήτη.
-Κάνεις ησυχία για να ακούσεις αν πηδιέται κανείς πίσω από τις άσχημες ταπετσαρίες.-
Ναι, αναζητάς το διάβολο από την εφηβεία σου..μα η αλήθεια
Είναι ότι το μόνο που έχεις καταφέρει εδώ και χρόνια, είναι να ταλαιπωρήσεις τον εαυτό σου
Μ’ ένα σωρό μικρομαλακίες.

Κάποιοι μήνες μοιάζουν με ανθοπώλες.
Μακάβριους, τεμπέληδες ανθοπώλες που σου διαλλέγουν από το ψυγείο αζαλέες και υάκινθους και τριαντάφυλλα...
Κι εσύ βγαίνεις από τον θάλαμο του νοσοκομείου,και κρατάς μια ανθοδέσμη.
Μπορεί να έχεις χτυπήσει ή να έχεις χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή γκαστρώσει κάποια. Δεν έχει σημασία.
Κάποια γεγονότα απλά σε ξεπερνάνε, όλες τις μικροπρεπείς κι ανέξοδες επιδιώξεις σου. Κι όταν μιλάς με το γιατρό ή κάποιο ηλικιωμένο συγγενή, χάνεις τον ειρμό σου...σου ρχεται η αναγούλα από το αλκοόλ.
Και θυμάσαι τους γονείς σου και τα παιδικά σου χρόνια και την μαιευτική όπου ένα πρωί του Ιουνίου ήρθες στον κόσμο...
κι απλά αναρρωτιέσαι που στον πούτσο θα βρεις το κουράγιο
ν’ αντιμετωπίσεις τη ζωή.

Εγώ και δυο φίλοι

όλη μέρα με τόση δυνατή βροχή, οι μπότες
μου γεμάτες λάσπη, όπως τα παπούτσια ενός κακού μαντατοφόρου.
Η καθηγήτρια που πηδούσα κάποτε -λίγο πριν τη δύση της- συνήθιζε να με κοιτάει
με παράφορο βλέμμα.
Και το βλέμμα της προμήνυε τα ίδια κακά μαντάτα, την
ίδια άσχημη καταληκτική νύχτα.

θα βρούμε άραγε ποτέ υγεία, ομορφιά, ευαισθησία να διορθώσουμε
τα κακώς κείμενα της ζωής μας;

Καθόμαστε κι οι τρεις κάτω από ένα δέντρο και μια ρώσικη συμφωνική
βροχή μαίνεται πάνω από το στρατόπεδο. Καθόμαστε με τις παραλλαγές και τις αρβύλες
στριμωγμένοι, σταυροπόδι
όπως οι πουτάνες, με τις χιλιοπατημένες γόβες, τη σκόνη των επαρχιακών δώματων
στα μαλλιά.
Και νιώθουμε όπως οι πουτάνες, ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι να κατεβαίνει
στους κώλους μας. -όπως οιπουτάνες με τα τσιγάρα στο στόμα.-
και περιμένουμε...

όλη μέρα με τόση δυνατή βροχή.

στα γρήγορα.

παρακολουθώ την εμφάνιση του Σάκη στα βραβεία
του Mad. Είναι ότι πιο εντυπωσιακό έχω δει
εδώ και χρόνια. Καμμιά φορά οι εντυπώσεις...
Σκέφτομαι πως και η φύση λειτουργεί
με εντυπώσεις. Ονειρεύομαι τα πιο μυστικά κι ομιχλώδη
δάση. Τον Θεό να κατεβαίνει μέσα από τα μάτια μου ως το εφηβαίο.

Οι φίλοι με προτρέπουν να πάψω να είμαι τόσο προσωπικός.
Όμως όλα τα βάσανά μου είναι επί προσωπικού. Μεθυσμένος για
αιώνες, αποκλεισμένος στον αυτισμό μου...ερωτεύτηκα κάθε άνθρωπο
που βρήκε το τρόπο να μπει μέσα μου. Όλα τα φαντάσματα είναι εκεί.
Και τ' αποδέχομαι.

