tag:blogger.com,1999:blog-305263342011-12-06T14:47:42.763-08:00MainMenunoreply@blogger.comBlogger1631100tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-24309807762086285962011-01-15T00:59:00.000-08:002011-01-15T01:16:33.742-08:00νεα μοναξια<br /><br />Ξυπνησα αργα. Οχι στο κρεβατι μου.<br />Ουτε στο κρεβατι καποιας ερωμενης.<br />Απο το παραθυρο ακουγοταν ψαλμος εκκλησιας.<br /><br />Η τελευταια μου αναμνηση ηταν που<br />ετρεχα σ' ενα σκοτεινο δρομο <br />να ξεφυγω απο τους αστυνομικους.<br /><br />Εψαξα το παλτο μου. Ολες οι τσεπες<br />αδειες. Αφραγκος. Το μαχαιρι μου<br />κι αυτο ελειπε. Εκδορες στον αυχενα.<br /><br />Κοιταξα γυρω. Τιποτα δε μου θυμιζε <br />τιποτα. Κι η γλωσσα με την οποια<br />εκανα τις σκεψεις μου ακουγοταν τεχνικη, ξενη.<br /><br />Θυμηθηκα πως ειμαι αθεος. Με μια θεωρητικη<br />συμπαθεια προς το Σατανα βεβαια. -μια χειρονομια<br />ελευθεριας. Τι ηθελαν τοτε οι ψαλμοι;<br /><br />Κοιταξα απο το παραθυρο. Τα συννεφα<br />ηταν χρυσα. Ο αερας μυριζε φρεσκο<br />ψωμι και καμμενη βενζινη.<br /><br />Ενας αγροτικος δρομος απλωνοταν<br />περα στον οριζοντα. Δεκαδες ανθρωποι<br />εσκαβαν τη γη λατρευτικα.<br /><br />Εψαξα ενα καθρεφτη να δω<br />το προσωπο μου. Μου περασε<br />η σκεψη πως δεν ημουν πια εγω.<br /><br />Κοιταξα μεσα στο εσωρουχο μου.<br />Αυτος ηταν ο ιδιος αν οχι ακομα<br />πιο θηρειωδης και ατιθασος.<br /><br />Ο Καστανεντα συμβουλευε για<br />να μη χασεις το δρομο σου<br />στα ονειρα να κρατας το πουλι σου.<br /><br />Δεν ειχε κι αδικο. Το κρατησα λοιπον<br />κι εγω σφιχτα, κατεβηκα στην εισοδο<br />κι ανοιξα την πορτα, ολομοναχος, στο ονειρο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2430980776208628596?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-23327252912409626722011-01-02T09:05:00.000-08:002011-01-02T09:12:58.835-08:00Lust<br /><br />Έχω καταλάβει κάτι εδώ και πολύ καιρό. Ο έρωτας είναι ένα μεγάλο φίδι, με δεκάδες βαγόνια πίσω του. Έρπεται αργά –όλες οι αισθήσεις στην ουρά του-...τα παιδικά σου εξανθίματα, η τούρτα των γεννεθλίων, το αργό βάδισμα ενός πούμα σ' ένα ντοκυμαντερ στην τηλεόραση, όλα κατά κάποιο τρόπο τον συνθέτουν...τον αδικαιολόγητο, τον ασυγχώρητο έρωτα σου... τον οπτό σου πόθο, όπως του πορνόγερου, για το κορίτσακι με τις κοτσίδες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2332725291240962672?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-76075804304463914052010-12-31T11:02:00.001-08:002011-01-15T20:48:33.928-08:00<span style="font-style:italic;">Ο σκυλος που γνωριζε...</span><br /><br />Ειπαμε πως ο Χριστος δεν υπαρχει. Αυτο το βεβαιωσαμε. Επισεις ειναι βεβαιο πως ο Χ2 δεν ειναι ο αντιχριστος (παρα τις διαφορες φημες που κυκλοφορουσαν σε διαδικτυακα site παλια). <br /><br />Αλλα κανεις δεν εχει αποδειξει πως δεν υπαρχει κι ο Αι Βασιλης. Εχω κρεμασει λοιπον τις καλτσες μου στον απορροφητηρα της κουζινας (οτι πιο σχετικο βρηκα σε τζακι). Επισεις εβαλα τα κρασια μου στο τραπεζι με το ανοιχτηρι αν θελει να πιει ενα ποτηρι. <br /><br />Ελπιζω να μου φερει τα δωρα που του ζητησα. Αν ολα πανε καλα φετος θα καταφερω να αποπλανησω ολες αυτες τις γυναικες που η τυχη (και μονο αυτη) το φερνει και τις χανω μεσα απο τα δοντια μου.<br /><br />Πραγματι η αγαπη ειναι μια μεγαλη ανοησια, κι επειδη με κατεβαλε ενα κρυωμα φετος, γιορτινες μερες που ειναι, εκατσα κι εκανα τη γενεαλογια της και σας τ' ορκιζομαι πως ενα κουτι με σοκολατες πολυτελιας εχει παραπανω νοημα απο αυτη τη λεξη.<br /><br />Ας κανω μια παυση για μια μικρη εξομολογηση. Απο μικρος ειχα κρυφές ζωές. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ζουσα σε πολλες, ταυτοχρονες πραγματικοτητες. Εκτος απο παιδι ημουν αστροναυτης, αθλητης, αστυνομικος ντέτεκτιβ, ρωσος προλεταριος και νταρτανιαν. Τις παραλληλες ζωες μου τις ζουσα οταν οι μεγαλοι κοιμονταν το μεσημερι ή οταν δουλευαν. <br /><br />Στην εφηβεια η μυστικη μου ζωη μετατεθηκε στη μεταμεσονυχτια ζωνη. Περιμενα να κοιμηθει ο πατερας μου και εψαχνα περιοδικα ποικιλης υλης για να δω γυναικες. Με αναβε πολυ να βλεπω τα στηθη τους να φουσκωνουν μεσα απο τα ρουχα. Καποια στιγμη βρηκα και πορνοταινιες...<br /><br />Με το που εκλεινε η πορτα της κρεβατοκαμαρας των γονιων μου γλυστρουσα στο καθιστικο να βαλω την κασετα. Στην παρανομια ήταν και ο σκυλος μας τοτε ενα μαλλιαρο ημιαιμο το οποιο περιμενε να κοιμηθει ο πατερας για να ανεβει στον απαγορευμενο καναπε. Ο σκυλος μ ειχε δει να τον παιζω! Το μυστικο μου το πηρε μαζι του οταν εφυγε απο αυτο τον κοσμο το 2001. <br /><br />Λυπαμαι που το λεω αλλα γνωριζω πως μολις κλεισουν τα φωτα -ακομα και τωρα σαν ενηλικας- μολις ολοι θα αποκοιμηθουν θα μπω κρυφα στο σαλονι και παρα τις διακυρηξεις μου περι αγαπης θα κλεισω τα ματια και θα ευχηθω να ειναι καλα ολοι στον κοσμο κι ακομα περισσοτερο αυτοι που αγαπω, αγαπησα και δεν εχω ποτε μου λησμονησει...Για αυτη μου βεβαια την ακομα πιο ντροπιαστικη συμπεριφορα εχω φροντισει και δε θα υπαρχουν καθολου μαρτυρες,ουτε διποδοι, ουτε τετραποδοι.<br /> <br />Χρονια Πολλα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7607580430446391405?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-91753593862973123142010-12-30T23:21:00.000-08:002010-12-31T00:01:48.793-08:00Αποκάλυψη (η το μανιφεστο του Σκρουτζ)<br /><br />Είναι σχεδόν σίγουρο πως ο Χριστός δεν υπήρξε. Έχω φίλους που τους το εξηγώ και στεναχωριούνται. Κι εγω στεναχωρέθηκα όταν βεβαιώθηκα. Απλά είναι θλιβερό να γνωρίζεις πως στο διάβα τόσο αιώνων οι περισσότεροι άνθρωποι πιανονται κοροιδα. Είναι θλιβερό να συνηδητοποιείς πως κοροιδεψαν κι εσενα σε ενα βαθμο.<br /><br />Η αποκάλυψη αυτή φέρνει και μια άλλη ακόμα πιο τραγική. Αν είναι κάποιος να πιστεύει κάτι ή να έχει συμφερον να πιστεύει κάτι θα κανει τα παντα να το αποδειξει. Το πιο πιθανον ειναι πως θα διαστρεβλωσει ως εκει που δεν παει τα λεγομενα και τα γραφομενα αλλων ανθρωπων ή τα δικα του για να αποδειξει πως εχει δικιο. Θα φτιαξει και μια θεωρια για αυτο, θα εχει τη δικη του ερμηνευτικη προσεγγιση. Αρα το ψεμα θα κατσει πανω στο ψεμα ωσοτου να θαψει ολοτελα τα γεγονοτα. <br /><br />Μεσα σε αυτο το ντελιριο...οι ζωες των περισσοτερων απο εμας παιρνουν τον προκαθορισμενο δρομο τους...η κλιμακα ξεκινα απο το αθλιο, στο αξιοθρηνητο, στο υποφερτο, αντε και μεχρι το ευχαριστο. Όλοι ζηταμε μια αποκαλυψη. Αυτο το ηξεραν απο παντα οι αετονυχηδες και μεχρι και σημερα στο βιβλιοπωλειο μπορεις να βρεις βιβλια οδηγους που θα σου αλλαξουν τη ζωη μια για παντα. Όλοι μας ζηταμε ενα φαρμακο, ελιξιριο ιδεων και πρακτικων που θα απαλυνει τους πονους και τις αγωνιες μας. Αν δεν εχετε καριερα θα σας προτεινα να στραφειτε σε αυτο το τομεα...<br /><br />Τωρα είναι η στιγμη που θα επρεπε να αναφερω τη λεξη αγαπη. Όλα καταρρεουν αλλα η αγαπη μενει. Ετσι δε λενε; Λοιπον ενα αλλο κακο πραγμα που εχουμε εμεις οι ανθρωποι ειναι η μανια μας να ονοματιζουμε. Ξερω πως αυτο βοηθησε εξελικτικα, ήταν οντως πολυ χρησιμο να καταταξουμε το γυρω μας κοσμο σε διαφορα ειδη, να κοψουμε την πραγματικοτητα στα μετρα μας και να τη χρησιμοποιησουμε όταν όμως εχουμε να κανουμε με ζητημα που αφορουν στην ανθρωπινη συμπεριφορα αυτο δε λειτουργει.<br /><br />Βλεπετε εγω ποτε δε μπορεσα να προσδιορισω τι ειναι αγαπη κι ουτε εχω καμια καψα να το κανω. Επισης ουδεποτε πετυχα να χαρακτηρισω καποιον ανθρωπο ως βλακα ή εξυπνο και να μη πεσω σε μεγαλο βαθμο εξω. Ξερω πως αντιπαθω ανθρωπους αλλα αυτο δε τους κανει κακους ή καλους. Επισης καμμια φορα θελω να εξουδετερωσω καποιον γιατι με τρομαζει...αν θες μπορεις να το ονομασεις μισος...αλλα δεν ειναι κατι περα απο μια αμυνα ή μια επιθεση. <br /><br />Η αγαπη ομως τι ειναι. Ειναι συναισθημα; Ειναι πραξη; Αρκει να σε νοιαζομαι για να σε αγαπω και ποιο ειναι το οριο; Χρειαζεται να λησμονησω το δικο μου εαυτο; Και βεβαια αυτο ειναι εφικτο στη διαρκεια του οργασμου ή όταν συμπονας καποιον και του δινεις το ειναι σου για να τον βοηθησεις...αλλα ειναι εφικτο να ζησεις ολη σου τη ζωη μεσα σε αυτη την εκμηδενιση; Εξ' ου και ο μοναχισμος και ο μαζωχισμος και ολη αυτη η σχιζοφρενεια του συγχρονου ανθρωπου. Η αεναη εξομολογηση των τυψεων που δε σταθηκαμε αξιοι μιας ζωης εμπλεης αγαπης και αφοσιωσης. <br /><br />Για τη νεα χρονια σας ευχομαι να ζησετε τις απολαυσεις και τα βασανα της ζωης απαλαγμενοι απο ολους αυτους τους σκοταδισμους...ναι πραγματι σας ευχομαι ενα ετος χωρις αγαπη...με δυναμη και σεβασμο για τις ζωες των γυρω σας και τη δικη σας...<br /><br />Η αγαπη...τι κουφια λεξη...χαλκος ηχών...κυμβαλο αλαλάζον.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-9175359386297312314?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-55298291552405987152010-12-25T22:31:00.001-08:002010-12-25T22:31:53.555-08:00απιστια<br /><br />Αυτα που σκεφτομαι<br />δε τα ομολογω ουτε στα ποιηματα μου.<br />Οι δρομοι εχουν παραγεμισει με ταξιδιωτες<br />και εξεγερμενους. Στα λογια μου<br />θελω να οριζω δυο τρια πραγματα -ειναι<br />ενας τροπος να οργανωνω τις σκεψεις μου-<br /><br />Ζουμε σε δυο παραλληλους κοσμους.<br />Προσπαθουμε κι οι δυο να ξεχασουμε<br />ο ενας τον αλλον. Όμως τα ονειρα<br />ειναι η ουρα του Σατανα -οταν σε θυμαμαι <br />ξανα και σε αναζητω- δε το θελω ειλικρινα.<br /><br />Οσο κι αν περνανε τα χρονια...εχω την<br />εντυπωση πως η θεση μου ειναι στον<br />πατο της θαλασσας. Γιατι πια δε βαστω ν'<br />αφηνω εξω μου αυτα που με κυριευουν,<br />καθολου. Κι αναπνεω μεσα σε ολα τα λαθη<br />και τα παθη μου.<br /><br />Ωσοτου να κτισω κι εγω<br />τη δικη μου θρησκεια και σαν υποκριτης<br />ιερεας να ψελνω σ' ένα σώμα, σ'έναν θεό<br />και θα ανασκευαζω τις πηγες για λογους<br />καθαρα επιβιωσης μηπως και με αποτελειωσει<br />ο δολος του αληθινου ερωτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5529829155240598715?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-2547310932635968192010-10-21T06:50:00.000-07:002010-10-21T11:12:45.186-07:00curriculum vitae<br /><br />Μάζεψα λοιπόν με επιμέλεια και με πολλά έξοδα φυσικά τα πιο καλά βιβλία και περιοδικά και κανόνισα να τα διαβάζουμε παρέα... Εντάξει δεν είναι δα και ντροπή να πω ότι ξεκινήσαμε με χαριτωμένα πράγματα –για παράδειγμα γαλλική φάρσα-, θα ήταν άδικο να μη σεβαστώ το φίλο μου. Συνεχίσαμε πάντως καλύτερα...διαβάσαμε Πατέρες που ασχολήθηκαν με τα πάθη του Χριστού, αρρώστους, και φυσικά Ρώσους θεολόγους. Μα η αληθινή πρόκληση ήταν η ποίηση στην οποία εντρυφήσαμε καταδυόμενοι μέσα στους στίχους όπως οι σφουγγαράδες στο βυθό. Διαβάσαμε τα πάντα, ακόμα και τα κοσμικά για την Τριστέσσα, για εκείνο το αγόρι που είχε μάγουλα όπως οι ανεμώνες, για τα μηχανικά ρολόγια της Τουλούζης.. Α βέβαια για εκείνη τη νευροπαθή γυναίκα που πνίγηκε στο μπιτέ, για τα χρυσοποίκιλτα μάτια του Ερμή, για Έλληνα ο οποίος μετακόμισε στο παρίσι και από εκεί συνέγραψε δοξολογίες για το ελληνικό φως, και αλλα τόσα αναλόγως και ίσως και περισσότερο περίεργα. Δυο απλά χωριατόπαιδα οι ευλογημένοι, βάλαμε στο μυαλό μας όλη την πρωτοτυπία και την έμπνευση, μακρινών προσωπικοτήτων που βέβαια ποτέ δε θα γνωρίζαμε από κοντά κι αν γνωρίζαμε το πιο πιθανόν είναι ότι θα μας προστάζαν να τους κουβαλήσουμε τις βαλίτσες ή να τους σεβίρουμε. Διώξαμε από μέσα μας όλη τη χωριατιά και αντικαταστήσαμε με βαρύθυμες αγγλίδες και παπάρες Γερμανούς ή ακόμα χειρότερα με γάλλους, άνδρες και γυναίκες που πιο πολλά λένε παρά κάνουν κι όλο γράφουν πως γαμιούνται και πίνουν και καπνίζουν και τρώνε σα διόνυσοι, μόνο που στις φωτογραφίες στο εσώφυλλο είναι όλοι τους ετοιμοθάνατοι και άσχημοι και στεγνοί σα μια γαλέτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-254731093263596819?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-21956011880242058632010-10-10T15:21:00.000-07:002010-10-10T15:39:16.231-07:00grow old with me<br /><br />I<br /><br />μεινε μαζι μου ως τα βαθεια γεραματα<br />θελω να σ εκδικηθω οταν θα εισαι<br />ανικανη ν' αντεπιτεθεις<br /><br />κι αμα θα μας ψαχνουν στους γιατρους<br />εμεις θα αποκοιμιομαστε στο χωμα,<br />σ'ενα στρωμα απο φυλλα ευλογημενοι<br />απ το θεο<br /><br />II<br /><br />σε αυτο το διαβα δεν υπαρχουν αλλοι<br />κι ουτε υπαρχει γλωσσα να εκφρασει<br />την αγαπη δυο ανθρωπων<br />ετσι νομιζω κι ετσι επιλεγω να στο<br />πω<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2195601188024205863?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-28002771197347850452010-09-17T01:05:00.000-07:002010-09-17T10:22:53.471-07:00Επιθυμία Ι<br /><br />οποιαδήποτε μουσική θα<br />ταίριαζε. άλλωστε το δράμα είναι <br />βαθύτερα-στα τοπία που<br />έχω παραγεμίσει το σκελετό μου<br /><br />είμαι ολόγυμνος. μα δε μπορεί<br />καμμιά μάγισσα να με διαβάσει<br />...γιατί τα κορμιά για αυτές είναι<br />τρόπαια κι όχι αφορμή ν' αγαπήσεις.<br /><br />σκέψου πως είναι το αίμα<br />μου μια δροσερή πηγή...<br />και σίμωσε να γδυθείς το<br />βράδυ. δαιμονισμένη<br /><br />θα ακούσεις το δράμα<br />ενός ξέφωτου...ένα κλειστό<br />σπίτι στο λιόκαμα της άνοιξης.<br />ανθισμένο. Κι εσύ θα περιηγηθείς.<br /><br />ωσότου να πεθάνεις<br />απ' την καύλα σου. μονη<br />απόμερα απ'τη θέληση<br />του κόσμου...και πιο κοντά σε μενα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2800277119734785045?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-53083324486753912682010-08-23T15:17:00.000-07:002010-08-23T15:33:29.835-07:00Ι<br /><br />σου λεω πολλά ψέματα, για να με αντέξεις<br />και καθε μερα χτιζω κατι ακομα<br />στην υποκρισια μου<br />και διορθώνω λίγο την παράσταση...ωστε<br />να μεινω πλάι σου για λιγο ακομα<br /><br /><br />το μυαλό μου είναι μουδιασμένο, σαν <br />από αναισθητικό. ίσως να έρθουν<br />ξανά οι μέρες της έμπνευσης. Ζηλεύω <br />αυτούς που βάλαν τη πυξίδα βαθειά στο<br />κεφάλι. Αλλά εμένα δε μου νογάει άλλο...<br />πέρα απ' το να μαι στην αγγαλιά σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5308332448675391268?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-29981281335537436472010-07-04T11:27:00.000-07:002010-08-15T09:45:44.817-07:00σε κάθε περίπτωση οι αρχουσες τάξεις<br />ουδέποτε μπόρεσαν να υπερασπιστούν<br />το συμφέρον τους όπως θα πρεπε.<br />Πάντοτε δρούσαν βεβιασμένα, παρορμητικά<br />-ότι προλάβουν να αρπάξουν.<br />απλά ο υποτελής εξιδανικεύει<br />το βασανιστή του, κι έτσι πίσω από κάθε<br />πορδή, κατά το κόμμα, κρύβεται η κεφαλαιοκρατία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2998128133553743647?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-36151264243325612092010-06-29T17:20:00.001-07:002010-06-30T12:01:04.291-07:00MOUSAKA...PITA...DEMOCRACY<br /><br /><br />Δύο τύποι με μαύρα γυαλιά πίνουν καφέ στο δημόσιο καφέ απέναντι στη Μαρίνα. Τους παρακολουθώ από ώρα. Καπνίζω τάχα αδιάφορος το τσιγάρο μου. Ρουφώ πότε πότε μια γουλιά από τον καφέ μου. Η άνοιξη έχει φέρει μια ανανέωση στον αέρα. Ακόμα και οι γέροι βαδίζουν με νέα δύναμη, τα οστά, οι αδένες, οι μύς έχουν νεύρο. <br /><br />Κυριαρχούν oi ηχοι των εργαλείων , oi κόρνες, -φουστάνια διέρχονται βιαστικά-, ένα παιδί κυνηγά ένα περιστέρι...κι ανάμεσα η δυστυχής μορφή μου.... Είμαι ένα θεόρατο κεφάλι με μια χοντρή μύτη ακριβώς όπως τ' αγάλματα της νήσου του Πάσχα. Είμαι μεθυσμένος από νωρίς.<br /><br />Τελευταία αλητεύω πολύ. Παίρνω τους δρόμους απλά. Κάθε μέρα παρατηρώ και κάτι. Εχθές παρατηρούσα κώλους. Μικρές και μεγάλες έχουν βγει για σουλάτσο και παρά τις καθημερινές τους εφιδρώσεις σε γυμναστήρια οι καταθλιπτικές τηλεθεάσεις του χειμώνα έχουν αφήσει το στίγμα τους. Κανένα σώμα δεν έχει τη γλυπτική, εμπορική φινέτσα που επιθυμεί. Κώλοι μεγάλοι, ξεχείλωτοι όπως το ζυμάρι στη λεκάνη, κώλοι σουπρημ.