main menu
Sunday, January 10, 2010
 
post lost

Είναι κάπως περίεργο να γράφω μπροστά
Σε τρίτους. Όμως τ’ αλλάζει όλα το ότι είσαι εσύ.
Το κάνει λίγο να μοιάζει με προσευχή.
Κι όπως είναι τα πράγματα σήμερα, το έχω τόσο ανάγκη να
Προσευχηθώ.

Ο καπνός του τσιγάρου με καλύπτει όπως καλύπτει
Η ομίχλη ένα χιονισμένο βουνό. Πέρασε ένας μήνας
Που απλά κάθομαι εδώ. Απλά κάθομαι και χαζεύω
Τη δίνη σου.
Δε ξέρω αν σου το είπα, αλλά είναι μια ευλογία για μένα
Που είσαι εδώ. Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος σαν κι εμένα
Από το να καθήσει και να περιμένει, να περιμένει...να τον
Καλύψει ολότελα το χιόνι των φιλιών σου.

Υπήρξα ανυπόφορος στη ζωή μου. Περίεργος, σχολαστικός.
Πέρασα τα χρόνια μου φιλονικώντας μ’ ένα σωρό γυναίκες.
Έφτασα μαζί τους στο τέλος της γραμμής. Τις περισσότερες φορές
Αποχαιρετηθήκαμε με θυμό, ευγνώμονες που απaλασσόμασταν
Ο ένας από την παρουσία του άλλου. Μαζί σου αποφάσισα να
Μη το παίξω αυτό το παιχνίδι. Πέρα από το οτί είναι επίπονο, δε
Το αξίζεις. Άλλαξα. Κι έτσι αφήνω τη μοίρα μου, να με παρασύρει στο
Βάθος της ζωής σου.
 
Comments: Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]





<< Home

Archives
July 2006 / August 2006 / September 2006 / January 2007 / May 2007 / June 2007 / July 2007 / October 2007 / February 2008 / March 2008 / April 2008 / June 2008 / August 2008 / September 2008 / October 2008 / November 2008 / December 2008 / January 2009 / April 2009 / May 2009 / June 2009 / July 2009 / August 2009 / September 2009 / October 2009 / November 2009 / December 2009 / January 2010 / February 2010 / March 2010 / June 2010 / August 2010 / October 2010 / December 2010 / January 2011 / January 2012 / July 2012 / August 2013 /


Powered by Blogger

Subscribe to
Posts [Atom]