'Το μουνί είναι πολύ φτηνό σε αυτή την πόλη', έλεγα κάποτε. Πλήρωνα
τις εβδομάδες για να αντέχω, σε μισά δωμάτια, σε υπόγεια, σε καμπινέδες
Με την καλύπτρα του ευδαιμονισμού, κατέβαινα μέχρι το στήθος
Του. Έμαθα την αγάπη στην αληθινή της διάσταση.

Με όλη την κούραση, με όλα τα τσιγάρα αναμμένα, στριμωγμένος
με άλλους είκοσι φαντάρους -σα χορεύτριες- οδηγούμαστε στην πόλη.
Στριμωγμένοι πίσω από το ασημένιο προπέτασμα της νεροποντής.
Στο λιμάνι κατεβαίνουμε με τα όπλα. Σκέφτομαι πως θέλω
να γράψω μια ελεγεία για μουνιά. Να βγάλω τη ψυχή από μέσα μου, τη ψυχή που αφήνω
στα μπούτια μου μετά από κάθε μαλακία. Γκλόρια! Γκλόρια! Γκλόρια!

Κοιτάζω τις γυναίκες που περπατούν καμαρωτά στην παραλιακή και
προσπαθώ να φανταστώ το μουνί τους. Τα νιώθω μέχρι τη μέση του μεσαίου δάχτυλού μου...είμαι ζωντανός και ευλογημένος από το Θεό...να νιώθω, να νιώθω, να νιώθω. Σηκώνω τα χέρια μου. Γελάμε όλοι σα μεθυσμένοι. Και μετά αναστενάζω και σκέφτομαι και πάλι πως η φύση λειτουργεί με
εντυπώσεις. Και θυμάμαι το πρόσωπό σου, εκείνο το κόκκινο κλάμα κι όταν αναψοκοκκίνιζες. Και μέχρι τη μέση του μεσαίου δαχτύλου μου νιώθω ξανά το ζεστό κι αγαπημένο σου
μουνί.

u-erotismos

Συζητούσα εχθές με ένα φίλο, του εξέθετα παραστατικά τα σχέδια μου για το μέλλον. Έχοντας απογοητευτεί από τις σχέσεις μου με τις γυναίκες και τους φίλους, απόφασισα -του έλεγα- την αφοσίωση, το πάθος μου και τη θέληση για ζωή να τα στρέψω ολοκληρωτικά πια προς τα όμορφα αμάξια, την αγορά ακινήτων και τις χρηματοοικονομικές επένδυσεις.

Στο κρεβάτι αργότερα φανταζόμουν ήδη όλο το στόλο με αμάξια που θα είχα αγοράσει σε μερικά χρόνια. Ονειρευόμουν με ακρίβεια τα σπίτια, τους χώρους στάθμευσης, τους κήπους, τις καλλονές, τα ρούχα που θα αποκτούσα...

Κι εκεί που όλα έμοιαζαν εντάξει και με κατελάμβανε αισίως ο ύπνος, πέρασες από τη σκέψη μου εσύ. Ναι, μια z4 ευχαρίστως θα την αντάλασσα για έναν καφέ μαζί σου, μια βόλτα στην πόλη, ένα χάδι στο βαθύ έμμαλλο μουνί σου...

u



Κλείνοντας τα μάτια να χαιδέψω τα μαλλιά σου, με καταλαμβάνει ο τρόμος πως αγγίζω την κεφαλή του Εωσφόρου.

η ελληνίδα

Όπως τις παλιές εκκλησίες της ελληνικής εξοχής, με τις απατεωνιές των παπάδων, τη σύννου σιωπή του ξερού τοπίου, την καταβλητική μυρωδιά των λιωμένων κεριών, έτσι έχω στο μυαλό μου την ελληνίδα.

Κρυφοπουτάνα, το μουνί της ένα συρτάρι με παιδικά αντικείμενα, όσμες που ακόμα δεν έχεις ξεδιαλύνει αν είναι αηδιαστικές ή οικείες.