<br /><br />Σήμερα παρατηρώ ύποπτους τύπους. Τύπους με μαύρα γυαλιά. Τύπους σκοτεινούς. Ζω μέσα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Τα γνωρίζω όλα. Απλά είμαι πολύ κυνικός για να ασχοληθώ. Απολαμβάνω να παρακολουθώ το έγκλημα όπως άλλοτε τους σκυλοκαυγάδες στη γειτονιά. Μια πουτάνα γύρω στα σαράντα καθέται σε ένα απόμερο τραπέζι. Φοράει μπεζ κοντό φουστάνι, ένα αναγεννησιακό σακάκι μέσα από το οποίο βγαίνουν κατάσπρα τα στήθη της. Φοράει γυαλιά ηλίου με επιχρυσωμένο σκελετό. <br /><br />'Γκαρσόν'. Ένας καραφλός θέλει να παραγγείλει. Ο σερβιτόρος του δίνει τα ρέστα. Σκέφτομαι πως όλοι οι μαλάκες τα έχουν κανονισμένα. Κι εγώ είμαι στην απ' έξω. Ρουφώ το τσιγάρο μου. Πρέπει κάτι να κάνω να μπω στο παιχνίδι. Η μεσόκοπη πουτάνα φεύγει αναστατωμένη -οι τσάντες από τα ψώνια της πέφτουν, ένας αλλοδαπός τη βοηθάει, χαμογελάει σαν άλογο. Ναι σκέφτομαι πως πρέπει να μπω στο παιχνίδι. Υπάρχουν λεφτά, απολαύσεις, σπίτια, κύρος. Υπάρχει έγκλημα εκεί έξω. Πρέπει κάτι να κάνω να μπω στο παιχνίδι. <br /><br />Σβήνω το τσιγάρο μου και σηκώνομαι να φύγω. Άρον άρον με τα φαγωμένα αθλητικά μου παπούτσια. Διασχίζω το δρόμο, φτάνω στο συντριβάνι. Σκοντάφτω πάνω σε κάτι τουρίστες. Το κεφάλι μου είναι ο μύλος της παιδικής χαράς. Όλα γυρίζουν. Παραπατάω σα τυφλός ανάμεσα στο πλήθος, απλώνω τα χέρια για να μη χτυπήσω. Μου φαίνεται πως καταρρέω. Όταν πια τα γόνατά μου είναι έτοιμα να λυγίσουν καταφέρνω και στηρίζομαι στο πρώτο σώμα που βρίσκω μπροστά μου. Το φως λιγοστεύει. Κρατιέμαι πάνω του απεγνωσμένα. Μέσα στο σκότος της ντίρλας μου βαστώ ένα σώμα σα σημαδούρα. Πέφτω μαζί του ιλιγγιωδώς. Κενό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-3615126424332561209?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-91667860817670774792010-03-07T17:57:00.000-08:002010-06-11T04:35:03.398-07:00Δε με νοιάζει. Το σκέφτηκα εχθές<br />το βράδυ μετά από μερικές μπύρες.<br />Ζαλιζόμουν. Για πρώτη φορά μετά από καιρό<br />είχα μια στιγμή διαύγειας. Έκλεισα<br />τα μάτια κι είδα ένα εξοχικό δρόμο.<br />Μπορούσα να ακούω το αργό μου βάδισμα<br />-πως έτριζα. Ο αέρας πάνω στα αγριόχορτα.<br />Περπατούσα, ώρες ολόκληρες με δυο σκληρά παπούτσια.<br />Ένας κορμός και μια<br />σκιά που κινείται πάνω στα τακούνια<br />της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-9166786081767077479?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-59604646580958279242010-02-23T07:27:00.001-08:002010-06-11T04:35:32.509-07:00Καθώς περπατούσα σήμερα, σκέφτηκα πόσο λίγο σκέφτομαι το τελευταίο καιρό. Σκέφτομαι ελάχιστα. Το ξεκίνησα σαν άσκηση ηρεμίας και τώρα με έχει κυριεύσει. <br /><br />Κατά ένα τρόπο δε ταυτίζεται και το σώμα μου με τον εαυτό μου. Άσε που ανακάλυψα πως ότι είχα ονειρευτεί για μένα μικρότερος ήταν λάθος. Τα περισσότερα ήταν απομιμήσεις από ταινίες και βιβλία. Χειρονομίες που ξεπατίκωσα, ιδέες, πάθη. <br /><br />Έκανα ξεσκαρτάρισμα οριστικό λοιπόν και το μόνο που έμεινε είναι η επίγνωση πως μεγαλώνω και μια μέρα θα πεθάνω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5960464658095827924?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-20261937965507126182010-01-22T04:30:00.000-08:002010-01-22T04:31:01.614-08:00Έπιασαν οι ζέστες. Οι αφόρητες εξολοθρευτικές ζέστες. Ότι και να πω, ότι και να κάνω σε αυτή τη ζωή υπάρχει κάτι, ένας εαυτός πίσω από τις μάσκες που βάζω συχνά, υπάρχει κάτι που θα μένει ακέραιο, αναλοίωτο. Είναι ο καυτός ήλιος μέσα μου.<br /><br />Όχι ο ήλιος των Ινκας, δεν είναι εξωγήινος Θεός ο δικός μου ήλιος, δε φορώ χαιμάλια στα μπράτσα, δε ρουφώ κόκα, ούτε έχω μακριά μαλλιά. <br /><br />Ο δικός μου ο ήλιος είναι σγουρός και τεμπέλης. Ένας γλυκός χουρμάς για το τέλος κάθε νύχτας που χόρεψα εξουθενωμένος.<br /><br />Δεν εξηγεί, δεν εξουσιάζει, δεν αποκαλύπτει. Με χάρακα μια φοινικιά μοιράζει τη σκιά πάνω από τα πρόσωπα...Σε ένα κομμάτι χαρτί, ρουφόντας τον καφέ, σημειώνει την αριθμητική μιας γυναίκας και των εβένινων ματιών της. <br /><br />Ο ήλιος ο δικός μου είναι μουσουλμάνος. Τη γυναίκα του την έχει φασκιωμένη μέσα σε χίλια κι ένα όνειρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2026193796550712618?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-45638507281789971272010-01-13T00:16:00.000-08:002010-08-30T13:36:58.815-07:00<span style="font-style:italic;">μα σ'όλα πρέπει να τολμώ έτσι φτωχιά που είμαι</span> <br /><br />ξυπνάω το πρωί και βλέπω<br />το σώμα μου στον καθρέφτη, κι <br />αναρωτιέμαι πως γίνεται κι όλα<br />τα όμορφα χαραμίζονται σε αυτό τον κόσμο.<br /><br />σε αγαπώ. τόσο απλά. και μη μου<br />στέλνεις το μαλάκα τον Οικονομόπουλο<br />να μου πει φιλοσοφίες για την αγάπη.<br />είσαι στα καλά σου; είναι ξανθός.<br /><br />πριν πολλά χρόνια είχα ερωτευτεί παράφορα.<br />άκουσε με. δεν είχα ερωτευτεί κάποια. είχα<br />ερωτευτεί τον εαυτό μου μέσα από κάποια άλλη.<br />κι έγραφα όμορφα για μένα. για τον πόνο μου.<br /><br />η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου. ένας φίλος<br />μου πρότεινε λοβοτομή. πήγα στο νοσοκομείο<br />κι έκανα περιτομή. έτσι είμαι.<br />στα δύσκολα επιστρέφω στο πουλί μου.<br /><br />τώρα έχω ερωτευτεί αληθινά. γράφω απαίσια.<br />αλλά τα πόδια μου τρίζουν στο έδαφος.<br />είμαι όπως οι γέροι στους δρόμους.<br />αργός και θυμωμένος. <br /><br />λέγε με ανισσόροπο, λέγε με ότι θες.<br />βλέπεις δεν έχει σημασία τι λένε οι άλλοι.<br />ή τι πιστεύουν οι άλλοι. η καρδιά μου<br />το ξέρει τι νιώθω. <br /><br />και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα<br />ζήσω και δε θα συμμαζέψω τίποτα<br />από τις συμφορές που μου έφερε<br />το πάθος μου για σένα.<br /><br />γιατί το λεγαν και οι αρχαίοι μας<br />πρόγονοι. λυσιμελής. έτσι είναι ο έρωτας<br />μόνο μπελάδες φέρνει. κι έχοντας κάλα<br />γνώση του τι θα πει αυτό...έχω τα κότσια...<br /><br />να σου λέω σ'αγαπώ<br /><br />(ο τίτλος είναι στίχος της Σαπφούς)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4563850728178997127?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-44995482761193286072010-01-11T05:12:00.000-08:002010-01-11T05:51:46.784-08:00<span style="font-weight:bold;">ζωντανοί μύθοι<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />επέστρεψε μια φορά<br />κι ας είναι χειμώνας<br />φέρε πίσω κάθε άνεμο, κάθε μικρό άνεμο<br /><br />στη αγγαλιά σου<br />δώσε μου. Μια υπογραφή. <span style="font-style:italic;">Κουράων ιερό γένος </span><br /><br />δώσε μου λεπτομέρειες για τη καινούρια<br />σου ζωή. πες μου αν αγαπάς αλλού.<br />πες μου αν με ξεπέρασες.<br /><br />λίγο λίγο στην κουβέντα<br />θα τον χάσω τον εαυτό μου. Απ' τον πόνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4499548276119328607?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-42341151460984778822010-01-10T04:38:00.000-08:002010-01-10T04:40:25.093-08:00post lost<br /><br />Είναι κάπως περίεργο να γράφω μπροστά<br />Σε τρίτους. Όμως τ’ αλλάζει όλα το ότι είσαι εσύ.<br />Το κάνει λίγο να μοιάζει με προσευχή.<br />Κι όπως είναι τα πράγματα σήμερα, το έχω τόσο ανάγκη να <br />Προσευχηθώ. <br /><br />Ο καπνός του τσιγάρου με καλύπτει όπως καλύπτει<br />Η ομίχλη ένα χιονισμένο βουνό. Πέρασε ένας μήνας<br />Που απλά κάθομαι εδώ. Απλά κάθομαι και χαζεύω<br />Τη δίνη σου. <br />Δε ξέρω αν σου το είπα, αλλά είναι μια ευλογία για μένα<br />Που είσαι εδώ. Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος σαν κι εμένα<br />Από το να καθήσει και να περιμένει, να περιμένει...να τον <br />Καλύψει ολότελα το χιόνι των φιλιών σου.<br /><br />Υπήρξα ανυπόφορος στη ζωή μου. Περίεργος, σχολαστικός.<br />Πέρασα τα χρόνια μου φιλονικώντας μ’ ένα σωρό γυναίκες.<br />Έφτασα μαζί τους στο τέλος της γραμμής. Τις περισσότερες φορές<br />Αποχαιρετηθήκαμε με θυμό, ευγνώμονες που απaλασσόμασταν<br />Ο ένας από την παρουσία του άλλου. Μαζί σου αποφάσισα να<br />Μη το παίξω αυτό το παιχνίδι. Πέρα από το οτί είναι επίπονο, δε<br />Το αξίζεις. Άλλαξα. Κι έτσι αφήνω τη μοίρα μου, να με παρασύρει στο<br />Βάθος της ζωής σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4234115146098477882?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-78327527327915420932010-01-09T09:39:00.000-08:002010-07-01T02:03:06.200-07:00<span style="font-style:italic;">Γειά σου</span><br /><br />Αν σε είχα, που δε θέλω να σε έχω, δε <br />Θέλω να έχω τίποτα. <br /><br />Τέλος πάντων αν, δηλαδή,<br />Αν τα καταφέρναμε να προσπεράσουμε τα πρώτα<br />Εμπόδια της ανθρώπινης γνωριμίας <br /><br />Θα σου πρόσφερα όλο μου<br />Το χρόνο απλόχερα όπως προσφέρει ο Θεός<br />Απλόχερα τη βροχή στους διακονιάρηδες στη λεωφόρο.<br /><br />Θα ήμουνα εκεί να σου τραγουδήσω χαυνός<br />Τη νύχτα. Καθώς κοιμάσαι κι όλα τα σήματα,<br />Είναι σκουπίδια. Ξάγρυπνος ανάμεσα <br />Στους τενεκέδες τους εγώ θα επέμενα<br />Να σου τραγουδώ. <br /><br />Έχω χάσει το δρόμο μου. Έχω χάσει το σπίτι μου.<br />Μόνο εσύ μου θυμίζεις ποιός είμαι. Κι αυτό <br />Δε θα σου το συγχωρήσω ποτέ. Ήρθες όπως<br />Εκείνοι οι ενοχλητικοί πόνοι στη μέση. <br />Οι αποστάξεις του αρώματός σου μένουν στα μύχια.<br />Με αποδυναμώνουν.<br /><br />Έχω κακογεράσει. Θυμωμένα. Μέσα στα πείσματά <br />Μου, μέσα στο γινάτι, την οργή για ελευθερία<br />Και δικαιοσύνη. Έχασα την ανθρώπινη συμπόνια.<br />Δε δίνω δεκάρα τσακιστή για σένα. Στη δημοκρατία<br />Του δολάριου είμαστε όλοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες<br />Λίγο πριν την αυτοχειρία. <br /><br />Η αγάπη είναι ένα γεγονός τόσο απαράμιλλο. Λένε.<br />Ναι, δεν έχει πρόσημο. Χωράει όπως ο πούστης σε<br />Κάθε σπιτικό σε κάθε τζάκι σε κάθε κράτος.<br />Έκλεισα τη τηλεόραση και τη λησμόνησα. Βλέπεις.<br />Για αυτό σου ξαναλέω χάρισε μου μια βόλτα<br />Κι εγώ θα σου δώσω όλο μου το χρόνο για το τίποτα.<br />Νομίζω αυτό αρκεί.<br /><br />Και θα είμαι εκεί να σου τραγουδήσω, αυλός,<br />Το βράδυ, πάνω από το σώμα σου, όταν<br />Όλα τα σήματά τους είναι σκουπίδια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7832752732791542093?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-70797949172143044232009-12-15T22:47:00.000-08:002009-12-15T23:01:19.353-08:00Ο Έλληνας<br /><br />Βρίσκεται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και βλέπει τηλεόραση.<br />Σωριασμένος στον καναπέ. Γύρω του ακριβά ηλεκτρονικά γκάτζετ,<br />άδειες συσκευασίες από πατατάκια και σοκολάτες -κάλτσες<br />και λερωμένα σώβρακα.<br /><br />Καταβροχθίζει ένα χάμπουργκερ, τα μάτια του καρφωμένα στο φως μιας<br />αμερικάνικης ταινίας.<br /><br />Ρουφάει τη μύτη του.<br /><br />Νιώθει να του 'ρχεται ένα φτέρνισμα και τρίβει τη μύτη του για να το σταματήσει.<br />Τον ενοχλεί ακόμα.<br /><br />Κοιτάζει γύρω στο δωμάτιο και πιάνει μια κάλτσα.<br /><br />Την εξετάζει προσεχτικά και μετά φυσάει τη μύτη του πάνω της.<br /><br />Μετά πετάει την κάλτσα και συνεχίζει να τρώει το μπιφτέκι του.<br /><br />Η ταινία δείχνει τρομαχτικές σκηνές βίας. Μασάει απαθής.<br /><br />Πιάνει άλλη κάλτσα. Δε του κάνει. Την πετάει.<br /><br />Πιάνει μια άλλη. Την εξετάζει. Είναι ότι πρέπει.<br /><br />Βάζει το πέος του μέσα στην κάλτσα και αυνανίζεται μέχρι που<br />χύνει -χωρίς ίχνος ηδονής.<br /><br />Βγάζει την κάλτσα από το πουλί του και την πετάει.<br /><br />Ξετυλίγει ένα ακόμα χάμπουργκερ.<br /><br /><span style="font-style:italic;">απόδοση από το θεατρικό της Σάρα Κέην...'Phaedra's love'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7079794917214304423?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-77673204379194860652009-12-09T14:14:00.000-08:002009-12-09T14:17:22.361-08:00όλοι και πάλι ένα<br /><br />Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ξαγρυπνούν.<br />Είναι μέσα στο γονίδιο μας. Κι εχθές όταν<br />Σου μιλούσα στο μπαρ μισός αφοσιωμένος <br />Στο πουλί μου, μισός στο τσιγάρο...<br />Ένιωθα την καταστροφική επίδραση του έρωτα.<br />Το άλεσμα των σωμάτων και του ιδρώτα.<br /> -ένας υπέρβαρος μεθύστακας με έσπρωχνε από πίσω-<br /> Έτσι, κινούμε ο ένας τον άλλο στη χοάνη της αμαρτίας.<br /><br />Το πρωί κατέφθασε αργά. Περπάτησα όλη την πόλη.<br />Προτιμώ να περπατώ. Τι να τον κάνεις το δρόμο<br />Χωρίς να τον περπατάς. Τι να τις κάνεις τις ωραίες<br />Γυναίκες στα περιοδικά, τα γκλος συνθήματα των<br />Διαφημιστών. Πρέπει να δεις τα πάντα από κοντά αδερφέ<br />Μου. Να γυρέψεις στο διάβα της ζωής την ομορφιά.<br />Όπως την καταλαβαίνεις εσύ.<br /><br />Ο ήλιος είχε μέσα ένα πρόσωπο, την χαμογελαστή κεφάλη<br />Ενός χολυγουντιανού αστέρα. Κατακίτρινος σα συσκευασία<br />Για δημητριακά. Με πήγαιναν τα πόδια μου. Τα πόδια μου<br />Με πάνε πάντα. Μπροστά το ένστικτο και πίσω εγώ. Σέρνομαι<br />Ο σκλάβος. Και τα πόδια μου ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια,<br />Χορεύουν εύθυμα σε κάποια ερημική στάση. Φοράνε<br />Τα λουστρίνια τους και σφυρίζουν ανέμελα.<br /><br />Πως γίνεται και είμαστε όλοι τόσο ίδιοι. Καιρό τώρα<br />Το έχω στο μυαλό μου. Όλες αυτές οι φίφες για <br />Διαφορετικότητα. Όχι. Είμαστε όλοι οι ίδιοι. Η ίδια<br />Ψυχή, το ίδιο πρωτόπλασμα κάτω από το μικροσκόπιο,<br />Η ίδια συμφορά, η ίδια ελεονοσία. <br />Κανείς θα έπρεπε να είναι πολύ μαλάκας για να αποφύγει<br />Τη λαικότητα της πλάσης. Το ότι γεννηθήκαμε σε χωριστά<br />Καβούκια είναι το κρίμα. Αγάλι αγάλι θα γίνουμε όλοι ένα.<br /><br />Στα μπαρ ή στα πανηγύρια. Μέσα από τηλεοπτικές σούπες<br />Της σειράς. Στο δρόμο, περιμένοντας το φανάρι, τα ίδια<br />Αξύριστα πρωτεύοντα. Στις παραλίες. Όλοι. <br />Στις δημόσιες υπηρεσίες. Με την<br />χαζοβιόλα τη ζωή να πιστοποιείται και να επιχορηγείται και να <br />Συνταξιοδοτείται. Στα σχολεία. Όλοι. Ένα. <br />Στους καμπινέδες και στον Υμηττό γιορτάζοντας τα κούλουμα. <br /><br />Ότι και να πεις και ότι και να κάνεις αποκλείεται να το αποφύγεις.<br />Ανοίγω την πόρτα και βγαίνω στο κρύο. Είναι τρεις και τριανταπέντε.<br />Ο χοντρός με αγκάλιασε. Με κέρασε και μερικά σφηνάκια. <br />Η γκόμενα μου υποσχέθηκε... το συνηθίζουν αυτό οι γκόμενες. Μετά<br />Έφυγε μ’έναν άλλο. <br />Δεν υπάρχει κανένας. Ουσιαστικά δεν υπάρχω κι εγώ. <br />Γιατί δεν έχω που να πάω. <br />Ακούω μόνο τον ισχυρό άνεμο. Μια σφυρίχτρα δίνης να τρέχει<br />Κούρσα ολούθε.<br /><br />Εξαφανισμένοι όλοι στη χοάνη της αμαρτίας. Όλοι και πάλι ένα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7767320437919486065?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-13484834263378779042009-11-29T14:47:00.000-08:002009-11-29T14:55:59.727-08:00η μικρή φλόγα<br /><br />Υπάρχει μια φλόγα που χορεύει γύρω μου όταν κοιμάμαι<br />Και πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Κατεβαίνει τον αυχένα μου<br />Εως και τα νύχια των ποδιών μου. Είναι η φλόγα του Χριστού.<br /><br />Έχουν περάσει αρκετές εποχές από τότε που ήμουν κι εγώ<br />Ένα πρωτόγονο παιδί. Η Μεσοζωική περίοδος, όταν γλιστρούσα<br />Με το σώβρακο τις σκάλες. <br /><br /><blockquote>Κλείνουν τα φώτα. ακούγεται το ροκάνισμα<br />Της σινεματικής λήψης. </blockquote><br /><br /><span style="font-style:italic;">Η μητέρα φέρνει το κρασί<br />Στο τραπέζι κάποιος βιάζεται να τσιμπήσει από τη γαλοπούλα,<br />Ακούγεται η αδερφή μου να κλαίει από το δωμάτιο. Κάποιοι συζητούν. <br />-Γιώργο γερνάμε. Πως αφήσαμε να μας συμβεί κάτι τέτοιο...<br /><br />Εγώ στη θέση μου ντυμένος αστεία με ένα παπιγιόν πουά.<br />Σκέφτομαι τη Σοφία με τα κατακόκκινα χείλη. Είμαι ερωτευμένος μαζί της.<br />Κρατώ τη μύτη μου...κλείνω τα μάτια και σλουυυυρπ!<br /><br />Στο βυθό μου. Τα χείλη μου σπαρταρούν. Θέλω να τη φιλήσω.<br />Και τι δε θα δινα να τη φιλησω!</span><br /><br />Μερικοί άνθρωποι μπορούν να πηδάνε από χώρα σε χώρα<br />Ανάλαφροι. Τέτοιος άνθρωπος υπήρξα κι εγώ. Ταξίδεψα<br />Όπως ο αέρας και ακόμα στροβιλίζομαι, διαρκώς, αέναα.<br /><br />Τη μέρα που πέθανε η ψυχή μου χρημάτισα έναν γρύλο<br />Με φράκο να μου παίζει στο πιάνο τις αγαπημένες μου <br />Σονάτες. Ένας σολίστ στο τσεπάκι μου. <br /><br />Όσο αφορά το φαλλό μου ουδέποτε θεώρησα πως<br />Έχει κάτι το ιδιαίτερο, αλλά είναι ο μόνος Ορθός<br />Λόγος που μου έχει απομείνει.<br /><br />Όλα είναι θέμα καταγωγής βλέπεις. Όπως<br />Εκείνα τα σπίτια των ζωγράφων που έχουν αρχιτεκτονική<br />Αρχοντικού και χρώμα τσιγγάνικο. Αιμομιξία.<br /><br />Βαθειά στο αίμα μου είμαι το αλλόκοτο το ακαθόριστο.<br />Αυτό που δε μπόρεσες ποτέ να κατατάξεις με την<br />Ανθρωπολογία σου ή τη ζωολογία σου ή την κοινωνιολογία σου.<br /><br />Γιατί είμαι εγώ. Κι όταν κοιμάμαι και πλησιάζουν <br />τα Χριστούγεννα μια φλόγα χορεύει σα τρελή γύρω<br />Απ’ το κορμί μου. Είναι η φλόγα του Χριστού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1348483426337877904?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-67820532926466018902009-11-20T11:40:00.000-08:002009-11-20T14:59:12.469-08:00το πνεύμα των καιρών<br /><br />είσαι όμορφος, πιο όμορφος κι από ένα <br />άστρο. Όταν είσαι φτωχός και ηλίθιος<br />και πηγαίνεις στο ποδήλατό σου μακριά<br />μέσα στο ψωμάκι του ήλιου.<br /><br />είσαι όμορφη πιο όμορφη κι από ένα<br />διαμάντι, όταν βολεύεσαι στο στρώμα<br />σου με το ατσούμπαλό σου σώμα<br />και διαβάζεις για τις εξετάσεις.<br /><br />δεν έχεις ανάγκη από καμμία επικύρωση<br />κανένας δε θα βρει τα λόγια να περιγράψει<br />την ανθοφορία της ζωής. Βάλε τις διασημότητες<br />εκεί που τους αξίζει. <br /><br />ασε τα όνειρα...δεν είσαι μεσόκοπη κυρία.<br />Φίμωσε τη φαντασία. Και<br />ανέπνευσε τα δρώμενα...όπως εκτυλίσσονται<br />έξω απ' το πνεύμα των καιρών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-6782053292646601890?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-23792499302036550872009-11-15T12:58:00.000-08:002009-11-29T15:05:03.594-08:00ανορθόγραφοι<br /><br />Με έφαγε το πείσμα. Και το δικό σου<br />Και το δικό μου. Ήμουνα δυνατός κάποτε...<br />Κι ήξερα τι θα πει έρωτας. Το ήξερα<br />Σα την ορθογραφία μου. <br /><br />Το βράδυ που ακούω τις τρίλιες<br />Των ανθρώπων. Των ανθρώπων που<br />Μιλάνε, πιστεύουν, αγαπούν, προσδοκούν<br />Χορεύουν, αγοράζουν, κλάνουν. Τους<br />Έχω βαρεθεί τους ανθρώπους. Το βράδυ<br />Όταν ακούω τις τρίλιες τους αλυχτάω σαν <br />Καμμένο ζωντανό.<br /><br />Για να συναντηθούν δύο πορείες πρέπει<br />Να το θέλει κι η μοίρα. Αλλά θα το σκοτώσει<br />Η γυναίκα. Το έχει αυτό το ταλέντο από<br />Τη φύση της. Να πηγαίνει κόντρα. Είναι<br />Το γούστο της. Κι έτσι ο άντρας είτε θα<br />Γίνει τζιτζιφιόγκος είτε θα κατευθυνθεί<br />Σα ζώο μέσα στην πυρκαγιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2379249930203655087?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-6628613468644171982009-11-04T08:51:00.000-08:002009-11-29T15:06:07.122-08:00drive-in<br /><br />Οδηγώ καταμεσήμερο και νιώθω ευτυχισμένος, μια σκέτη<br />...ανθρώπινη ευτυχία. Φαίνεται να πήδηξα μερικούς αιώνες<br />Μπροστά, περισυνέλλεξα τα ερείπια μου και σηκώθηκα. Για χάρη σου.<br /><br />Δεκάδες κατεστραμμένα μέλη, με το μηχανισμό, με τον ιδρώτα μου<br />Τρεκλίζουν σα το σκουριασμένο ρομπότ. Ανεβαίνω με κλαγγές και<br />θόρυβο το δρόμο. Είναι αύγουστος κι η θάλασσα πλάι είναι τα μάτια του Θωρ.<br /><br />Βήχω τα λόγια της αγάπης. Μιλώ όπως οι βάτραχοι, όπως οι κακοί<br />Στις ταινίες φαντασίας. ‘Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ’ μέσα από το σωρό <br />Με τα παλιοσίδερα, μέσα απ’ το βαρέλι...μανσάρω ολομόναχος το βράδυ.<br /><br />Και μετά στο κρεβάτι, είμαι σχεδόν και πάλι σωρός. ενώνω τα οστά.<br />και σιγά σιγά γυρίζω το τροχό ωσότου να υγρανθείς...η παλιά μου ψυχή<br />υπάρχει... Τρομαχτικό, αν το σκεφτείς, μετά από τόσο καιρό.<br /><br />Υπάρχει εκεί. Από κάτω, από μέσα. Mια γριά, μάγισσα ψυχή<br />που τραγουδάει και χορεύει διαβολοτραγούδια. Δε σέβεται, δε σέβεται ούτε εμένα<br />Ούτε εσένα. Xωρίς σταματημό, μας σπρώχνει, μας ρυμουλκεί στους κάμπους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-662861346864417198?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-39420712919601877512009-10-31T17:28:00.000-07:002009-10-31T17:34:02.898-07:00Futura<br /><br />Διέξοδος δεν θα υπάρξει. Έχω βάλει τα όνειρά μου<br />Σε μπουκάλες. Μυρίζω όπως τα μωρά.<br />Ανακάλυψα πως αν είσαι πραγματικά αθώος δε <br />Θα μπορέσεις ποτέ να το κρύψεις.<br /><br />Ζούμε στην εποχή του κυνισμού. Είναι μια ακόμα<br />Ιδεολογία. Ένας τρόπος να παραμυθιάζονται οι μάζες.<br />Να λατρεύουν τις τράπεζες ή να τις μισούν.<br />Να προσκυνούν το χρήμα ή να το ξορκίζουν.<br /><br />Κλείνω αυτό το βιβλίο οριστικά. Το διάβασα.<br />Ο Πίπις γάμησε τη Μαρία. Κι η Μαρία γάμησε<br />Τον Πίπη. Και μετά όλους μαζί τους γάμησε<br />Το κούφιο μυαλό τους.<br /><br />Πάντως όταν κλείνει μια εποχή δε γίνεται να <br />Επιστρέψεις σε μια άλλη. Δε θα είχε νόημα<br />Να μιλήσω για το φεγγάρι. Το καταλαβαίνεις;<br />Ούτε να απενεχοποιήσω την ευτυχία ή την ηδονή.<br /><br />Είμαστε λίγο γέροι. Είμαστε λίγο ακόμα νέοι.<br />Κράξαμε καιρό όπως οι κότες στο κοτέτσι.<br />Φάγαμε ο ένας τον άλλο...μάλλιασε η γλώσσα μας.<br />Μα η ουσία βρίσκεται στο στεγνό μας στόμα.<br /><br />Η αγάπη; Χμ. Νομίζω πως το ξέρεις κι εσύ<br />Πως ανεμίζοντας κάθε είδους σημαίες δεν<br />Πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Καλύτερα<br />Προσπάθησε να φανταστείς τον εαυτό σου χωρίς φαντασία.<br /><br />Οσφρίσου. Έχω βάλει τα όνειρά μου σε μπουκάλες.<br />Μυρίζω όπως τα μωρά. Ανακάλυψα πως αν είσαι <br />Πραγματικά αθώος δε θα μπορέσεις ποτέ<br />Να το κρύψεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-3942071291960187751?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-61893655274817637792009-10-15T11:55:00.000-07:002009-10-15T12:11:52.316-07:00Ανθρωποφαγία.<br /><br />Παρακολουθούσα τηλέοραση τις τελευταίες μέρες και δε μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου και στα αυτιά μου. <br /><br />Βρίσκουν άνθρωπους με προβλήματα και γελούν στα μούτρα τους, με την αδυναμία τους. <br /><br />Παιδιά με προβλήματα, κάθε είδους, μαθησιακά, επικοινωνίας, αυτοεκτίμησης, που χρειάζονται στοργή τα πιάνουν στα χέρια τους μια πουτάνα, ενας πορνοβοσκός κι ένας παχύς κίναιδος και τα ξεφτυλίζουν. Για ψωρολεφτά. <br /><br />Μετά τα παραλαμβάνει ο Λαζόπουλος, ο αξύριστος γελωτοποιός της AGB, και τα αποτελειώνει. Το κάνει δε αυτό για να μας χαλαρώσει από τα δακρύβρεχτα, λαικίστικα του πολιτικά λογίδρια. Και χαλαρώνουμε...<br /><br />Κι έπειτα έρχεται ο Μάκης. Ένας κλασσικός μπάσταρδος. Τον είδα να ξεφτυλίζει ένα τύπο που προσπαθούσε να βγάλει γκόμενες με χαζοψέμματα, τύπου είμαι σεξολόγος. Τον κυνηγούσανε στο δρόμο με τα μικρόφωνα και τις κάμερες και τον ρωτούσαν μέσα στον κόσμο...'γιατί το κάνετε αυτό;'. <br /><br />Όλοι έχουν καλό σκοπό. Οι μεν να προωθήσουν ταλέντα στο τραγούδι. Ο άλλος να μας προτρέψει σε πολιτική δράση με όπλο του το χιούμορ. Ο άλλος να ξεβρακώσει την εξουσία. <br /><br />Και όλοι μας προσφέρουν ανθρώπους για ορεχτικό. Κι εμείς τρώμε. <br /><br />Ωμά<br /><br />Τι αρπαχτικά κυκλοφορούν εκεί έξω; Και πόσοι μαλάκες που τρώνε τις μπαρούφες τους;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-6189365527481763779?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-31818022986475743512009-09-18T23:00:00.001-07:002009-09-18T23:00:52.765-07:00Χωρίς Στοργή<br /><br />Κάθομαι σε μια γωνιά και κοιτάζω τη ζωή μου<br />Και μου θυμίζει ανασκαφή χωρίς ευρήματα.<br />Τόσα χρόνια κατέβηκα μέχρι το κέντρο της γης<br />Και το μόνο που έφερα πίσω είναι τον<br />Εαυτό μου! <br /><br />Δε με συγκινεί πια το αλκοόλ και ντρέπομαι<br />Να τηλεφωνήσω στις άκρες μου για <br />Τσιγάρα. Κάθομαι όπως η μαιμού στο κλαδί<br />της και περιμένω να πεθάνω. <br />‘Η κλήση σας δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή του ΟΤΕ’<br /><br />Υπάρχουν κάποιες ελπίδες σωτηρίας<br />Μα τις αποστρέφομαι. Αποστρέφομαι τα<br />Πάντα. Βαριέμαι και τους κολασμένους,<br />Οι καλύτεροι από αυτούς τρώνε τα κόπρανά <br />Τους. Μπορώ πια και συμμερίζομαι τους ασκητές.<br /><br />Ούτε μια μέρα άξια, ούτε μια κουβέντα πλήρης.<br />Άδεια η μέρα, χωρίς ψωμί. Κοιτάζω το Χριστό<br />Και λυπάμαι που δε μπορώ να σηκωθώ<br />Στο κάλεσμα του. Αλλού τα θαύματα όμως φίλε, εδώ,<br />Το κλείσαμε.<br /><br />Πίσω από τα σπίτια υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι<br />Είναι σφαλιχτοι σα σπίτια. Η σκιά τους είναι το δρεπάνι<br />Του Άδη, ένα ερωτηματικό που απλώνει στο πάτωμα<br />Και στο τοίχο. Και μετά βγαίνουν έξω χαμογελαστοί<br />Και άρτιοι. Είναι παντελώς τρελοί!<br /><br />Θα μπορούσα να σκαρφιστώ ένα σωρό <br />Εξυπνάδες και κόλπα για να τα βολέψω στο<br />Μυαλό μου. Αλλά το μυαλό μου δε βολεύεται.<br />Όχι. Δεν είναι ανατρεπτικό... οι καθαρά ανατρεπτικοί<br />Άνθρωποι μου είναι αδιάφοροι όσο κι οι παπάδες. Απλά το<br />Μυαλό μου είναι, πως να το εξηγήσω, αβόλευτο...δε βολεύεται<br />Χωρίς στοργή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-3181802298647574351?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-22728830900442158122009-09-15T11:17:00.001-07:002009-09-15T21:47:44.306-07:00Σα μικρό παιδί<br /><br />Γυρνάμε το βράδυ από μια ακόμη έξοδο. Εσύ<br />Είσαι λίγο μεθυσμένη –απλά γελάς- κι εγώ στις<br />Σκέψεις μου...σκέφτομαι πως θα κατέβω από<br />Την επόμενη υδροροή, στην κόλαση.<br />Κι έπειτα στο κρεβάτι...όλα μοιάζουν με εφιάλτη...το φεγγάρι<br />Παίζει καραμούζα. Ανάβουν τα αυτιά μου, οι αισθήσεις όλες<br />Σε συναγερμό. Κάνουμε έρωτα.<br /><br />Στις τρεις σε περιμένω στο σταθμό. Φοράω εκείνο το<br />Σακάκι με τις κακοραμμένες κουμπότρυπες. Ειλικρινά νιώθω<br />κλόουν, όμως περιμένω, κάθιδρος. Σε βλέπω να φθάνεις<br />Κι είναι η εικόνα σου...σα να τα χω πιει πάνω σε βάρκα και να έχει<br />9 μποφόρ και να μου προσφέρουν ένα κατακόκκινο<br />Λουλούδι. Είσαι απλά υπέροχη.<br />Σε λίγο, στο σπίτι, κρατώ τα πόδια σου ανοιχτά. Δε ξέρω κι εγώ τι βλέπω.<br />Τη ζωή μου όλη...Βγάζω το σακάκι και παγώνω. Ξεμένω από αστεία. Φιλιόμαστε<br />Σαν μοιραίοι εραστές.<br /><br />Έχω πεθάνει. Στα σοβαρά έχω πεθάνει. Είμαι στον άλλο κόσμο.<br />Εϊμαι οργισμένος. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο οργισμένος είμαι.<br />Όλη η επαναστατικότητα –ένας θεός ξέρει που τη βρήκα- είναι συμμαζεμένη<br />Στο κεφάλι μου. Κουνώ τη γροθιά μου...βρίζω,<br />Κάποιοι άγιοι προσπαθούν να με συνεφέρουν. Ένας ξερακιανός με ευπροσήγορα<br />Μάτια μου προσφέρει ένα ποτήρι νερό. Το κεφάλι μου είναι χάλια.<br />Κάνω μέρες να μιλήσω...<br />Αργότερα βρίσκομαι μπροστά σε μια επιτροπή, από αυτές που φτιάχνουν συνήθως<br />Για να συνετίσουν τους μαλάκες. Ακούω γελάκια στο βάθος...αποδοκιμασίες σφυρίγματα. Με οδηγούν μπροστά στον Κύριο...<br />‘Κύριε...θα πρέπει να κάνετε κάποιο λάθος, δε μπορεί να πέθανα’ Του λέω με ύφος.<br />‘Και γιατί αυτό’ λέει σηκώνοντας τα φρύδια<br />‘γιατί είμαι ερωτευμένος’ απαντώ με μισή φωνή, σα μικρό παιδί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2272883090044215812?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-20816612959634806202009-08-08T22:51:00.000-07:002009-08-08T22:52:59.108-07:00καημός<br /><br />Τι να πω ψέμματα, μου τα πήρε απο εδω<br />Κι επειτα απο κει<br />Μέσα στη φουρτούνα, τα κανα όλα, τα πα όλα<br />Μέσα στο νερό<br />Δεν έχω δικαιολογίες, ούτε απολογίες, δεν έχω άλλη<br />Δοσοληψία γενικά<br />Σύρε το χέρι σου και κόψε με, κόψε με να λυτρωθώ<br /><br />Όπου μας πάει κι όπου μας πήγε, λίγο από εδώ<br />Κι έπειτα πιο κάτω<br />Πνίγηκα και νόημα δε βγήκε, δεν πνίγηκε η ντροπή<br />Κι έτσι το αφήνω και αυτό με αφήνει<br />Και πίνω<br />Μα δεν πνίγεται η ντροπή<br /><br />Να το πω στους αγγέλους, σε αυτούς να το πω<br />Μα που να κοιτάξω<br />Που τα έχω όλα μπερδεμένα<br />Σε βλέπω για να τυφλωθώ, σου μιλώ να μουγγαθώ<br />Στους αγγέλους θα το πω<br />Σύρε τη φλόγα σου και κάψε με, κάψε με να λυτρωθώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2081661295963480620?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-25106154189104394772009-07-18T06:14:00.000-07:002009-07-18T06:20:11.243-07:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">άφετε τα παιδια...</span><span style="font-weight:bold;"></span></span><br /><br />Έχει αφόρητη ζέστη, ζέστη που<br />Δε θα άντεχε κανένας. Δε σκέφτομαι πια<br />Πως προτιμώ να πεθάνω. Σιγά σιγά απλά<br />Ξεμωραίνομαι, ξεχνώ. Κι έτσι είναι σα<br />Να είμαι πεθαμένος, ουσιαστικά.<br /><br />Τίποτα δε θα γυρίσει, τίποτα δε θα επιστρέψει.<br />Έχω ξεχάσει όλες τις ταινίες που έχω δει, όλα τα<br />Ποίηματα που έχω διαβάσει. Προ λίγου καιρού<br />Έκανα το τελευταίο βήμα. Πέρασα το όριο. Αν ανοίξεις<br />Το σώμα μου έχουν μείνει μόνο τα καρφιά και τα ξύλα.<br />Δεν υπάρχει αίμα.<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα τραγουδούν. Ακούω τραγούδια<br />Στο ραδιόφωνο και μερικές φορές σιγοτραγουδώ. Μόνο που<br />Τραγουδώ όπως οι μωροί. Μουρμουρώ λίγο, να περάσει η ώρα.<br />Όλες οι επιθυμίες με οδήγησαν στην καταστροφή. Τώρα δεν επιθυμώ<br />Ούτε καν να καταστραφώ. <br />Κι ειλικρινά νιώθω πως το σώμα μου είναι ένα κλουβί.<br /><br />Στους σταθμούς των τρένων κυκλοφορεί πολύς κόσμος.<br />Διαφορετικός κόσμος. Είναι και κάποιοι που φαίνονται πως<br />Περιμένουν. Κάποια στιγμή σηκώνονται και αποχωρούν. <br />Έτσι νιώθω. Δεν υπάρχει προορισμός. Δεν υπάρχει έλεος<br />Μέσα στον καύσωνα του σφυγμού. Μέσα στον καύσωνα των αδένων<br />Που εκκρίνουν, το ένα μετά το άλλο τελεσίγραφό... δουλειά, αγάπη,<br />Σπίτι, εφορείες...η δε ψυχή μοιάζει με κειμήλιο πολέμου. Ίσως την εκτιμήσουν<br />Τα παιδιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2510615418910439477?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-90678395058451701432009-06-29T12:50:00.000-07:002009-06-29T12:52:59.399-07:00politics<br /><br />Είμαι πάρα πολύ καταδεχτικός άνθρωπος. Δεν έχω μέσα μου πραγματικό μίσος για κανένα και για τίποτα. Ποτέ μου δε θα έκανα εσκεμμένα κακό σε άνθρωπο. Ρύθμισα όλες τις πλευρές της ζωής μου με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιώ στο μέγιστο τις προσωπικές μου επιθυμίες χωρίς να βλάπτω τους γύρω μου. Με τον καιρό, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας καταλάγιασε μέσα μου η οργή, οι πόθοι, η απαίτηση για το οτιδήποτε. Άλλοτε ο έρωτας μου φαινόταν πως είναι μια καταδυνάστευση, ένας πνιγμός μέσα στα δίχτυα της μοίρας μου. Άφηνα πρόσωπα να με ακολουθούν, να με στοιχειώνουν. Η μαγεία του πάθους...κατά ένα τρόπο η ζωή μου μεγεθύνονταν, ήταν μεγαλύτερη από μένα, κατακλυσμιαία όπως τα σύννεφα, η βροχή, οι ορμητικοί χείμαρροι. Όμως αυτά τα άφησα στο παρελθόν. Δεν ήταν ζήτημα απόφασης. Δεν ήταν κάτι που αποφάσισα σε μια στιγμή...ήρθε με την πάροδο του χρόνου, μεγάλωσε μέσα μου. <br /><br />Κοιτούσα τις φωτογραφίες ενός νεαρού τις προάλλες. Φίλος της μικρής αγαπημένης ανηψιάς μου. Μετά από χρόνια ένιωσα ξανά μέσα μου έντονο πόνο. Ζήλεψα τόσο πολύ που δε μπορούσα να το πιστέψω. Ζήλεψα τη νεότητά του, την ομορφιά του. Φαινόταν τόσο αγνός, τόσο θυμωμένος, τόσο προσβλητικός στους γύρω του. Εγώ δεν είμαι πια έτσι. Δε μπορώ να θυμώσω όσο κι αν επιθυμώ μια όμορφη γυναίκα. Δε νιώθω νεύρα όπως παλιά. Μπορώ να την παρακολουθώ οσότου να αφομοιωσώ ολοκληρωτικά το σχήμα του σώματός της αλλά δε θα οργιστώ, δε θα ποθήσω. Λοιπόν η ζήλια είναι ένα άχρηστο συναίσθημα. Αυτό το έχω αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό. Το πολύ να σε βοηθήσει να κινητοποιηθείς να αποκτήσεις αυτό που ποθείς ή να το ξεπεράσεις ή στις χειρότερες των περιπτώσεων να βαλθείς να το εξολοθρεύσεις. <br /><br />Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές δε θα έγραφα τώρα δε θα υπήρχε λόγος. Αν ήμουν νεότερος, θα βρισκόμουν σε κάποιο γυμναστήριο. Θα ξύριζα τα γεννητικά μου ΄ργανα μου, θα κολυμπούσα, θα διάβαζα φιλοσοφία για να έχω να πω κάτι βαθύ...θα έκανα τα πάντα. Αν υπήρχε χρόνος θα έκανα τα πάντα. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Εγώ είμαι γέρος. Είμαι πλυμμηρισμένος από αγάπη κι από κατανόηση. Όταν παίζουν πιτσιρίκια γύρω μου γελώ σα να με γαργαλούν. Ένας κήπος με όμορφα λουλούδια με κάνει να ανατριχιάζω. Ξύπνω νωρίς, μ αρέσει να βαδίζω στην ακτή. Δε θέλω να αλλάξω τίποτα δε θέλω να αποκτήσω τίποτα...έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα φύγω. <br /><br />Όπως έχουν τα πράγματα δεν υπάρχει διέξοδος. Τουλάχιστον για να είμαι ειλικρινής δεν υπάρχει καλή διέξοδος. Να γίνω νέος είναι αδύνατο. Να πάψω να ζηλεύω είναι επίσεις αδύνατο. Λαχταρώ με όλη μου τη δύναμη να είμαι και πάλι αυτός που υπήρξα.... Πάνω στο κρεβάτι, να κάνω έρωτα ασταμάτητα, να της κρατώ το χέρι το βράδυ, τυφλός από το πάθος μου για το σώμα της. Να την οδηγώ μέσα από τον κόσμο σ ένα δωμάτιο κλειστό. Καλά κρασιά... Αφού δε μπορώ να ξεπεράσω τη ζήλια μου λοιπόν παραγωγικά αποφάσισα να γίνω ο κακός της ιστορίας. Η μετα θάνατον σωτηρία μου δε με απασχολεί έτσι κι αλλιώς. Αποφάσισα λοιπόν να γνωρίσω αυτό το νέο που υπήρξε η αφορμή της παρέκλισης μου από την ευπροσήγορη ζωή μου. Να τον γνωρίσω και να του κάνω τη ζωή του κόλαση...απελπιστική, μονότονη και ανέξοδη...όπως τη δικιά μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-9067839505845170143?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-76533573112425565722009-06-01T04:33:00.000-07:002010-01-22T04:30:26.270-08:00Έπιασαν οι ζέστες. Οι αφόρητες εξολοθρευτικές ζέστες. Ότι και να πω, ότι και να κάνω σε αυτή τη ζωή υπάρχει κάτι, ένας εαυτός πίσω από τις μάσκες που βάζω συχνά, υπάρχει κάτι που θα μένει ακέραιο, αναλοίωτο. Είναι ο καυτός ήλιος μέσα μου.<br /><br />Όχι ο ήλιος των Ινκας, δεν είναι εξωγήινος Θεός ο δικός μου ήλιος, δε φορώ χαιμάλια στα μπράτσα, δε ρουφώ κόκα, ούτε έχω μακριά μαλλιά. <br /><br />Ο δικός μου ο ήλιος είναι σγουρός και τεμπέλης. Ένας γλυκός χουρμάς για το τέλος κάθε νύχτας που χόρεψα εξουθενωμένος.