Αν ήμουν άγγλος θα τελείωνα με τους έρωτες μου κάνοντας αναφορές σε τάφους και κόκκαλα αγαπημένων...ίσως να παρίστανα και το Ρωμαίο, να κατέληγα και στην αυτοκτονία. Με τα ελληνικά μουνιά όμως...με πιάνει ένα δέος...το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσευχηθώ.

απολογία

Αφήνοντας ένα φαντάρο στην πιάτσα των ταξί, τον έπιασα να με αποκαλεί μέσα από τα δόντια του μουνόπανο.

Πράγματι, έχει δίκιο Όμως τ' ορκίζομαι πως κάτω από αυτή τη χλαίνη μισανθρωπισμού που φορώ, το μόνο που αποζητώ είναι κάποιος ν' αγαπήσω.

Χρόνια τώρα -τόσα πολλά που ντρέπομαι να το εκφράζω- δυναστεύει το όνειρο μου η ίδια χρυσακτις μορφή κάποιου άγνωστου έρωτα. Ας με συγχωρέσει, για όλα φταίει μοναχά η ντροπή μου.

Από το ημερολόγιο του στρατού

Ι
4κ. η μοναξιά των τελευταίων ημερών χαρακτηρίζεται από τη λέξη απουσία. Μου λείπει το μουνί, μου λείπει το ποτό, μου λείπει κι η τύχη γενικώς

ΙΙ
έχω απίστευτες καύλες και αυτό αρκεί. Θα φιμώσω όλα τα παράθυρα στο θάλαμο. Με το μουγγό κάμα, ιδρωμένος, το βράδυ όταν όλοι κοιμηθούν, θα τον παίξω να ξαλαφρώσω.

ΙΙΙ
μαζί με τον ανθυπασπιστή και με το λοχαγό του ΛΥΤ είμαι ο τρίτος βαρια πιωμένος στην πρωινή αναφορά. Ακούω τα παραγγέλματα και τις διαταγές και από τον πονοκέφαλο νιώθω πως έχω πνιγεί ολόκληρος στο αίμα.

ιν
ο χαφιεδισμός, η ρουφιανιά και η κωλογλυφία είναι παλιά χαρά . Την άσκουν οι άντρες στη χώρα μας εδώ και αιώνες. Η άνασα του ενός μυρίζει τ' άντερα του άλλου. Σκέφτομαι πως οι ρίζες μας είναι βαθιές όσο και οι βόθροι.

ν
πρέπει γενικώς να κατευθυνόμαστε προς αυτούς που αγαπάμε

ΚΑΛΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

άλμπουμ με φωτογραφίες από την κατοχή

Οι πρώτες εικόνες στο βιβλίο ήταν άηχες, όπως τα βαθειά σου μάτια. Προσπαθώ να κατατάξω τα πάθη μου πάνω στο γαζωμένο δέρμα του αγκώνα μου. Μ’ έχουν φάει οι κοριοί . Δίπλα μου ένας κρητικός. Το κορμί του είναι λίγα χάδια μακριά από έναν άγγελο.

Σε θυμάμαι. Σου έκανα έρωτα σα γάιδαρος. Κάποια στιγμή η κωμωδία μπαίνει τόσο πολύ στο χαρακτήρα σου, ώστε δεν έχεις άλλο μέσο να εκφραστείς πέρα από το γέλιο. Κι ας πονας...

Πορνό στα κινητά. Ερασιτεχνικά βίντεο ελληνίδων λολίτων...η διαχρονική μας ανάγκη να συλλάβουμε την εικόνα, τη γεύση την όσμη του διαβόλου με κάποιο μέσο.

Εγώ ήμουν πάντα παραδοσιακός. Είχα αφήσει τις πιο οργιαστικές μου φαντασιώσεις για το γάμο μας. Χωρίσαμε κατάκοποι, νέοι και πολύ δυστυχισμένοι όπως ακριβώς τα παιδιά της κατοχής στις φωτογραφίες.

Είναι αλήθεια εν τέλει...ζούμε τις φωτογραφίες που μας μάγεψαν. Κι ας πονούμε...

Περί Ψυχής

-είναι το δωμάτιο που κοιμάστε;
-όχι εδώ συνήθως δέχομαι τους πελάτες