<br /><br />Δεν εξηγεί, δεν εξουσιάζει, δεν αποκαλύπτει. Με χάρακα μια φοινικιά μοιράζει τη σκιά πάνω από τα πρόσωπα...Σε ένα κομμάτι χαρτί, ρουφόντας τον καφέ, σημειώνει την αριθμητική μιας γυναίκας και των εβένινων ματιών της. <br /><br />Ο ήλιος ο δικός μου είναι μουσουλμάνος. Τη γυναίκα του την έχει φασκιωμένη μέσα σε χίλια κι ένα όνειρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7653357311242556572?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-1384754453836473402009-05-20T01:15:00.000-07:002009-05-20T01:25:32.475-07:00Σκέφτομαι τους ερωτευμένους. Δεν έχουν καμμία δικαιολογία και καμμία ελπίδα. Δε μιλούν όμορφα, δε γράφουν όμορφα, τις περισσότερες φορές αφήνονται και παρασύρονται από τις κατά τ' άλλα φυσιολογικές ζωές τους...και μέσα σε αυτή την αγχόνη των ανθρώπων και των συνηθειων διαλογίζονται ωσότου να εκπνεύσουν. <br /><br />Το ερωτικό γράμμα της ...<br /><br /><span style="font-style:italic;">Καλέ μου, γλυκέ μου, μονάκριβέ μου, σου γράφω από το γωνιακό καφέ της οδού Λ. Είμαι αχτένιστη, άβαφη, δε θα θελα να με δεις σε αυτή την κατάσταση. Φοράω όμως την κοντη στενή φούστα που λάτρευες και τις κάλτσες...Είναι μέρες τώρα που κυκλοφορώ στην πόλη, όπως ο αρχαιολόγος ανάμεσα στα ερείπια. Όπου κι αν κοιτάξω, παρότι με κατακλύζει ο θόρυβος των μηχανών, οι ανθρώπινες ομιλίες, η τύρβη των εργοτάξιων, αδυνατώ να δω ανθρώπους. Φορώ, βλέπεις και τα αγαπημένα σου γυαλιά...τα κράτησα σα φυλαχτό. Σε αναζητώ παντού...μονάχα εσένα. Όλοι οι άλλοι είναι μόνο κόμματα και παρενθέσεις και άστοχα επιρρήματα...ενώ εσύ είσαι ο λόγος μέσα μου. <br /><br />Πόσο θα θελα να μπορούσα να κρατήσω στα χέρια μου το πρόσωπο σου. Πριν εκραγεί ολοσχερώς η θέληση μου για ζωή, να κρατήσω το πρόσωπο σου σφιχτά και να καλυφθώ από τα θραύσματα. Ξέρω πως δε ζήλεψες ποτέ. Κι ούτε θα ζηλέψεις. Εσύ είσαι σα να ζεις μέσα σε ένα εξαφανισμένο πλοίο. Χωρίς επιθυμίες...σα φάντασμα. Ίσως αυτό να ερωτεύτηκα. Ξέρω λοιπόν πως δε θα ζηλέψεις. Ναι, αποφασισα να περάσω και το τελευταίο κατώφλι της αξιοπρέπειας μου, αποφάσισα να σου τα δώσω όλα. Έπραξα όπως μου παράγγειλες. Αυτοί οι άνδρες ήταν φριχτοί...Με ταπείνωσαν, με έκαναν να αηδιάσω με το σώμα μου...θα ήθελα να μπορούσα να το πετάξω κάπου. Είναι σκουπίδι...είναι ένα μάτσο σκουπίδια...μακριά πόδια, ωραίοι γλουτοί, στήθη...ένα μάτσο σκουπίδια. Έβαλα τα κλάμματα μπροστά τους. Έκλαιγα σα μωρό παιδί. Ίσως τώρα είμαι λίγο σαν κι εσένα. Αυτό δεν ήθελες...με τα μαύρα σου γυαλιά, ατιμέλητη και ξενυχτισμένη σε έναν κόσμο όπου έχει αξία μόνο ότι...ότι διαρκεί αρκετά για να το φυλάξεις στο τάφο. Θα σ’ αγαπάω πάντα.<br />Δικιά σου,<br />...<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-138475445383647340?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-47234785546299514832009-05-12T22:39:00.000-07:002009-05-13T02:17:47.207-07:00Δεν αντέχω άλλες συναισθηματικές υπερβολές. Με τη θητεία αύξησα και το κάπνισμα και ούτως ή άλλως δυσκολεύομαι να καρδιοχτυπήσω με το πάθος και το ρυθμό που το έκανα παλιότερα.<br /><br />Μάλιστα δεν αντέχω και τα πάθη των γύρω μου. Μου προκαλούν εκνευρισμό...τους θεωρώ άνθρωπους αδύναμους και έρμαιους στην ανοησία τους. Και βουδιστικά να το δούμε δεν υπάρχει διέξοδος από τέτοιους κύκλους. Άσκοπα σπαταλούν και λόγια και δάκρυα και χρήματα στο ουίσκυ.<br /><br />Όμως όταν το βράδυ βουρτσίζω τα δόντια στον καθρέφτη, το είδωλο μου, ίσως από την κούραση δε ξέρω, αποκτά δική του υπόσταση. Και δεν είναι πως με κατακρίνει ή πως με λέει υποκριτή. Όχι αυτό δε το κανει...Είναι το ύφος του, η αναπνοή του...μια έξαψη όπως των αθλητών. Μορφασμοί πόυ θα έκανε κάποιος αν τον ξυπνούσε η φωτιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4723478554629951483?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-59505952276271912842009-04-21T11:48:00.000-07:002010-06-29T17:16:15.919-07:00MOUSAKA...PITA...DEMOCRACY<br /><br /><br />Δύο τύποι με μαύρα γυαλιά πίνουν καφέ στο δημόσιο καφέ απέναντι στη Μαρίνα. Τους παρακολουθώ από ώρα. Καπνίζω τάχα αδιάφορος το τσιγάρο μου. Ρουφώ πότε πότε μια γουλιά από τον καφέ μου. Η άνοιξη έχει φέρει μια ανανέωση στον αέρα. Ακόμα και οι γέροι βαδίζουν με νέα δύναμη, τα οστά, οι αδένες, οι μύς έχουν νεύρο. <br /><br />Κυριαρχούν oi ληχοι των εργαλείων , oi κόρνες, -φουστάνια διέρχονται βιαστικά-, ένα παιδί κυνηγά ένα περιστέρι...κι ανάμεσα η δυστυχής μορφή μου.... Είμαι ένα θεόρατο κεφάλι με μια χοντρή μύτη ακριβώς όπως τ' αγάλματα της νήσου του Πάσχα. Είμαι μεθυσμένος από νωρίς.<br /><br />Τελευταία αλητεύω πολύ. Παίρνω τους δρόμους απλά. Κάθε μέρα παρατηρώ και κάτι. Εχθές παρατηρούσα κώλους. Μικρές και μεγάλες έχουν βγει για σουλάτσο και παρά τις καθημερινές τους εφιδρώσεις σε γυμναστήρια οι καταθλιπτικές τηλεθεάσεις του χειμώνα έχουν αφήσει το στίγμα τους. Κανένα σώμα δεν έχει τη γλυπτική, εμπορική φινέτσα που επιθυμεί. Κώλοι μεγάλοι, ξεχείλωτοι όπως το ζυμάρι στη λεκάνη, κώλοι σουπρημ.<br /><br />Σήμερα παρατηρώ ύποπτους τύπους. Τύπους με μαύρα γυαλιά. Τύπους σκοτεινούς. Ζω μέσα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Τα γνωρίζω όλα. Απλά είμαι πολύ κυνικός για να ασχοληθώ. Απολαμβάνω να παρακολουθώ το έγκλημα όπως άλλοτε τους σκυλοκαυγάδες στη γειτονιά. Μια πουτάνα γύρω στα σαράντα καθέται σε ένα απόμερο τραπέζι. Φοράει μπεζ κοντό φουστάνι, ένα αναγεννησιακό σακάκι μέσα από το οποίο βγαίνουν κατάσπρα τα στήθη της. Φοράει γυαλιά ηλίου με επιχρυσωμένο σκελετό. <br /><br />'Γκαρσόν'. Ένας καραφλός θέλει να παραγγείλει. Ο σερβιτόρος του δίνει τα ρέστα. Σκέφτομαι πως όλοι οι μαλάκες τα έχουν κανονισμένα. Κι εγώ είμαι στην απ' έξω. Ρουφώ το τσιγάρο μου. Πρέπει κάτι να κάνω να μπω στο παιχνίδι. Η μεσόκοπη πουτάνα φεύγει αναστατωμένη -οι τσάντες από τα ψώνια της πέφτουν, ένας αλλοδαπός τη βοηθάει, χαμογελάει σαν άλογο. Ναι σκέφτομαι πως πρέπει να μπω στο παιχνίδι. Υπάρχουν λεφτά, απολαύσεις, σπίτια, κύρος. Υπάρχει έγκλημα εκεί έξω. Πρέπει κάτι να κάνω να μπω στο παιχνίδι. <br /><br />Σβήνω το τσιγάρο μου και σηκώνομαι να φύγω. Άρον άρον με τα φαγωμένα αθλητικά μου παπούτσια. Διασχίζω το δρόμο, φτάνω στο συντριβάνι. Σκοντάφτω πάνω σε κάτι τουρίστες. Το κεφάλι μου είναι ο μύλος της παιδικής χαράς. Όλα γυρίζουν. Παραπατάω σα τυφλός ανάμεσα στο πλήθος, απλώνω τα χέρια για να μη χτυπήσω. Μου φαίνεται πως καταρρέω. Όταν πια τα γόνατά μου είναι έτοιμα να λυγίσουν καταφέρνω και στηρίζομαι στο πρώτο σώμα που βρίσκω μπροστά μου. Το φως λιγοστεύει. Κρατιέμαι πάνω του απεγνωσμένα. Μέσα στο σκότος της ντίρλας μου βαστώ ένα σώμα σα σημαδούρα. Πέφτω μαζί του ιλιγγιωδώς. Κενό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5950595227627191284?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-85958733173670768362009-04-18T11:19:00.000-07:002009-04-18T11:53:39.483-07:00Μπαμπάς Ανέστη<br /><br />Θα πρέπει να παραδεχθώ πως η επανάληψη της Ανάστασης του Ιησού κάθε χρόνο μου προκαλεί πια αφόρητη ανία. Αν η Ανάσταση είναι το γεγονός, το μοναδικό αξιοσημείωτο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, γιατί δεν παρασέρνει τις ζωές μας μια και καλή. Γιατί επιμένουμε να τη γιορτάζουμε κάθε χρόνο...Σαν ένα χάπι αμφιλεγόμενης δραστικότητας, μια αποστεωμένη παράδοση, μια ακόμα αφορμή για κοινωνικές συμπτύξεις, για ερωτισμό, για κατανάλωση, για γενναιόδωρα γιορταστικά γεύματα. <br /><br />Σκέφτομαι όλο αυτό τον κόσμο να κατεβαίνει με τα βυζαντινά λάφυρα στους δρόμους, τους παπάδες, τους δημάρχους, τις μεσόκοπες συζύγους, τα αμέτρητα λαίμαργα πιτσιρίκια με τις λαμπάδες...Από τον τάφο της οικογενειακής ζώης άρον άρον στον δρόμο, στην ανοιξιάτικη νύχτα. Μυρίζουν όλοι αφόρητα άσχημα. Μυρίζουν βιομηχανικά αρώματα και φαγητά και φάρμακα. Μυρίζουν πολιτισμό. <br /><br />Στα μάτια μου ο κόσμος τους πέφτει, τον καταπίνει η χοντρή γαστέρα του Άδη, οι καπνοί και οι φωτιές των ανέξοδων και ανούσιων προσδοκιών τους. Και δεν είναι ούτε η πίστη μου, ούτε το αναστάσιμο πνεύμα του Ευαγγελιού, ούτε καν η μακαριότητα της στρυφνής και δύστροπης σκέψης μου...όχι είναι μονάχα η έλλειψη καθαρού αέρα. Μόνο αυτή αρκεί για να με πείσει να μείνω σπίτι όπως και κάθε άλλη μέρα -πόσο μάλλον τώρα- και να βγω κάποια στιγμή το βράδυ στο μπαλκόνι. Να πάρω μια δυο εισπνοές και μετά να κοιμηθώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8595873317367076836?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-48162692813685516272009-01-12T00:29:00.000-08:002009-01-12T01:09:25.969-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/SWsCL8cTVcI/AAAAAAAAACw/Jmb8oh9cCCk/s1600-h/heather-mills-spanking.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/SWsCL8cTVcI/AAAAAAAAACw/Jmb8oh9cCCk/s320/heather-mills-spanking.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290324591503431106" /></a><br />...PARTY TIME...<br /><br /><br /><br />the mastery of great things comes with the doing of trifles...'henry miller'<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1vy0QfC2pIU&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1vy0QfC2pIU&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4816269281368551627?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-21096666601577475382009-01-08T01:09:00.000-08:002009-01-08T01:31:47.616-08:00ZEITGEIST<br /><br />Οι πρόγονοι μου, όπως κι εγώ, υπηρέτησαν το αξιοσέβαστο και πράγματι προσοδοφόρο επάγγελμα του τεχνήτη φυσερών. Διότι, η αλήθεια είναι, πως μέχρι προσφάτως όπου πήρε τα μυαλά των ανθρώπων η πολιτική, δεν υπήρχε καλύτερη επιχείρηση από τη δική μου για ένα έντιμο πολίτη του Ρότερνταμ. Οι πιστώσεις ήταν πάντοτε καλές, οι πελάτες άφθονοι και στην αγορά υπήρχαν πάντοτε λεφτά και καλή θέληση. Μα, όπως προείπα, σύντομα αρχίσαμε να νιώθουμε τις παρενέργειες του φιλελευθερισμού και των μακρόσυρτων λόγων και του ριζοσπαστισμού, και όλων των συναφών. Άνθρωποι οι οποίοι μέχρι τότε ήταν οι καλύτεροι πελάτες στον κόσμο, δεν είχαν τώρα ούτε μια στιγμή για εμάς. Ίσα ίσα που πρόφταιναν να διαβάσουν για επαναστάσεις και να συμβαδίσουν με την πρόοδο της γνώσης και το πνεύμα των καιρών. Πράγματι, αν μια φωτιά είχε χρεία αναζοπύρωσης, μπορούσαν πια να το κάνουν πολύ πιο εύκολα με μία εφημερίδα παρά με το φυσερό. <br /><br /><span style="font-style:italic;">απόπειρα απόδοσης από το διήγημα του Ε.Α.ΠΟΕ η περιπέτεια του Χανς Πφααλλ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2109666660157747538?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-67067714568499349382008-12-20T14:07:00.000-08:002008-12-20T14:53:00.876-08:00Άγια Νύχτα<br /><br />πλησιάζουν τα χριστούγεννα και η κατάσταση<br />πάει από το κακό στο χειρότερο. Αυτή η ωμή<br />αλήθεια των φώτων που αναβοσβήνουν το βράδυ, των<br />στολισμένων τραπεζιών, με αναμμένη τη τηλεόραση, γνωρίζοντας<br />καλά πως δεν έχεις ρούπι μέσα σου από ... γιορτινή<br />χαρά. Ανοίγεις όλα τα ουίσκυ που σου κάναν δώρο και πίνεις αργά,<br />ποτίζεσαι σαν δάσος, κι όλο το έρεβος της φύσης είναι εκεί στον<br />καναπέ σου, στις παντόφλες σου, στις πιτζάμες.<br /><br />είσαι ο άνθρωπος ελέφαντας. Τόσο ντελικάτος στη ψυχή<br />σου. Έχεις τόσα ευγενή αισθήματα...τόση τάξη στον προσωπικό σου χώρο.<br />Μέσα σου υπάρχει μόνο μουσική. Λάθος. Υπάρχει μόνο αρμονία.<br />Ονειρεύεσαι πως ζεις όπως οι άριοι ευγενείς, κατέρχεσαι τα χιονισμένα<br />αλπικά σου όνειρα, με το έλκυθρο, με τα καλά σου ρούχα έπειτα στη σάλα.<br />Χορεύεις χωρίς να έχεις τίποτα άλλο στο μυαλό σου πέρα από τη στάση του σώματός<br />σου. Μέσα σου είσαι μεγαλοπρεπής. Θέλεις τόσο πολύ να ξεχάσεις πως ζεις σε<br />μια γαμημένη επαρχία της Μεσογείου. <br /><br />Κοιτάς, έπειτα όμως, το ναυτικό σου χαμόγελο<br />στον καθρέφτη...τις περατζάδες από τα κακόφημα πορνεία, τη ψαρίλα,<br />την ευωδία των εσπεριδοειδών στα δάχτυλα...δεν είσαι παρά ένας<br />χωριάτης. Το μόνο που καταλαβαίνεις στον κόσμο είναι τα πρωινά κακαρίσματα<br />των γαιδάρων και του κόκκορα -όπως ο Χριστός-. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι μετά<br />από ένα πήδημα, αξύριστος, με νοτισμένες φανέλες, ξεκούμπωτα παντελόνια.<br />Δεν είσαι εραστής, ποτέ δε θα είσαι. Είσαι κτηνοβάτης, γαμάς σα ζώο, γαμάς ζώα. <br />Κι ας έχεις στοργή. Ξέρεις πως όλες οι Αφροδίτες είναι παραλλαγές<br />της ίδιας ζωόδους ορμής. Ξέρεις πως όλα τα θυληκά έχουνε μουνί. <br />Είτε πρόκειται για κατσίκες είτε για γυναίκες. <br /><br />πλησιάζουν τα χριστούγεννα και η κατάσταση πάει από το κακό<br />στο χειρότερο. Αυτή η ωμή αλήθεια των φώτων που αναβοσβήνουν το βράδυ,<br />των στολισμένων τραπεζιών...έχεις γίνει φέσι από το πολύ ουίσκυ...<br />Πέφτεις πλάι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και κλείνεις τα μάτια, και χωρίς<br />να ξέρεις γιατί και πως, -όπως κάθε βοσκός και κάθε χωριάτης-, <br />πλησιάζεις τη φάτνη του Χριστού να νιώσεις την αγάπη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-6706771456849934938?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-34630863300413581422008-12-10T15:14:00.000-08:002009-05-25T10:44:25.220-07:00Εντυπώσεις<br />Ι <br /><br />Έχω δει ανθρώπους να είναι καταπονημένοι,<br />έχω κι εγώ κουραστεί κατά καιρούς, όμως <br />η δουλειά των τελευταίων ημερών με έφτασε<br />στο όριό μου. Πριν κοιμηθώ έβλεπα ένα φως,<br />μία δίοπτη είκονα ενός ανθισμένου κήπου.<br /><br /><br />Σκέφτομαι πως μπορώ να δουλέψω όσο κανένας. Η καταγωγή <br />μου είναι, αλλωστε ταπεινή. Μπορώ να δουλεύω μερόνυχτα,<br />χωρίς καμμία ανάπαυση, χωρίς τρυφή. Ο Θεός μου έδωσε<br />μόχθο και κακές σκέψεις. Φθόνο, μίσος, ανέχεια, και ψέμα.<br />Και κάπου μακριά, διπλωμένο μέσα σε κάποιο υπηρεσιακό έγγραφο...<br />το χαρμόσυνο κάλεσμα μιας Κυριακής.<br /><br />ΙΙ<br /><br />Δε με έχεις δει να θυμώνω. Και σου τα χω μαζεμένα.<br />Δεν έχεις δει προφήτη πιο ξεμαλλιασμένο. Παλαιστή<br />πιο κόκκινο από την ένταση. Μυς και μούσκουλα<br />και μηνίγγια...όλα γεμάτα αίμα.<br /><br />δεκαπέντε χρονών παιδιά τα βάζουνε να κάνουνε<br />τις μαιμούδες. Είτε στα θρανεία, είτε στις τηλεοράσεις...<br />Εκπαιδευμένα στον παραλογισμό του κάθε φίφα γραφειοκράτη.<br />Γνωρίζουν να αποστηθίζουν, γνωρίζουν να προσκυνούν την ανοησία<br />για ένα καλύτερο μέλλον. Οι γονείς τους, μη μπορώντας να βολέψουν<br />ο ένας τον άλλο στο κρεβάτι, τους ονειρεύονται γιατρούς, δικηγόρους<br />μηχανικούς. Και τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά υπακούουν. Πληρώνουν<br />τα γαμισιάτικα των γονιών τους. Από τα δεκαπέντε ήδη νεκρά. <br /><br />Τάξη και ασφάλεια. Η ανοησία, η έλλειψη θάρρους για τη ζωή, η έλλειψη αγάπης<br />για τη ζωή...πόσες και πόσες φορές δε σκέφτηκα να βουτήξω το κεφάλι μου στο νιπτήρα<br />και να πνιγώ. Όχι γιατί δε μου αρέσει η ζωή. Αντιθέτως, γιατί με μπουκώνει η αποφορά<br />θανάτου της ελληνικής πραγματικότητας.<br /><br />Δε με έχετε δει να θυμώνω. Αν κοιτάξετε μέσα μου είμαι ένα διαμέρισμα<br />όπου μόλις έγινε φονικό. <br /><br />ΙΙΙ<br /><br />Σταματώ στο φανάρι. Μου έχει λείψει να γίνω κώλος.<br />Θυμάμαι όλα τα διαφημιστικά με αλκοόλ. Ντιμπλ, μεταξα τόνικ,<br />στολίσναγια. κιπ γουοκιν. Θέλω να γίνω φέσι, σταφίδα, ράκος.<br /><br />Θυμάμαι τότε που σε κούναγα στο κρεβάτι...τότε που έβλεπες<br />το μουνί σου να χύνει δίχως έλεγχο. Θυμάμαι τα ωραία της ζωής μου.<br />Πως τη γλίτωσα και δυο και τρεις φορές από σίγουρο ξυλοδαρμό. Τη μια<br />ο γκόμενος, την άλλη ο πατέρας, την άλλη τα αδέρφια, της κάθε παλαβής<br />που κυνηγούσα...<br /><br />ΙV<br /><br />Έι...πάει καιρός που εχώ πάρει είδηση τι παίζεται. Το ξέρω όλο το έργο<br />απ' έξω κι ανακατωτά. Είστε όλοι σας οι ίδιοι. Εσείς που βγαίνετε στους δρόμους<br />και κουνάτε τα χέρια σας μέσα στις κάπνες καιτα δακρυγόνα...είστε όλοι οι<br />ίδιοι, ίδιοι ακόμα και με αυτό το μαλάκα το μπάτσο που κατηγορείτε.<br /><br />Προσπαθείτε με πολιτικά τερτίπια να σωθείτε από τα ίδια σας τα κύτταρα. <br />Ο εύκολος δρόμος είναι οι φωνές, οι ρητορίες, το οπαδικό<br />μαστούρωμα κάτω από πανό και πλακάτ. Φωνάζετε και κλείνετε τα μάτια. κι έτσι<br />ούτε ακούτε ούτε βλέπετε...<br />ο δύσκολος δρόμος είναι ο αγώνας για ομορφιά...με<br />τα μάτια ορμητικά ανοιχτά.<br /><br />V<br /><br />με την ομορφιά ας βαδίσω<br />με την ομορφιά μπρος μου ας βαδίσω<br />με την ομορφιά πίσω μου ας βαδίσω<br />με την ομορφιά από πάνω μου ας βαδίσω<br />με την ομορφιά από κάτω μου ας βαδίσω<br />με την ομορφιά ολόγυρά μου ας βαδίσω<br />στα βαθειά γεράματα περιπλανώμενος σ' ένα διάβα ομορφιάς, ζωηρά, ας βαδίσω<br />στα βαθειά γεράματα περιπλανώμενος σ' ένα διάβα ομορφιάς, ζωντανός ξανά, ας βαδίσω<br />Το τέλος είναι η ομορφιά<br />Το τέλος είναι η ομορφιά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-3463086330041358142?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-11396602277850994722008-12-05T10:05:00.000-08:002008-12-05T10:29:15.653-08:00Το πιάνο.<br /><br />Στο σπίτι είχαμε ένα πιάνο. Ένα σχετικά φτηνό καφέ πιάνο.<br />Έπαιζε η αδερφή μου. Δε ξέρω αν έπαιζε καλά, μάλλον δεν έπαιζε<br />αλλά απολάμβανα να την ακούω γιατί την αγαπούσα<br />και μου φαινότανε πολύ όμορφο που είχε καστανά μαλλιά και<br />γελούσε με το σπασμένο δόντι κάθε φορά που σηκωνόταν από <br />το σκαμνί<br /><br />Έπαιζε κι ο αδερφός μου. Με τα -αφάνα- μαύρα μαλλιά <br />του, με το ίδιο λινό πουκάμισο, με τα παράθυρα κλειστά για<br />να μην ενοχλεί τους γείτονες. Θυμάμαι την αφόρητη ζέστη το<br />καλοκαίρι, μύριζε ο ίδρωτας μας -μύριζε όμορφα- κι εκείνος<br />προσπαθούσε να ξεζουμίσει μερικές νότες. Τόσο συνοφρυωμένος,<br />τόσο αφοσιωμένος στα πλήκτρα.<br /><br />Μα περισσότερο αγαπούσα το πιάνο όταν ήταν σιωπηλό. Τα μαυρόασπρα<br />πλήκτρα -την έκταση τους-...μου φαινόταν το πιο πελώριο, το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι από όλα. <br />Από δέος δε τολμούσα να το αγγίξω. Άνοιγα μόνο το καπάκι και χανόμουν στη θέα των χορδών, <br />των μηχανισμών για τη σίγαση. Με την κατάφορη σκέψη μου κρεμόμουν μέσα του,<br /> έως και τη τελευταία κόγχη της μουσικής του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1139660227785099472?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-46990351443186422892008-12-04T10:43:00.000-08:002008-12-05T10:39:16.518-08:00love is the only solution<br /><br />πάνω που νόμιζα πως είχα βρει την άκρη<br />πάνω που είχα αποφασίσει πως είμαι πουλημένος<br />εντελώς. σαν παλιά καλή πουστάρα, λίμαρα τα νύχια μου<br />και περίμενα την καταιγίδα, την καταιγίδα να μας πνίξει<br />όλους<br /><br />πάνω που είχα γυρίσει όλο τον κόσμο κι είχα <br />αποφασίσει πως δε με χωράει πουθενά. Πάνω που<br />συμμάζεψα την ουρίτσα μου σε ντουλάπες, σε νεροχύτες<br />σε λουτρά...όπως όλοι οι ποντικοί.<br /><br />πάνω που το αριστούργημα μου έφτανε στο τέλος του,<br />πάνω που είχα ψήσει την κοληττή σου να μου κάθεται<br />όταν εσύ κοιμάσαι, να με γλύφει σιωπηλά για να μην πάρεις<br />είδηση και ξυπνήσεις.<br /><br />πάνω που όλα ήταν μια χαρά τακτοποιημένα. έτρωγα λεφτά <br />με τη σέσουλα. κάπνιζα τα πιο καλά τσιγάρα, ρούφαγα τις<br />κόκες μου και έφευγα στα 180 με το μαύρο μου 16κύλινδρο<br />θηρείο<br /><br />αχ, δεν ήταν να δω γέρο, φτωχό, και γενικώς αναξιοπαθούντα<br />και να μη ξεραθώ στα γέλια -κι ακόμα δηλαδή-<br />πως σέρνονται από εδώ κι από εκεί και συντηρούνται<br />με τα ψίχουλα. <br /><br />τα είχα όλα κανονίσει. Μωρό μου τα είχα όλα κανονίσει.<br />στράγγιξα την καρδιά μου απ' το αιμα. χόρτασα <br />τα κλασσικά κείμενα. και το παιδικό<br />μου πάθος για ακροβάτριες το ζούσα ξανά με ξέκωλες ρωσίδες στην Πειραιώς.<br /><br />πάνω που είχα λήξει. Είχα απομείνει επιτέλους ατόφιος, εξηγησημος σε μια λέξη.<br />πετούσα τη ζωή μου στα μούτρα Του κι έφευγα. πάνω που είχα καταλήξει.<br /><br />ξύπνησα ένα βράδυ...<br />το κρεβάτι μου...είχε σηκωθεί από το πάτωμα. <br />είχα αρρυθμίες. Κάπως σα να πνίγομαι...δε ξέρω. Λες κι είχε πειράξει<br />ο Πικασσό τα σωθικά μου, αλλού η καρδιά αλλού τα μάτια.<br />ξύπνησα ένα βράδυ...και φώναξα για αγάπη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4699035144318642289?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-25648697171376283022008-12-01T09:39:00.000-08:002008-12-01T10:49:01.446-08:00Adagios<br /><br />Κάποιοι μήνες μοιάζουν με τις χοντρές κυρίες<br />Που πηγαίνουν για ψώνια στα παλτά τους.<br />Όταν πίνεις και ξαναπίνεις και βγάζεις ότι έχεις από <br />Το στομάχι σου...είτε στο πάτωμα αφού κλείσεις την πόρτα<br />Είτε στη τουαλέτα ενός οποιουδήποτε μαγαζιού, εκεί<br />Όπου οι τοίχοι είναι όλοι ποντικί και τα πατώματα γεμάτα λάδι<br />Και μούχλα και σαπούνι χεριού.<br /><br /><br />Κάποιοι μήνες μοιάζουν με ένα φεγγάρι κρυωμένο, σιναχωμένο<br />Σφιγμένο μέσα στο κασκόλ του και τον μάλλινο σκούφο.<br />Όταν ρουφάς το οινόπνευμα όπου το βρεις, και μετά μιλάς σα<br />Δράκος σε παραμορφωμένες μορφές γυναικών και τα μπράτσα<br />Των φίλων σε πάνε πέρα δώθε και μετά επιστρέφεις σπίτι<br />Πάνω από το κρεβάτι μες τη ναυτία και πιστέυεις πως κάτω από <br />Τα σκεπάσματα θα βρεις όλα τα όνειρα και θα κουδουνίσουν όπως<br />Τα χριστουγεννιάτικα καμπανάκια.<br /><br />Κάποιοι μήνες μοιάζουν με άγριους λύκους, με σιριγμούς σε πανλευκες<br />Ελαιογραφίες...<br />Πάντα στο ίδιο άδειο μαγαζί, χωρίς να έχεις βγάλει το μπουφάν<br />Κατεβάζεις τις πρώτες γουλιές να ζεσταθείς. Κοιμάσαι στο ίδιο παράταιρο<br />Ξενοδοχείο της λεωφόρου, παριστάνοντας τον απελευθερωμένο, ή τον αλήτη.<br />-Κάνεις ησυχία για να ακούσεις αν πηδιέται κανείς πίσω από τις άσχημες ταπετσαρίες.- <br /> Ναι, αναζητάς το διάβολο από την εφηβεία σου..μα η αλήθεια<br />Είναι ότι το μόνο που έχεις καταφέρει εδώ και χρόνια, είναι να ταλαιπωρήσεις τον εαυτό σου<br />Μ’ ένα σωρό μικρομαλακίες. <br /><br />Κάποιοι μήνες μοιάζουν με ανθοπώλες. <br />Μακάβριους, τεμπέληδες ανθοπώλες που σου διαλλέγουν από το ψυγείο αζαλέες και υάκινθους και τριαντάφυλλα...<br />Κι εσύ βγαίνεις από τον θάλαμο του νοσοκομείου,και κρατάς μια ανθοδέσμη.<br />Μπορεί να έχεις χτυπήσει ή να έχεις χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή γκαστρώσει κάποια. Δεν έχει σημασία.<br />Κάποια γεγονότα απλά σε ξεπερνάνε, όλες τις μικροπρεπείς κι ανέξοδες επιδιώξεις σου. Κι όταν μιλάς με το γιατρό ή κάποιο ηλικιωμένο συγγενή, χάνεις τον ειρμό σου...σου ρχεται η αναγούλα από το αλκοόλ. <br />Και θυμάσαι τους γονείς σου και τα παιδικά σου χρόνια και την μαιευτική όπου ένα πρωί του Ιουνίου ήρθες στον κόσμο...<br />κι απλά αναρρωτιέσαι που στον πούτσο θα βρεις το κουράγιο <br />ν’ αντιμετωπίσεις τη ζωή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2564869717137628302?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-44596146911376946792008-11-24T09:26:00.000-08:002008-12-01T10:39:48.065-08:00Εγώ και δυο φίλοι<br /><br />όλη μέρα με τόση δυνατή βροχή, οι μπότες<br />μου γεμάτες λάσπη, όπως τα παπούτσια ενός κακού μαντατοφόρου.<br />Η καθηγήτρια που πηδούσα κάποτε -λίγο πριν τη δύση της- συνήθιζε να με κοιτάει<br />με παράφορο βλέμμα. <br />Και το βλέμμα της προμήνυε τα ίδια κακά μαντάτα, την<br />ίδια άσχημη καταληκτική νύχτα. <br /><br />θα βρούμε άραγε ποτέ υγεία, ομορφιά, ευαισθησία να διορθώσουμε<br />τα κακώς κείμενα της ζωής μας; <br /><br />Καθόμαστε κι οι τρεις κάτω από ένα δέντρο και μια ρώσικη συμφωνική<br />βροχή μαίνεται πάνω από το στρατόπεδο. Καθόμαστε με τις παραλλαγές και τις αρβύλες<br />στριμωγμένοι, σταυροπόδι<br />όπως οι πουτάνες, με τις χιλιοπατημένες γόβες, τη σκόνη των επαρχιακών δώματων<br />στα μαλλιά. <br />Και νιώθουμε όπως οι πουτάνες, ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι να κατεβαίνει<br />στους κώλους μας. -όπως οιπουτάνες με τα τσιγάρα στο στόμα.-<br />και περιμένουμε...<br /><br />όλη μέρα με τόση δυνατή βροχή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4459614691137694679?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-15341474298467906162008-11-23T04:35:00.000-08:002008-11-23T09:25:15.811-08:00στα γρήγορα.<br /><br />παρακολουθώ την εμφάνιση του Σάκη στα βραβεία <br />του Mad. Είναι ότι πιο εντυπωσιακό έχω δει<br />εδώ και χρόνια. Καμμιά φορά οι εντυπώσεις...<br />Σκέφτομαι πως και η φύση λειτουργεί<br />με εντυπώσεις. Ονειρεύομαι τα πιο μυστικά κι ομιχλώδη<br />δάση. Τον Θεό να κατεβαίνει μέσα από τα μάτια μου ως το εφηβαίο.<br /><br />Οι φίλοι με προτρέπουν να πάψω να είμαι τόσο προσωπικός.<br />Όμως όλα τα βάσανά μου είναι επί προσωπικού. Μεθυσμένος για<br />αιώνες, αποκλεισμένος στον αυτισμό μου...ερωτεύτηκα κάθε άνθρωπο<br />που βρήκε το τρόπο να μπει μέσα μου. Όλα τα φαντάσματα είναι εκεί.<br />Και τ' αποδέχομαι.<br /><br />'Το μουνί είναι πολύ φτηνό σε αυτή την πόλη', έλεγα κάποτε. Πλήρωνα<br />τις εβδομάδες για να αντέχω, σε μισά δωμάτια, σε υπόγεια, σε καμπινέδες<br />Με την καλύπτρα του ευδαιμονισμού, κατέβαινα μέχρι το στήθος<br />Του. Έμαθα την αγάπη στην αληθινή της διάσταση.<br /><br />Με όλη την κούραση, με όλα τα τσιγάρα αναμμένα, στριμωγμένος <br />με άλλους είκοσι φαντάρους -σα χορεύτριες- οδηγούμαστε στην πόλη. <br />Στριμωγμένοι πίσω από το ασημένιο προπέτασμα της νεροποντής. <br />Στο λιμάνι κατεβαίνουμε με τα όπλα. Σκέφτομαι πως θέλω<br />να γράψω μια ελεγεία για μουνιά. Να βγάλω τη ψυχή από μέσα μου, τη ψυχή που αφήνω<br />στα μπούτια μου μετά από κάθε μαλακία. Γκλόρια! Γκλόρια! Γκλόρια! <br /><br />Κοιτάζω τις γυναίκες που περπατούν καμαρωτά στην παραλιακή και <br />προσπαθώ να φανταστώ το μουνί τους. Τα νιώθω μέχρι τη μέση του μεσαίου δάχτυλού μου...είμαι ζωντανός και ευλογημένος από το Θεό...να νιώθω, να νιώθω, να νιώθω. Σηκώνω τα χέρια μου. Γελάμε όλοι σα μεθυσμένοι. Και μετά αναστενάζω και σκέφτομαι και πάλι πως η φύση λειτουργεί με<br />εντυπώσεις. Και θυμάμαι το πρόσωπό σου, εκείνο το κόκκινο κλάμα κι όταν αναψοκοκκίνιζες. Και μέχρι τη μέση του μεσαίου δαχτύλου μου νιώθω ξανά το ζεστό κι αγαπημένο σου<br />μουνί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1534147429846790616?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-76068871554015569092008-10-05T08:01:00.000-07:002008-10-05T11:58:47.901-07:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">u-erotismos</span></span></span><br /><br />Συζητούσα εχθές με ένα φίλο, του εξέθετα παραστατικά τα σχέδια μου για το μέλλον. Έχοντας απογοητευτεί από τις σχέσεις μου με τις γυναίκες και τους φίλους, απόφασισα -του έλεγα- την αφοσίωση, το πάθος μου και τη θέληση για ζωή να τα στρέψω ολοκληρωτικά πια προς τα όμορφα αμάξια, την αγορά ακινήτων και τις χρηματοοικονομικές επένδυσεις. <br /><br />Στο κρεβάτι αργότερα φανταζόμουν ήδη όλο το στόλο με αμάξια που θα είχα αγοράσει σε μερικά χρόνια. Ονειρευόμουν με ακρίβεια τα σπίτια, τους χώρους στάθμευσης, τους κήπους, τις καλλονές, τα ρούχα που θα αποκτούσα...<br /><br />Κι εκεί που όλα έμοιαζαν εντάξει και με κατελάμβανε αισίως ο ύπνος, πέρασες από τη σκέψη μου εσύ. Ναι, μια z4 ευχαρίστως θα την αντάλασσα για έναν καφέ μαζί σου, μια βόλτα στην πόλη, ένα χάδι στο βαθύ έμμαλλο μουνί σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7606887155401556909?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-66392037635181863652008-10-02T09:51:00.000-07:002008-10-05T08:29:03.366-07:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">u</span><br /></span><br /><br /><br />Κλείνοντας τα μάτια να χαιδέψω τα μαλλιά σου, με καταλαμβάνει ο τρόμος πως αγγίζω την κεφαλή του Εωσφόρου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-6639203763518186365?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-74335258265222474192008-09-27T10:29:00.000-07:002008-09-27T11:03:13.664-07:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">η ελληνίδα</span><span style="font-weight:bold;"></span></span><br /><br />Όπως τις παλιές εκκλησίες της ελληνικής εξοχής, με τις απατεωνιές των παπάδων, τη σύννου σιωπή του ξερού τοπίου, την καταβλητική μυρωδιά των λιωμένων κεριών, έτσι έχω στο μυαλό μου την ελληνίδα. <br /><br />Κρυφοπουτάνα, το μουνί της ένα συρτάρι με παιδικά αντικείμενα, όσμες που ακόμα δεν έχεις ξεδιαλύνει αν είναι αηδιαστικές ή οικείες.<br /><br />Αν ήμουν άγγλος θα τελείωνα με τους έρωτες μου κάνοντας αναφορές σε τάφους και κόκκαλα αγαπημένων...ίσως να παρίστανα και το Ρωμαίο, να κατέληγα και στην αυτοκτονία. Με τα ελληνικά μουνιά όμως...με πιάνει ένα δέος...το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσευχηθώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7433525826522247419?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-41487960729675708012008-09-14T04:53:00.000-07:002008-09-14T06:56:47.749-07:00<strong><em>απολογία</em></strong><br /><br />Αφήνοντας ένα φαντάρο στην πιάτσα των ταξί, τον έπιασα να με αποκαλεί μέσα από τα δόντια του μουνόπανο.<br /><br />Πράγματι, έχει δίκιο Όμως τ' ορκίζομαι πως κάτω από αυτή τη χλαίνη μισανθρωπισμού που φορώ, το μόνο που αποζητώ είναι κάποιος ν' αγαπήσω.<br /><br />Χρόνια τώρα -τόσα πολλά που ντρέπομαι να το εκφράζω- δυναστεύει το όνειρο μου η ίδια χρυσακτις μορφή κάποιου άγνωστου έρωτα. Ας με συγχωρέσει, για όλα φταίει μοναχά η ντροπή μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4148796072967570801?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-20285282860256992062008-09-07T09:35:00.000-07:002008-09-07T10:16:27.504-07:00<span style="font-weight: bold;font-family:arial;" >Από το ημερολόγιο του στρατού</span><br /><br />Ι<br />4κ. η μοναξιά των τελευταίων ημερών χαρακτηρίζεται από τη λέξη απουσία. Μου λείπει το μουνί, μου λείπει το ποτό, μου λείπει κι η τύχη γενικώς<br /><br />ΙΙ<br />έχω απίστευτες καύλες και αυτό αρκεί. Θα φιμώσω όλα τα παράθυρα στο θάλαμο. Με το μουγγό κάμα, ιδρωμένος, το βράδυ όταν όλοι κοιμηθούν, θα τον παίξω να ξαλαφρώσω.<br /><br />ΙΙΙ<br />μαζί με τον ανθυπασπιστή και με το λοχαγό του ΛΥΤ είμαι ο τρίτος βαρια πιωμένος στην πρωινή αναφορά. Ακούω τα παραγγέλματα και τις διαταγές και από τον πονοκέφαλο νιώθω πως έχω πνιγεί ολόκληρος στο αίμα.<br /><br />ιν<br />ο χαφιεδισμός, η ρουφιανιά και η κωλογλυφία είναι παλιά χαρά . Την άσκουν οι άντρες στη χώρα μας εδώ και αιώνες. Η άνασα του ενός μυρίζει τ' άντερα του άλλου. Σκέφτομαι πως οι ρίζες μας είναι βαθιές όσο και οι βόθροι.<br /><br />ν<br />πρέπει γενικώς να κατευθυνόμαστε προς αυτούς που αγαπάμε<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">ΚΑΛΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2028528286025699206?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-49341668775392948602008-08-25T10:28:00.000-07:002008-08-25T10:29:58.619-07:00<strong><em>άλμπουμ με φωτογραφίες από την κατοχή<br /></em></strong><br />Οι πρώτες εικόνες στο βιβλίο ήταν άηχες, όπως τα βαθειά σου μάτια. Προσπαθώ να κατατάξω τα πάθη μου πάνω στο γαζωμένο δέρμα του αγκώνα μου. Μ’ έχουν φάει οι κοριοί . Δίπλα μου ένας κρητικός. Το κορμί του είναι λίγα χάδια μακριά από έναν άγγελο.<br /><br />Σε θυμάμαι. Σου έκανα έρωτα σα γάιδαρος. Κάποια στιγμή η κωμωδία μπαίνει τόσο πολύ στο χαρακτήρα σου, ώστε δεν έχεις άλλο μέσο να εκφραστείς πέρα από το γέλιο. Κι ας πονας...<br /><br />Πορνό στα κινητά. Ερασιτεχνικά βίντεο ελληνίδων λολίτων...η διαχρονική μας ανάγκη να συλλάβουμε την εικόνα, τη γεύση την όσμη του διαβόλου με κάποιο μέσο.<br /><br />Εγώ ήμουν πάντα παραδοσιακός. Είχα αφήσει τις πιο οργιαστικές μου φαντασιώσεις για το γάμο μας. Χωρίσαμε κατάκοποι, νέοι και πολύ δυστυχισμένοι όπως ακριβώς τα παιδιά της κατοχής στις φωτογραφίες.<br /><br />Είναι αλήθεια εν τέλει...ζούμε τις φωτογραφίες που μας μάγεψαν. Κι ας πονούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4934166877539294860?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-28708777598864717162008-08-22T09:39:00.000-07:002008-08-22T09:41:24.311-07:00Περί Ψυχής<br /><br />-είναι το δωμάτιο που κοιμάστε;<br />-όχι εδώ συνήθως δέχομαι τους πελάτες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2870877759886471716?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-6149397985672506162008-08-20T07:48:00.000-07:002008-08-20T08:07:33.030-07:00Ραντεβού<br /><br />Πήγα κάτω, περπατώντας όπως το πηθικάκι στο δάσος -τα τσιγάρα μου να σιούνται στη τσέπη του τζιν- να νομίζω πως ακούω το αγαπημένο μου τραγούδι. Ποτέ μου δεν είχα ελπίδες,ποτέ μου δεν είχα προσδοκίες. Ήρθα στο ραντεβού μονάχα για να σε πηδήξω.<br /><br />Το μεσημέρι πρωτύτερα, με την τόσο φορτική ζέστη άνοιξα τα μάτια μου με δυσκολία, -έσκισαν όπως το λατέξ που φορούν οι πόρνες στα μπούτια τους-. Μου ρθε να τσιρίξω από υστερία...<br /><br />Κοίταξα στον καθρέφτη πριν πλυθώ. Σκέφτηκα πως κάποιος βάζει τα χέρια του πάνω μου όσο κοιμάμαι και ασκεί πίεση. Ήμουν πολύ παραμορφωμένος. Έριξα νέρο στο πρόσωπο και ξανακοίταξα. Τι τρόμος! Ανασκουμπώθηκα...<br /><br />Ήρθα στο ραντεβού μοναχά για να σε πηδήξω...να διώξω από πάνω μου την κακομορφία του εφιάλτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-614939798567250616?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-61658032144840181782008-08-14T08:25:00.000-07:002008-09-07T10:04:17.771-07:00Δον Χουαν<br /><br />είναι πολύ δύσκολο το ξέρω να<br />κρατήσεις τη ζωή σου μέσα στη δική σου ατμόσφαιρα<br />χωρίς να καταχωρείς φωτογραφίες σε ομαδικά άλμπουμ<br />όπου μιμείσαι τον δείνα μπαμπουίνο της τηλεόρασης ή των περιοδικών<br /><br />είναι πολύ δύσκολο το γνωρίζω να παραμένεις εύστροφος και<br />εντυπωσιακός όπως ο κομπέρ του τσίρκου, διαφυλάσσοντας τις<br />δικές σου ανομολόγητες διαστροφές, χωρίς να αγοράζεις καπότες με<br />κέρατα κι άλλες τέτοιες παπαριές<br /><br />είναι δύσκολο, σχεδόν μοιραίο, να είναι το φιλί απ' το στόμα σου<br />μία κάθοδος, απότομη, στην καταπακτή της μοναξιάς,<br />να με αγαπάς και να με οδηγείς στην απόγνωση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-6165803214484018178?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-28445039070625404912008-08-08T07:12:00.000-07:002008-08-08T07:25:53.790-07:00ότι τι; όχι μια, δυο και τρεις και τέσσερεις και 100 φορές<br />θα ξαναγαμούσα τις ίδιες χυσογλύφτρες...τις κόβω στις<br />φωτογραφίες και μετράω σε ποιανής το στόμα έβαλα το<br />πουλί μου πιο βαθειά<br /><br />την αλήθεια; δε χρωστάω σε κανένα πούστη. μα το θεο.<br /> έχω πληρώσει για ακόμα δέκα ζωές...για ότι κι αν κάνω<br />ακόμα κι αν ήμουνα μπάσταρδος που ποτέ δεν ήμουν, ακόμα<br />κι αν έκανα κακό στα ίσια σε ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτα<br /><br />θα είχα το δίκιο με το μέρος μου. Για όλο τον πόνο, τα νεύρα, την<br />απόγνωση. Δε χτυπάω τατού ξωτικά, τοτέμ κι αλλές μαλακίες γιατί<br />το δέρμα μου έχει τη δική του ζωγραφική. Πάλεψα με όλους και με όλα<br />και είμαι ζωντανός. Το μόνο που κουβαλάω είναι ένας χρυσός σταυρός .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2844503907062540491?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-45191109329389291062008-08-02T09:15:00.000-07:002008-08-02T10:28:10.828-07:00νεα αρχη<br /><br />κοιμάμαι στη σκοπιά όπως οι υπάλληλοι<br />των γραφειών στη στάση του τρένου<br /><br />όπως οι μικρές φοιτήτριες, νιώθοντας τη μικρή<br />κιλότα μου να παρέλκει τα νερά του ποταμού<br /><br />κοιμάμαι καθώς ξημερώνει, χωρίς<br />να φορώ μαύρα γυαλιά και βλέπω τον καπνό της πυρκαγιάς<br /><br />δεν είμαι πια μια αναπνοή πίσω από ένα κλειστό παράθυρο,<br />ο κώλος μου είναι σφιχτός και αρρενωπος -σα την καρδιά ενός πυγμάχου-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4519110932938929106?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-24750816685363998602008-07-23T07:00:00.000-07:002008-07-23T12:49:52.889-07:00Θέλω να γαμήσω τη ζωή μου, όπως έχει φτιαχτει μέχρι τώρα.<br /><br />Είμαι όπως το χωνί του γραμμοφώνου μέσα στο καλοκαίρι.<br /><br />Ο άκος της καρδιάς μου, το έχω πια επιβαβαιώσει, είναι μονάχα ο θόρυβος - των μηχανών, των ενισχυτών, των μοναχικών λύκων, της πυρκαγιάς.<br /><br />Η κωλονεολαία μου σπάει τ' αρχίδια. Αυτοί ονειρεύονται γρήγορα αμάξια κι ένα πούτσο που να μπορεί να στουμπώσει τη τρύπα τους. Εγώ δεν ονειρεύομαι...περιμένω μονάχα να ξεχειλίσει το ποτήρι.<br /><br />Θέλω να γαμήσω τη ζωή μου, όπως έχει φτιαχτεί μέχρι τώρα - να γίνω όλος ένα στόμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2475081668536399860?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-644358427045797572008-06-15T04:54:00.000-07:002008-10-05T11:28:32.021-07:00Διαβάζω στην πλαζ...'οι ανομίες της αγάπης'. Είμαστε όλοι θύματα της. Εγώ δε έχω κάνει σκοπό της ζωής μου να υποταχτώ στη θέληση της...εως θανάτου. Ανασηκώνομαι και βλέπω γύρω μου...'τι ένδιαφέρον να 'χουν άραγε ένα μάτσο ξεβράκωτοι κώλοι, τι μου τους προτάσσουν έτσι κατάμουτρα;'...σκέφτομαι.<br /><br />Πίθηκοι και πιθηκίνες στις πετσέτες, φοράνε γυαλιά ηλίου, πίνουν φραπέ και παριστάνουν με κάθε τρόπο τους ανθρώπους. Οι δε γριες με τα βυζιά τους να κρέμονται -σαν επίτροποι της εκκλησίας- από τα σάψαλά τους... Καλοκαίρι. Ο Κωμικός συγγραφεας των εποχών. Ευτελίζει κάθε πάθος...<br /><br />Αφοσιώνομαι στο βιβλίο μου. Φλέγομαι κι απ' έξω κι από μέσα. Παρακαλάω να γυρίσεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-64435842704579757?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-57762440939439443152008-06-06T16:19:00.000-07:002008-06-06T16:45:36.696-07:00Υδροδοχείο (test)<br /><br />Κοιτάζω φωτογραφίες φίλων και συμμαθητών και διαπιστώνω πως γερνάμε. Δεν έχουν ακόμα σχηματιστεί εντελώς, αλλά διακρίνονται ευκρινώς οι δράκινες πτυχές, οι ρυτίδες, τα βαθουλώματα.<br /><br />Υπάρχει άραγε κάτι που να μπορέσει να μας κρατήσει νέους;<br /><br />Στη νυχτερινή εκπαίδευση οι μορφές των φαντάρων, ευθυτενείς λοστοί σκιάς. Έπειτα στα τέσσερα -το πάτημα της γάτας-, κίναιδοι που χαχανίζουν όπως το νερό στα λουτρά. Ύπνος ομαδικός.<br /><br />Ο κοκορόμυαλος χωριάτης, γέρνει στο ράντζο με μελαγχολία. Μπορώ να δω τα φιλιά της μαμάς του ακόμα στο πρόσωπο. Είναι αποκρουστικός με αυτό το έκζεμα γύρω από τα χείλη του. Παρόλαυτα τον κοιτώ με επιμονή...<br /><br />Ανθυπολοχαγοί και διμοιρίτες...οι τροφοί των ελλήνων αρσενικών. Πολλοί από αυτούς, οι παλαιότεροι, παίρνουν τη μορφή μητέρας, πλαδαρές κοιλιές και βυζιά...σε επιτιμούν και στενοχωριούνται, σε χαιδεύουν στο σβέρκο.<br /><br />Ο στρατηγός είναι ο πατέρας. Ένας μαλάκας δηλαδή που εμφανίζεται μια φορά την εβδομάδα κι αν...<br /><br />Κάποια στιγμή στο θάλαμο, λίγο πριν τον ύπνο, αφ' ης στιγμής κατευνάσουν τα πολλά αστεία η ψυχή μου αρχίζει και κυλάει έξω από το σώμα μου, σα να φεύγει νερό από το παγούρι...<br /><br />Σκέφτομαι πως αυτό το άδειασμα είναι το ελιξήριο της νεότητας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5776244093943944315?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-40925011800005576242008-04-28T19:35:00.000-07:002008-08-25T10:38:09.802-07:00<strong><span style="font-size:130%;">Ένα με τα τέρατα</span></strong><br /><br /><br />Θα διηγηθώ τον εαυτό μου ξανά από την αρχή. Θα επαναλάβω επ' αόριστον. Ωσότου ο εαυτός να γίνει μία αρμόνικα πιθανοτήτων. -όπως τα πλοία με τα αναμμένα φώτα στο σούρουπο-<br /><br />Τα τέρατα<br /><br />Ευτραφής κύριος που μόλις βγήκε από το μπάνιο του στη θάλασσα. Φοράει στενό μαγιό. Τα προγούλια του κρέμονται, οι κοιλιές του κρέμονται, τα χέρια του παχιά κι ελαστικά. Μοιάζει με μαλάκιο, έχει ένα χοντρό κουκούλι γεμάτο άμμο και μελάνη αντί για γεννητικά όργανα. Μπαίνει σε μια κλούβα...'Ταπετσαρίες, ψευδοροφές'. Λαικός και αθλητικός και άσχημος. Ένα τέρας στον πάτο. Σκέφτομαι πως το βράδυ θα βγάζει το πλοκάμι του και θα το μοστράρει επιδεικτικά στη σύζηγο...<br /><br /><br />Γοργόνα με πεσμένο κώλο και καουμπόικες μπότες. Το άρωμα της μυρίζει καμφορά. Αλλάζει το βρακί της στα αποδυτήρια της πλαζ. Το βρακί της -το χρησιμοποιημένο- μυρίζει έντονα. Δεν είναι μόνο η μουνίλα, από τις διαδοχικές εκκρίσεις...ούτε ο ιδρώτας, ούτε η πρωκτική βλέννα. Είναι μια μουσική από τα κοχύλια, που κουβαλά.<br /><br />Κωλόγρια ταμπουρωμένη μέσα σε μια μωβ κελεμπία. Η άσπρη της κεφάλη θυμίζει την κάρα του Πάπα. Ανέρχεται στα βότσαλα αργά, με συντετριμμένο πρόσωπο. Ρυτίδες και μορφασμοί αυστηρού κληρικού. Οι χνουδωτές πλάτες των αλβανών προβάλλουν στην άμποτη. Τα χερουβείμ της...<br /><br /><br /><br /><br />Οδηγώ ακόμα, ακούω το μεγάλο ερωτικό. Ο έρωτας μαζί σου ήταν περίεργος. Το μουνί σου ήταν πιο ζεστό απ' ότι περίμενα. Προτιμώ θερμοκρασία δωματίου. Νιώθω λίγος. Νιώθω παραμορφωμένος...οι δυο ωκεανοί μαυρίζουν γύρω από τα μάτια μου. Di rider finirai pria dell' aurora. Δε θρηνώ την απώλεια του έρωτα, ούτε το σώμα- τι υπέροχα σώμα- τι κώλος, τι χείλη. Θρηνώ την απώλεια του γέλιου. Και του δικού μου και του δικού σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4092501180000557624?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-19900646244116990772008-04-27T08:21:00.000-07:002008-04-28T00:09:30.254-07:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">I</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Όταν <span style="mso-spacerun: yes"></span>ψάχνεις να βρεις το μυστικό</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Πίσω από κάποια μοναδική γυναικεία μορφή – κάποια που</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Έχει τα χείλη όπως τις όχθες ενός ποταμού.</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt; TEXT-INDENT: 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Δε σ’ ενδιαφέρει η σωτηρία κανενός</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt; TEXT-INDENT: 36pt"><span style="color:#ffffff;">--------------------------------------------------------</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Μου εδόθησαν τρεις μέρες ευκαιρία...να πιω από</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Τα χείλη σου</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Να κατέβω την γυριστή σκάλα <span style="mso-spacerun: yes"></span>του εφηβαίου σου</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Τρεις μονάχα μέρες...</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt; TEXT-INDENT: 36pt"><span style="color:#ffffff;">---------------------------------------------------------</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Και δε μ’ ενδιαφέρει η σωτηρία κανενός</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1990064624411699077?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-81107965018064936742008-04-25T11:11:00.000-07:002008-04-25T11:25:05.530-07:00Μεγάλη Παρασκευή, παρότι δεν πιστεύω σε τίποτα, παρότι ακόμα κι αν υπήρχε Θεός θα διάλλεγα να είμαι με το μέρος του Σατανά, κάθε μεγάλη παρασκευή νιώθω το ίδιο άσχημα. Ένας θρήνος...<br /><br />Έχω κάποια γεγονότα που θέλω να σας εξομολογηθώ κάποια στιγμή...αλλά δεν είναι τώρα η κατάλληλη. Το μόνο που θα πω είναι πως η διάσταση του ονείρου εισβάλλει όλο και πιο επίμονα στη ζωή μου.<br /><br />Σκιά μεγάλου κρουαζερόπλοιου που προβάλλει...μία πολιτεία ολόκληρη, αρπαχτική, θάλλει με τα πλουμιά της από πάνω μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8110796501806493674?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-90808237281443639712008-04-23T22:57:00.000-07:002008-04-23T23:22:10.409-07:00Η πτώση<br /><br />Θυμομουν την αγγαλιά της, γιατι μονο αυτή είχαμε ανταλλαξει στην εφηβεια μας. Ούτε θυμάμαι καλά καλά πως είχαμε έρθει κοντά. Δε ξέρω αν ήρθαμε και τόσο κοντά. Ήταν ένα άγνωστο σώμα, μία απόμακρη φωνή ...τίποτα παραπάνω.<br /><br />Μπορούσα όμως μέσα στα μάτια της να δω δεκάδες οφεις να κουλουριάζουν...κι ήθελα τόσο πολύ να κατέρθω πάνω της, στη μονιά όλων των εφηβικών παθών.<br /><br />Μιλήσαμε ώρες στο τσατ, έπειτα στο τηλέφωνο...διαπιστώσαμε την ίδια ταραχή...-ερωτική;-....ίσως λέγαμε. Ναι κάποτε ήμασταν δύο αρκουδάκια, παρθένοι κι οι δύο, αναβάλλοντας αυτό που μας ενθουσίαζε τόσο για να διατηρηθούμε στην Εδέμ.<br /><br />Μα εχθές ήρθε η οριστική πτώση...-ναι μωρό μου, αλήθεια- ήρθε η οριστική πτώση....ή τουλάχιστον...η αρχή της...όταν ένας άντρας και μια γυναίκα συνηδητοποιούν ότι μπορούν να συννενονοηθουν μια χαρά και μόνοι τους...χωρίς Θεό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-9080823728144363971?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-59721565334391141282008-04-17T22:55:00.000-07:002008-04-17T23:17:25.381-07:00πρωινό όνειρο - μέχρι τα γόνατα στο πάθος<br /><br />Κάποια μελαχρινή ρωσίδα?, γιουγκοσλάβα? με το πιο αγαπησιάρικο κωλαράκι του κόσμου, ένα κεφάλι και βάλε ψηλότερη μου, μικρό γατίσο πρόσωπο, σπορτ κουπ, με κρατάει από το χέρι...Τρέχουμε ανάμεσα των ερειπίων του υπαρκτού σοσιαλισμού και της ανατολικοευρωπαικης αριστοκρατίας. <span style="color:#ffffff;">-----</span><br /><div></div><div></div><div></div><div><span style="color:#ffffff;">------</span></div><div></div><div>Μου συστήνει μία κατσιβέλα ποιητή, έναν γαλανομάτη γέρο...θα μου αποκαλύψει λέει λίγη από την ποίηση του αν...του δείξω κάτι που έχω γράψει κι εγώ. Δεν προφταίνω...χάνω το μωρό μου και ανησυχώ...</div><div></div><div></div><div></div><div><span style="color:#ffffff;">-------</span></div><div></div><div></div><div>Την αναζητώ σε ένα άδειο σουπερμάρκετ, οι διάδρομοι του αχανείς, παρακαλώ κάτι κορίτσια να την καλέσουν στο κινητό...την αναζητώ σε ένα κρεβάτι στολισμένο με παραμυθένια κρόσια...-αντί για αυτήν όμως έρχεται ένας άστεγος και ξαπλώνει- Ξαφνικά τη βλέπω να προβάλει πίσω από το γυάλινο παραβάν κάποιας δημόσιας υπηρεσίας...χαμογελάει κάπως σε εγρήγορση...η καταδίωξη καλά κρατεί</div><div></div><br />Σηκώνομαι σχεδόν στις μύτες και μου δίνει το φίλι της ζωής μου...τι φιλί!...τι θερμό στόμα...όπως το άλογο σε ένα περιποιημένο στάβλο, έτσι αποκοιμιέμαι στο φιλί της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5972156533439114128?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-7467972427418395862008-04-17T13:52:00.000-07:002008-04-17T13:55:22.005-07:00ankle deep in love<br /><br />Όταν χάνεις το πουλί σου, το στόμα σου<br />σε μια τύπισσα νουβέλα μυστηρίου<br />τότε είσαι ερωτευμένος<br /><br />μέχρι τα γόνατα στο πάθος<br /><br />σε κοιτώ από πίσω ο κώλος σου -τι κώλος!-<br />μία προκυμαία ανίκανων εραστών<br />ενώ εγώ σε ανασταίνω<br /><br />μέχρι τα γόνατα στο πάθος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-746797242741839586?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-29426676560887927732008-04-11T11:49:00.000-07:002008-04-11T12:02:46.426-07:00lovvve<br /><br />Τα πρωινά που πίνω τον καφέ μου στο γωνιακό μαγαζί του κινέζου,<br />ώρες ώρες με πιάνει και φαντάζομαι<br />πως είσαι εκεί.<br /><br />Με το κόκκινο αδιάβροχο σου, τις ψηλοτάκουνες μπότες...<br />με κοιτάς από ψηλά-<br /><br />ο έρωτας σου, έχει εκείνη τη δυσάρεστη αίσθηση ευτελισμού,<br />όπως όταν, παιδί, δε μπορείς να κρατήσεις τα ούρα σου μπροστά σε κόσμο:<br /><br />ο έρωτας σου ένα χρυσό ποτάμι στα ρείθρα των μηρών<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2942667656088792773?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-48161267457818053062008-04-09T07:14:00.000-07:002008-04-09T07:17:21.274-07:00Ι<br /><br />Βλέπω μέσα από το παράθυρο<br />τ' αμάξια να περνούν<br />μια τύπισσα -παρότι η μέρα ωχρή-<br />με τα μαύρα γυαλιά βαδίζει στο πεζοδρόμιο<br /><br />Κοιτώ κι ονειρεύομαι πως φτάνω μαζί της στο φοιτητικό της<br />δωμάτιο<br />ονειρεύομαι μια δωρεά αγάπης<br />κάτι απρόσμενο<br /><br />Όπως τότε που έσπασαν τα κέρματα της πλάτης σου<br />στα χέρια μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4816126745781805306?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-26186218937504623472008-04-08T07:03:00.000-07:002008-04-08T07:05:22.394-07:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Piss</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span> </p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Διαβάζω <span style="mso-spacerun: yes"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">D</span>.<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">H</span>. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Lawrence</span><span lang="EN-US"> </span>γιατί μ’αρέσει η διαρκής παροχή σκέψεων και συναισθημάτων που έχει η γραφή του. Υπεραμύνεται φλογερά της παγανιστικής κοσμολογίας του –δεν υποκρίνεται, δεν ακολουθεί κάποιο τρεντ, ότι λέει το πιστεύει- . Θυμάμαι όταν πρωτοδιάβασα τις σημειώσεις του πάνω στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Σιγχαίνεται το μίσος όταν αυτό στρέφεται κατά της ομορφιάς, του έρωτα, της πορνογραφίας, του πλούτου, του οτιδήποτε θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην έννοια <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">excess</span>. Σιγχαίνεται τον ερημίτη γιατί ευαγγελίζεται την εκδίκηση.</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span> </p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"> </p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Είναι απότομος, σχεδόν εκτελεστής στις περιγραφές του. Με ωμότητα επιλέγει ατάκες και περιγραφές που έχουν κάποια σκιά πάνω τους, μία σκιά που σε κάνει να νιώθεις άβολα, όπως αυτή ενός κατουρημένου παντελονιού.<span style="mso-spacerun: yes"> </span>Αυτό δε νομίζω ότι προδίδει μια προσπάθεια από μεριάς του να ‘αποκαλύψει’ την αθέατη πλευρά των προσώπων και των πραγμάτων. Δεν έχει ψυχαναλυτικές εμμονές -όσο κι αν στον απαίδευτο αναγνώστη <span style="mso-spacerun: yes"> </span>του αυτό ακούγεται παράδοξο -. <span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></p><span style="font-family:Calibri;"><span style="mso-spacerun: yes"><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt">Όλα πιστεύω έχουν να κάνουν με την καλλιτεχνική του άποψη, η οποία έχει να κάνει με τις αισθήεις. Άλλωστε αυτή είναι και η ιδεολογία του πάνω κάτω...ότι διεγείρει είναι καλό, είναι σχεδόν συνώνυμο της ουσίας της ζωής. Σχεδόν λέω γιατί προφανώς δεν αρκεί να διεγείρει τις αισθήσεις αλλά και το μυαλό...να μπορεί να γίνει ανάμνηση, ιδέα, να έχει χρησιμότητα και στον αυνανισμό όπως όλα τα φετίχ, όπως όλη η καλή πορνογραφία. Εξ’ ου και η ταύτιση των δύο στη σκέψη του.</p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"> </p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt">Σκέφτομαι λοιπόν πως η κινηματογραφία του είναι εξαιρετική. Αν η Βιρτζίνια Γουλφ βάζει την κάμερα στο ανθρώπινο μάτι, φεύγοντας από θέμα σε θέμα χωρίς συνοχή, ο Λόρενς φαίνεται να τη βάζει στα γεννητικά όργανα...κάθε αφηγηματικό του <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">frame</span><span lang="EN-US"> </span>αναπτύσσεται γύρω από μία διέγερση, μία έκκριση ούρων. <span style="mso-spacerun: yes"> </span></p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2618621893750462347?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-5146289203878018512008-04-06T05:17:00.000-07:002008-04-06T11:28:33.386-07:00<span style="FONT-FAMILY: 'Times New Roman','serif'; mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman';font-size:12;" ></span><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;"><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" >Ι</span><br /><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" >Πάνω στο στύλο του προβολέα, σε μία ψάθινη καρέκλα την οποία άφησε για τον παλιαντζή κάποιος στο δρόμο, στο πλυμένο μπαρμπρίζ μίας παλιάς ντότζ...παντού δεκαοχτούρες.</span><br /><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" ></span><br /><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" >ΙΙ</span><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" ><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" >...επιστάτες κάθε ρέπλικας, απορριματοφάγοι...τις έχω ανακαλύψει πίσω από τα λαγγερά βλέμματα των ξανθών Σουηδέζων, φτερούγισαν μέσα από τους τσουπρωτούς κώλους των ημιεφήβων που γάμησα.</span></span><br /></span><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" ><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" ></span></span><br /></span><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" ><span style="mso-fareast-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ELfont-family:'Times New Roman','serif';" ><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> </p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-514628920387801851?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-31271572543471151632008-04-03T00:50:00.000-07:002008-04-03T01:07:59.695-07:00Τον τελευταίο καιρό με βασανίζουν κάτι τρελά όνειρα.<br /><br />Ι<br />Τις προάλλες είδα πως είχα στην αγγαλιά μου το Λάκη Λαζόπουλο, ήταν σε μέγεθος μαριονέτας. Έψαχνα απεγνωσμένος ένα χειρουργείο γιάτί είχε σπάσει το πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ήταν τόσο -ζητώ συγγνώμη από τους θαυμαστές του- αηδιαστικός. Η θέα του εγκεφάλου του μου έφερνε έμετο. Το όνειρο σώθηκε τελευταία στιγμή από μια μαύρη νοσοκόμα η οποία εμφανίστηκε από το πουθενά και μου έκανε μια πίπα...<br /><br />ΙΙ<br />Ήμουνα λέει στα τέσσερα και ανέπνεα όπως οι σκύλοι, λαχανιασμένος. Έσκαβα κάποιο λάκο για να βρω κόκκαλα. Κάποια στιγμή ένιωσα με τα νύχια ένα αρχαιο αγγείο. Το ξέθαψα, κι ήταν -τι όμορφο πράγμα είναι τα όνειρα- ένας ολοκαίνουριος, λαμπερός κάνθαρος γεμάτος ιρλανδέζικο ουίσκυ... <br /><br />ΙΙΙ<br />Βρίσκομαι σε πάρτυ φοιτητών. Κυνηγώ σαν άρρωστος μια γλυκιά μικρή από την Έδεσσα -έτσι μου είπε-. Ξάφνου ο κόσμος σβήνει...αντηχεί ακόμα και τώρα στ' αυτιά μου το εξής στιχούργημα:<br /><br />τον χρυσό κοπετό των γηρατειών<br />τον βρήκα στον έρωτα σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-3127157254347115163?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-85364191417959018832008-03-22T12:24:00.000-07:002008-03-22T12:40:02.576-07:00Ι<br />Μου κάνει φοβερή εντύπωση που οι άνθρωποι εφηύραν την αθανασία για να μιλήσουν για την αγάπη. Είναι ολοφάνερο πως ο μόνος λόγος που έχεις για να αγαπήσεις είναι επειδή ξέρεις πως κάποια στιγμή όλα θα τελειώσουν.<br /><br />ΙΙ<br />Πάντοτε όταν είχα να κάνω κάποια βαρετή εργασία στο σχολείο, μου άρεσε, με μια προσποίηση ρομαντισμού, να σπαταλώ την ώρα μου σχεδιάζοντας καρδιές και αρχικά ονομάτων στο θρανίο...<br /><br />ΙΙΙ<br />Σκέφτομαι το θάνατο και με πιάνει η ίδια ανία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8536419141795901883?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-81576561198994489832008-03-22T00:56:00.000-07:002008-04-03T01:15:12.614-07:00DIONYSUS<br /><br />Εχθές γύριζα αγγαλιά με το babe. Οι συχετισμοί έχουν αλλάξει. Αλλάζουν διαρκώς...όλα...ο τρόπος που αγαπάμε...αυτοί που αγαπάμε...αυτοί που μας αγαπούν...αυτοί που μας μισούν.<br /><br />Το δούλεψα καλά στη σκέψη μου και μου φάνηκε θλιβερό. Η ανακολουθία της ανθρώπινης καρδιάς...είναι τόσο θλιβερή.<br /><br />Ψάχνοντας το κλειδί του αμαξιού -υπέροχο αμάξι μιλάμε- σκόνταψα λίγο, ζαλισμένος καθώς ήμουν από το ουίσκυ. Κάθισα στη θέση του οδηγού και όλες αυτές οι σκέψεις με κατέβαλαν τόσο πολύ...σιγχάθηκα τους ανθρώπους και τον εαυτό μου. <br /><br />Έφυγα σπινιάροντας, ενώ το μωρό μου χαζογελούσε πλάι μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8157656119899448983?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-48532454006063811152008-03-21T02:35:00.000-07:002008-03-21T02:41:05.587-07:00Ευδιάθετο ξύπνημα απόψε. Ίσως γιατί έπαιξα μπάλα το βράδυ. Κυριολεκτώ...έπαιξα μπάλα, ποδόσφαιρο.<br /><br />Αν ο Θεός ήταν αγόρι και δεν ήταν, όπως έχω συμπεράνει από τις παρατηρήσεις μου παρενδυσίας (υπάλληλος γραφείου το πρωί, φούστα μπλούζα το βράδυ) ...ο κόσμος θα είχε μόνο ποδόσφαιρα, μπουρδέλα και μουσικά όργανα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4853245400606381115?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-59329438227878252442008-03-16T07:54:00.000-07:002008-03-16T07:57:18.383-07:00Η Σερβιτόρα<br /><br />Τη γνώρισα σε κάποιο μπαρ<br />Εδώ στη Ρόδο<br />Έχει ξετρελάνει όλους τους αρσενικούς<br />Με τα ξεβαμμένα μπλουτζήν και τα σουτιέν με δανδέλα<br />Που φοράει<br /><br /><br />Δε μπορώ να βγάλω<br /> από το μυαλό μου τη στιγμή που θα ξεκουμπώνει εκείνο το σουτιέν,<br />δε μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου<br />ένα φιλί από το στόμα της,<br />μέσα στο οποίο θα κατέρθω σα σε χρυσωρυχείο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5932943822787825244?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-22546789105962484772008-03-14T09:29:00.000-07:002008-03-17T00:45:05.552-07:00<span style="font-size:130%;"><strong>Under Jameson </strong></span><br /><em><span style="font-size:85%;">στη Σοφία ή Σόφυ<br /></span></em><br /><br />Εχθές πήγα και πάλι στο αγαπημένο μου μπαρ. Η έναρξη της όλης υπόθεσης ήταν καθ' όλα φυσιολογική. Η συνάντηση με τους φίλους, οι κοινότοπες φιλοφρονήσεις, αστεία για τά παράδοξα της σεξουαλικής μου ζωής - θυμάμαι πως όλοι γέλασαν με το σχόλιο μου πως κοιμάμαι αφού η παρτενέρ μου τελειώσει και ξυπνάω μερικές ώρες αργότερα και τελειώνω μόνος μου, όσο πιο ήσυχα γίνεται για να μη τη ξυπνήσω. Τέλος πάντων.<br /><br />Το ουίσκυ έρεε άφθονο. Ο φίλος μου με είχε πείσει να συμμετάσχω στο καραόκε κι ως εκ τούτου αποφάσισα να πιω λίγο παραπάνω για να πάρω θάρρος. Την έγκριση του έδωσε και ο γιατρός της παρέας προσθέτοντας πως το ουισκάκι θα έκανε καλό και στην ίωση μου. Για να μη τα πολυλογώ, σε λίγη ώρα είχα περιέλθει σε πρωτόγνωρη μέθη.<br /><br />Η διανοητική μου κατάσταση ήταν -να πω το λιγότερο- θυελώδης. Κάθε φορά που πίνω έχω τις ίδιες εντυπώσεις - π.χ. πως τα φώτα της μπάρας είναι φανοί αυτοκινήτων που με προσπερνούν στη λεωφόρο...νοιώθω επίσεις έναν παράφορο, αγιάτρευτο έρωτα για τη σερβιτόρα ο οποίος αναφλέγεται με κάθε γουλιά ουίσκυ που πίνω. Της μιλώ τραβλίζοντας και πάντα αναφέρω αναθέματα διαφόρων φιλοσόφων και ποιητών - είμαι άλλωστε περίοπτο μέλος της λέτρ κοινότητας. Έχω υπάρξει ηλίθιος, -είμαι ηλίθιος- αλλά όταν μιλώ σε αυτή την κούκλα αισθάνομαι...τόσο αμήχανα, τόσο έξω απ' τα νερά μου....τόσο κακότροπος μαλάκας.<br /><br /><br />Η αναμενόμενη απόρριψη από μέρους της με οδήγησε σπίτι. Όρμηξα μέσα κι άνοιξα το ραδιόφωνο - έπαιζε το αγαπημένο μου τραγούδι. Άνοιξα τη τηλεόραση - έπαιρναν συνέντευξη από τον αγαπημένο μου σταρ. Άνοιξα... μια μπύρα, άνοιξα και δεύτερη... κι έπιασα το ακουστικό. 60 τοις εκατό των ανθρώπων όταν πίνουν καλούν τις πρώην τους. Είπα ποτε πως είμαι εξαίρεση; Τις πήρα τηλέφωνο όλες...δε θυμάμαι καν τι είπαμε...με όσες τουλάχιστον μίλησα.<br /><br />Κάποια στιγμή έπιασα και την κιθάρα...προσπάθησα να τραγουδήσω τα μπλουζ μου όπως το κάνουν τόσοι άλλοι μαύροι στον κόσμο. Και τα τραγούδησα και νομίζω πως το έκανα με επιτυχία...γιατί και το ίδιο το φεγγάρι ή ας πούμε την Πυραμίδα του Χέοπα να μου έφερενες μπροστά μου θα μπορούσα να τα φέρω κάτω με μια νότα...βλέπεις είμαι περήφανος για τα φάλτσα μου:<br /><br /><em>...ο έρωτας είναι ένας άβγαλτος κάουμπόυ...<br />...ο έρωτας είναι ένας ομοφυλόφιλος...<br />...μια σανίδα του σερφ χωμένη στην άμμο...<br />...ένα λουλούδι για τ' ανήμπορα αγόρια...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2254678910596248477?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-7713850268944347702008-03-13T04:21:00.000-07:002008-03-13T04:22:38.756-07:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"><strong><em>Ρίξε τη ζωή σου στα σκυλιά</em></strong></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><span style="font-family:Calibri;"> </span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Αν και θα ήθελα πολύ να μην έχω καθόλου τη φήμη του ονειροπόλου η αλήθεια είναι πως συχνά πυκνά εξασκώ το άθλημα. Ονειρεύομαι δε με βουλιμία. Για αυτό άλλωστε και κάνω συστηματικά ψυχοθεραπεία...έχω καταπονήσει την πεπτική λειτουργία της φαντασίας και των πόθων μου.</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><o:p><span style="font-family:Calibri;"> </span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Ι</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Σε μια από αυτές τις ονειροπολήσεις μου τέθηκε ένα δίλημμα. Είχα να διαλέξω μεταξύ δυο ονείρων. Στο ένα –όπως υπόσχονταν η μπροσούρα- θα είχα άφθονη μπύρα, πουτάνες και μουσική. Το πρωινό φως θα εμφανιζόταν πίσω απ’ τις χουρμαδιές, κι όλοι οι φίλοι μου θα ήταν άκακοι, άδολοι, οι περισσότεροι αυτών δε κανονικοί άγιοι από τη Τζαμάικα...η ζωή θα έφευγε όπως η άμμος στην στεγνή πλάτη μιας παραθερίστριας. </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><o:p><span style="font-family:Calibri;"> </span></o:p></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">ΙΙ<span style="mso-spacerun: yes"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Το άλλο είχε να κάνει με άλλα ζητήματα, ας τα πούμε απόγνωσης. Είχε βέβαια και πολύ γραφειοκρατία η υπόθεση. Να εξηγήσω λίγο γιατί αισθάνομαι πως<span style="mso-spacerun: yes"> </span>αυτά που λέω είναι παντελώς ακατανόητα. Υπάρχει εδώ στη Ρόδο το ενυδρείο. Ανεγερθέν επί Ιταλοκρατίας, επί φασισμού δηλαδή. Είναι ένα υπέροχο κτίριο...η πύλη του δε, κατά την άποψη μου είναι ένα αληθινό αριστούργημα. Οι τοίχοι της βαμμένοι με ώχρα και πορτοκαλί και μπλε -όλα παλ- και μία σιδερόπορτα γκρίζα στολισμένη με τρίαινες. Γύρω από την πόρτα υπάρχουν γύψινοι διάκοσμοι...δύο σαλάχια, δύο ιππόκαμποι, δύο<span style="mso-spacerun: yes"> </span>γατόψαρα, δύο κοχύλια και δύο καραβίδες. Όλα συμμετρικά βαλμένα μαζί με δυο χτιστά παράθυρα. Λοιπόν αν έλειπε η θαλασσινή θεματολογία η όποια προσδίδει κάτι εξώκοσμο, το κτίριο θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει είτε ως στρατοδικείο, είτε ως δικαστήριο είτε ως οποιαδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία. Ο αρχιτέκτονας αντιμετώπισε την ονειρική ομορφιά του βυθού με πρωτοφανή στιγνότητα. </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Λοιπόν είναι κάτι απογεύματα που περνώ από εκεί, από το ενυδρείο, και σκέφτομαι<span style="mso-spacerun: yes"> </span>να κάνω να μπω μέσα –κάτι με τραβάει-...μα έπειτα διστάζω...ποιός ξέρει, αναλογίζομαι, πόσες<span style="mso-spacerun: yes"> </span>αγωγές και καταδίκες εκρεμούν εις βάρος μου εκ μέρους των θαλασσινών πλασμάτων; Χρόνια τώρα υπόσχομαι πως θα πάω στον πάτο κι όλο το αναβάλλω. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-771385026894434770?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-25436343561897945502008-03-05T01:56:00.000-08:002008-03-05T02:01:56.479-08:00<a href="http://data-allocine.blogomaniac.fr/mdata/2/1/8/Z20030926094944763948812/img/vampira.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://data-allocine.blogomaniac.fr/mdata/2/1/8/Z20030926094944763948812/img/vampira.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br />Έφυγε η Βαμπίρα! Καταλαβαίνω γιατί αποχώρησε τώρα...κι εγώ το σκέφτομαι σοβαρά. Έχει γίνει πολύ άνοστο το αίμα των ανθρώπων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2543634356189794550?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-10520585286657305622008-02-28T07:15:00.000-08:002008-03-03T07:44:08.253-08:00<span class="tx">Μισώ τις αποκριές με τον ίδιο τρόπο που μισούν οι ναυτικοί τα θεοφάνεια. Κάτι τέτοιες εορτές σου αφήνουν το μόνιμο στίγμα<br /><br /></span><span class="tx">Οι ψαλμοί προς τον επουράνιο, τα γυμνάσια των κολυμβητών προτού αρπάξουν το σταυρό...αποπλάνητικες καταστάσεις. Βρίσκεις τον εαυτό σου μετά από χρόνια σ’ ένα μεταγωγικό να καπνίζεις το ένα τσιγάρο πάνω στ’ άλλο και να βλαστημάς τη τύχη σου<br /><br /></span><div class="e"><div><div class="e"><div style="MARGIN-LEFT: 1em; TEXT-INDENT: -2em"><div class="e"><div style="MARGIN-LEFT: 1em; TEXT-INDENT: -2em"><span class="tx">Έτσι κι εμένα η κραιπάλη, η παρενδυσία, το ότι όλες οι γυναίκες συμπεριφέρονται σαν πουτάνες -οι πορδές της καραμούζας- μου πήραν τα μυαλα. Μαγέυτηκα! Και βρίσκω τώρα τον εαυτό μου... ας μην πω καλύτερα. Ο καθείς εφ' ω ετάχθη.</span> </div></div></div></div><div class="e"><div><div class="e"></div></div></div><div class="e"><div></div></div><div class="e"><span class="b"></span><span class="m"></span><span class="t"></span><span class="m"></span><div><div class="e"><div class="c" style="MARGIN-LEFT: 1em; TEXT-INDENT: -2em"><a class="b" onfocus="h()" onclick="return false" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=30526334&amp;postID=1052058528665730562#">-</a></div><div><div class="e"><div style="MARGIN-LEFT: 1em; TEXT-INDENT: -2em"><span class="tx"></span><span class="m"></span><span class="t"></span><span class="m"></span></div></div></div></div></div></div></div></div>Χρόνια Πολλά !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1052058528665730562?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-57698189666763607792008-02-18T02:31:00.000-08:002008-02-18T10:32:18.218-08:00Ι<br /><br />Καπνίζω στη μπάρα μ' ένα γαλλικό<br />και περιμένω μια τύπισσα με σοκολατάκια<br />-παρότι χοντρή μπορεί η πουτάνα και με ανατινάζει<br />μέσα σε δυό λεπτά<br /><br />Σκέφτομαι όλες τις γκόμενες που συνάντησα στη ζωή μου...<br />και πότε πότε -απρόσμενα- μου ρχεται<br />στο μυαλό η εικόνα ενός βοσκόυ<br />ο οποίος κάθεται κάτω από μια ελιά και κλαίει<br /><br />είναι τόσο αταίριαστο σκέφτομαι κατ' αρχάς<br />και μετά μαζεύομαι στη τζούρα μου<br />και ρουφώ να ξεχαστώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5769818966676360779?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-77563936290367848422008-01-09T01:36:00.000-08:002008-01-09T01:37:06.777-08:00Καλη Χρονια!<br /><br /><a href="http://www.last.fm/user/mainmenu/journal/">http://www.last.fm/user/mainmenu/journal/</a><br /><br />life goes on<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7756393629036784842?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-9352132894467616302007-10-11T00:08:00.000-07:002007-10-11T22:51:36.354-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/Rw3MSBdjfrI/AAAAAAAAACQ/W8Ug4-25XZA/s1600-h/File0005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119972961392230066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/Rw3MSBdjfrI/AAAAAAAAACQ/W8Ug4-25XZA/s320/File0005.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-935213289446761630?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-27116910665481216722007-10-08T00:18:00.001-07:002007-10-08T00:19:23.266-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/RwnZ0hdjfqI/AAAAAAAAABk/w9M17OcvC18/s1600-h/420231635_85b7ac5b2e.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118861947842035362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/RwnZ0hdjfqI/AAAAAAAAABk/w9M17OcvC18/s320/420231635_85b7ac5b2e.jpg" border="0" /></a><br /><div><em>That's all folks</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2711691066548121672?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-25892502285795246812007-10-04T22:59:00.000-07:002007-10-04T23:31:50.807-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/RwXWA9Br6zI/AAAAAAAAABc/b3zgBnz3ZI0/s1600-h/cat-exercise.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117731863446416178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CBgFfnvVLv0/RwXWA9Br6zI/AAAAAAAAABc/b3zgBnz3ZI0/s320/cat-exercise.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><em>thy bossom is endeared with all hearts</em><br /><em><span style="font-size:85%;">W.Shakespeare</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2589250228579524681?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-24448308298633658912007-09-23T15:42:00.000-07:002007-09-24T09:32:49.501-07:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"><em>nothing but the truth</em></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Ι</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Φεύγοντας από τη δουλειά, μου είπανε<br />πως η δικιά μου όσο έλειπα<br />Γαμιότανε.<br />Γυρίζω σπίτι, τα φώτα σβηστά, όλα χάμω ακατάστατα.<br />Ο κοληττός μου την παίρνει από τον κώλο κι εκείνη<br />Βουρλίζει σα χοίρος, με όλο της τον πνεύμονα πάνω<br />Στο στρώμα.<br />Ξεκουμπώνω το τζην. Η καρδιά μου έχει ραγίσει...κι όμως.</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">ΙΙ</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;">Υπάρχουν μέρες που σκέφτομαι τον Παράδεισο<br />Τον φαντάζομαι σα μια μεγάλη πόλη όπου ο Θεός<br />Έχει σκύψει απάνω.<br />Σα βρόχινο γλυκό νερό, μάλαμα στα δόντια του φτωχού<br />Αυτός είναι ο θεός. </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt 36pt"><span style="font-family:Calibri;"><span style="font-size:78%;"><em>Τα πρόσωπα που αναφέρονται είναι επινοημμένα και δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα.</em> Και κάτι ακόμα... ότι κι αν έχετε ακούσει για το πέος μου ισχύει.</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2444830829863365891?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-11243715753364501602007-08-18T11:28:00.000-07:002007-08-18T12:59:14.686-07:00exercise II (για να περνάει η ώρα)<br /><br /><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" >Είμαι όπως ο μοναχός στην εκκλησία του, μέσα στον έρωτα μου.. <span style=""> </span>Είναι καιρός που έχω καταλάβει δηλαδή την απάτη του Θεού μα δεν γνωρίζω στη ζωή μου τίποτα άλλο, παρά να προσκυνάω και να λατρεύω, τυπολατρικά, έστω.</span> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="" lang="EL">Το ξέρω πως εγώ κι η πίστη μου μας αξίζει να μας περιγελούν. Είναι όντως εξαιρετικά κωμικό κι αδέξιο να αφιερώνεις τη ζωή σου σε κάτι το οποίο γνωρίζεις να μην έχει αξία.<br /><br />Εμείς οι ερωτευμένοι, αθύρματα ενός φιλιού -ναι ένα φτάνει-…λευκόθριχες ιερείς της γκάφας<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1124371575336450160?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-27469998325522761012007-08-15T12:52:00.000-07:002007-08-15T13:10:36.876-07:00amerika<br /><br />Το καλοκαίρι το φετινό με έχει εξουθενώσει. Δεν αντέχω καθόλου την υψηλή θερμοκρασία. Πυροφοβία και άγχος . Παρακολουθώ τα σφιχτά οπίσθια, τα ασβεστωμένο κάμα του χωριού...κι έπειτα το βράδυ, το χαρτοκοπτικό της σελήνης, τα στενά μπούστα, τα μακριά πόδια με το γκλος...<br /><br /><br />Ποιός σκηνοθέτης και ποιός Θεός κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Δε μπορεί... κάποιος αμερικάνος σίγουρα. Σίγουρα. Μόνο ένας αμερικάνος μπορεί να δει τόσο άφοβα μέσα στην καρδιά μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2746999832552276101?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-53519168333825210882007-07-10T23:53:00.003-07:002007-07-11T01:01:32.176-07:00Tales of Interest<br /><br /><br />Τον θυμάμαι να παίρνει τον καφέ του, -βαρύ αμερικάνικο-<br />τα γυαλιά ηλίου, ηδυπαθώς, χαμηλά<br />και μια γραμμή καπνού από τσιγάρο<br />ανέβαινε,<br />αργά, ως φυσαλίδα<br /><br />Δυο νεαρές, παρακολουθούσαν από<br />το απέναντι τραπέζι κάθε του κίνηση,<br />η μία έγειρε το στόμα της, -χείλη κόκκινα,<br />σχηματισμένα σαν από χέρι κεραμοποιού-<br />'ο τύπος είναι τραγικός' ψιθύρισε<br />κι ύστερα γέλασαν<br /><br /><br /><br />συναντώ φίλο, αλάνι, τρίγαμο, από τα 26<br />δε μπορώ να του κρυφτώ ποτέ, διακρίνει αμέσως<br />πως με κατατρώγει ερωτικός μπελάς, μόλις με απαντάει μου λέει<br />'θα βγω με μια νοσοκόμα απόψε, θα της πω να φέρει και μια φίλη της'<br /><br /><br /><br />Σε εξοχική ταβέρνα, τρώγω ψάρι με μαγιονέζα,<br />Παρακολουθώ το διπλανό τραπέζι<br />ένας πιτσιρίκος, με το μαγιώ του κι ένα ριγέ<br />καπελάκι θαλάσσης, μου μοιάζει εξαιρετικά αστείος -και χαριτωμένος βέβαια-<br />ασχολείται με κάποια μινιατούρα υπερήρωα.<br />Δε ξέρω τι λέει, δε μπορώ να ακούσω, αλλά η μητέρα του<br />εκεί που τον επιπλήττει, για μια στιγμή γελάει ολόκαρδα<br />και τον κοιτάζει ερωτευμένη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5351916833382521088?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-72236531093947262582007-06-29T19:36:00.000-07:002007-06-30T00:06:37.982-07:005 η ώρα. Πρέπει να ξύπνησα σε ζωολογικό κήπο. Αμέτρητα κοάσματα και τιτιβίσματα, βήχες και κούδουνα αλλαλάζουν. Υπέροχη μουσική.<br /><br />Τραβώ το σεντόνι και κουκουλώνομαι να κρύψω το σώμα μου. Σηκώνομαι και ψάχνω το μπάνιο, την κουζίνα, τις πόρτες .<br /><br />Δεν πείθομαι ότι είμαι κάτοικος τουβλόχτιστης οικίας, διαμαρτύρομαι.<br />'Έχω εξαπατηθεί, όχι, όχι κατοικώ σε νέφος, είναι βέβαιο'.<br />Ο υπάλληλος με κοιτάζει ενεός.<br />Του δείχνω το κατάλευκο μου σώβρακο για να του αποδείξω το αληθές της υποθέσεως μου.<br />Με αγνοεί.<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >'Φοβούμενος μήπως του τύχει τίποτε χειρότερο, δε τολμούσε να πει ούτε λέξη για το θέμα. Έπρεπε πια απλά να μετριάσει με κάθε τρόπο το φοβερό του πάθος για αυτήν και να κοιτάξει να αντιμετωπίσει τον ευτελισμό της αξιοπρέπειας του'<br /></span><br /><span style="font-style: italic;"> Margueritte de Navarre</span><br /><br />Θα μπορούσα να πω πως είναι από τις στιγμές που χρειάζομαι επειγόντως τσιγάρο, αλλά το 'χω κόψει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7223653109394726258?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-80211067465629211672007-06-28T13:31:00.000-07:002007-06-28T13:35:21.007-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.evrytan.gr/images/mpotsaris_4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.evrytan.gr/images/mpotsaris_4.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8021106746562921167?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-23871386148959211112007-06-27T02:26:00.000-07:002007-06-27T04:36:07.614-07:00<o:p> </o:p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="color:black;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Une_Saison_en_Enfer" title="Une Saison en Enfer"><span style="text-decoration: none;color:black;" >Une Saison en Enfer</span></a></span><span style="color:black;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Σήμερα στη τράπεζα ερωτεύτηκα. Λοιπόν δε ντρέπομαι που το λέω. Είμαι φρικιό. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου έχω διαμορφώσει ένα δωμάτιο όπου από την εφηβεία μου αρχειοθετώ φωτογραφίες κοριτσιών με τις οποίες έχω αυνανιστεί. Το δικό μου καταδικό μου νησί με λολίτες. Εύη, Δέσποινα, Μιράντα, Χριστίνα, Νάντια, Υβόννη, Πόπη, Νικολέτα. Σας το ορκίζομαι πως τις θυμάμαι μία προς μία.</span><span lang="EL"> </span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Μία από αυτές την είδα στη τράπεζα. Δουλεύει πίσω από ένα γραφείο. Δε ξέρω που ακριβώς είχαμε γνωριστεί, προφανώς άνηκε σε μια παρέα, σε κάποιο σμήνος<span style=""> </span>από σπάνια και ατίθασα θυληκά δίποδα τα οποία είχα απότι θυμάμαι καταγράψει ομαδικώς στη λίστα μου. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Αλλά η συγκεκριμμένη ήταν το κάτι άλλο. Ακόμα και τώρα που <span style=""> </span>δουλεύει –φευ- σε μία τράπεζα και είναι ενδεδυμένη με πουκάμισο και φούστα, ακόμα και τώρα που είναι έκδηλη η κούραση στο πρόσωπο της προφανώς από τις παρατεταμένες μάχες της με διάφορους γκόμενους...μπόρω και βλέπω πίσω από το προσωπείο που φέρει...την χωρίς φραγμό ηδονοθηρία, την αλύγιστη θέληση για οργασμό. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Είμαι ερωτευμένος. Όχι όπως τότε επειδή -όπως κάθε νάρκισσος- νοιώθω περήφανος για τη στύση μου. Τώρα είναι πιο βαθύ, πιο αληθινό. Ξέρω πως έχουμε ο ενας τον αλλο αναγκη <span style=""> </span>Εγώ θα βάλω τα εισιτήρια κι αυτή τους χάρτες. Επιτέλους έφτασε η ώρα για εκεινή την <span style=""> </span>επιστροφή στην κόλαση.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-2387138614895921111?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-1824907587143843602007-06-26T16:53:00.000-07:002007-06-26T16:59:19.516-07:00Πάντοτε οι πρώτες εγγραφές στα ημερολόγια είναι ένα είδος φιγούρας. Να κοίτα γράφω ημερολόγιο. Στη συνέχεια όμως καταπίνεις το γέλιο σου. Κανείς δε γνωρίζει ποιό τέρας θα πεταχτεί από την κρύπτη της καρδιάς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-182490758714384360?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-79185478127430755512007-06-23T00:53:00.000-07:002007-06-23T01:09:15.015-07:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Μήπως τελικά πρόκειται για τις πλεόν αυθεντικές περιπτώσεις αθείας, μιας απόλυτης εμπειρικής αθείας, που μάλλον ανέκαθεν χαρακτήριζε κύκλους των οποίων η ζωή ήταν εντελώς ξένη προς τα κοινωνικά πρότυπα; Εν αντιθέσει προς τη θεωρητική αθεία των διανοούμενων, που παρ' όλα αυτά δαιτηρούν κάποιες αμφιβολίες και παραμένουν ευαίσθητοι στην επιχειρηματολογία, η αθεία του ληστή, αδιαπέραστη από τον θρησκευτικό λόγο, φθάνει στο απόλυτο.</span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">Ζωρζ Μινουα απο </span><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:100%;">Την Ιστορια της Αθειας</span><br /></span><span><br />σημ: εν ολιγοις θεωρω σχεδον τραγελαφικες τις κατηγοριες διαφορων στη θρησκεια οτι ταχα-αποκλειστικα αυτη- παιζει εξουσιαστικο ρολο στη συνειδηση των ανθρωπων και αλλες τετοιες μπουρδες. Τα πιο ευαισθητα κοινωνικα στρωματα, τα οποια θα επρεπε να πεφτουν θυματα της θρησκευτικης προπαπαγανδας, δηλαδη οι φτωχοι και οι κατατρεγμενοι έχουν αποδειξει -τουλαχιστον ενα μερος απο αυτους- οτι μπορουν και γραφουν τη θρησκεια στ' αρχιδια τους.<br /><br />Τα ηθικα επιταγματα της θρησκείας άλλωστε, τα ενστερνιζονται και πιστοι και αθεοι αναλογως με το πως τους συμφερει και τους οδηγει η καρδια τους. Συμβαινει δε παμπολλες φορες η ηθική ουσια της πιστης να παιρνει τη μορφη χιλιων δυο θεωριων και στασεων ζωής. Αν δε ταιριαζει δηλαδη η φτωχεια και το λουμπεν του ευαγγελιου με το υπόλοιπο σπίτι μπορείτε να αγοράσετε κατι αλλο πιο επιστημονικο και πιο προχωρημενο που να κανει ακριβως την ιδια δουλεια.</span><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-7918547812743075551?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-32646368545709594732007-06-18T12:47:00.000-07:002007-06-18T13:08:53.124-07:00Πεθύμησα εκείνο το μπλουζάδικο στο Λονδίνο. Το Γαλατσιώτη πιτσιρικά που μου έστριβε τσιγάρα για να δούμε τον Μπελ Μοντό στην κρεβατοκάμμαρα των γονιών του. Πεθύμησα τις γκόμενες του συνασπισμού που έχουν τους πιο ωραίους και άπιαστους κώλους. Πεθύμησα το μωρό μου ν.1 , το ν.2 , το ν3 και το ν4. Πεθύμησα που σε καθένα αναγνώριζα κι έβλεπα και το επόμενο και το προηγούμενο. Πεθύμησα να λέω τα αστεία μου επί τόπου. Πεθύμησα να μη χρειάζεται να δηλώσω τη μαύρη μου απόχρωση με λόγια. Βαρέθηκα το Μαιν Μενου και πεθύμησα το Σάββα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-3264636854570959473?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-88445442554724699002007-06-17T11:03:00.000-07:002007-06-17T11:06:05.256-07:00<p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Φρειδερίκος ο δεύτερος ή Κέλογκς Κορν Φλέικς? </span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Απεχθάνομαι την επικούρεια αντίληψη της ζωής. Να αναγνωρίζεις τη φθαρτότητα της, το μοιραίο του θανάτου και το μόνο που να σε απασχολεί να είναι πως θα εξαλείψεις τις στομαχικές καούρες και τη γρίπη.. Ως παραφροσύνη δε λέω έχει τη γοητεία της, έχει κάποια ευχάριστη απόχρωση ειρωνίας αλλά ως αλήθεια…; Μόνο ένας κρυόκωλος λέλεκας θα έκρινε μια πόρνη από το πόσο ήσυχη είναι στο κρεβάτι ή ένα φαγητό από τις θερμίδες του.<o:p> </o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Απεχθάνομαι τον υπολογισμό της προόδου της ανθρωπότητας βάση της μείωσης ή της εξάλειψης του πόνου. Ένας πεθαμένος βρίσκεται στα σίγουρα στο τέλος μιας τέτοιας ανέλιξης. Αυτός σίγουρα ούτε πονά ούτε δυσφορεί. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ υλιστή και υλιστή. Ο υλισμός που επιβάλλεται από το νου είναι μια αδιάφορη υπόκλιση στο φυσικό γίγνεσθαι, μια κατάφαση από κάποιον που καν δε ρωτήθηκε. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span><span style="" lang="EL">Ο υλισμός που επιβάλλεται από το αίμα σου αντιθέτως είναι μια φαντασμαγορία καταστροφής, η προσδοκία να βιώσεις το φθαρτό της ύπαρξης, ήγουν τον πόνο και την ηδονή, μέχρι τα νύχια. Τώρα άμα είσαι πραγματικά άξιος και φτάσεις στο σημείο να μην κρατάς ούτε τα ούρα σου από τις εκλύσεις, δόξα τω Θεω, υπάρχει κι ο Θεός.<o:p></o:p></span></p> <span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="EL"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8844544255472469900?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-13106396741549674612007-06-15T23:09:00.000-07:002007-06-15T23:44:21.511-07:00FUNK - a type of music, sung or played mainly by <span style="font-weight: bold;">black</span> people<br /><br />Στης Αλαμάνας το βουνό, στης Αραπιάς τον κάμπο,<br />εκεί που πέντε δεν περνούν και δέκα δε διαβαίνουν,<br />περνάν πενήντα κι εκατό και να ν' αρματωμένοι,<br />κι εγώ <span style="font-weight: bold;">μαύρος</span> επέρασα, πεζός κι αρματωμένος.<br />Τρακόσα αρκούδια σκότωσα κι εξηνταδυο λοντάρια,<br />επέτυχα και βάρεσα το στοιχειωμένο λάφι,<br />που χε σταυρό στα κέρατα κι αστέρι στο κεφάλι,<br />κι ανάμεσα στα δίπλατα είχε την Παναγία.<br />Αυτό το κρίμα μ' έσωσε και θέλω να πεθάνω...<br />Τρακόσιους χρόνους έζησα δω, στον απάνω κόσμο,<br />κανένα δε φοβήθηκα από τους αντρειωμένους,<br />τώρα είδα ένα ξεσκάλτσωτο, πεζό κι αρματωμένο,<br />που χε του ρίσου τα πλουμιά, της αστραπής τα μάτια.<br />Τον είδανε τα μάτια μου κι ελάβωσε η καρδιά μου.<br />Κείνο το κρίμα μ' έσωσε και θέλω να πεθάνω...<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">αφιερωμένο στη Δ.<br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-size:78%;">όλα τα άσματα στο παρόν ποστ είναι δημοτικά</span></span><br /><span style="font-style: italic;"></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1310639674154967461?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-45348396082164106422007-06-14T12:09:00.001-07:002007-06-14T12:09:58.685-07:00PARTY!!!<br /><br />I LIKE IT MORE THAN U KNOW<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-4534839608216410642?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-67808313940849047922007-06-13T13:57:00.000-07:002007-06-13T14:28:37.681-07:00κι αν ξεμπερδέσω σ' μια μεριά, σ' άλλη μεταμπερδένω,<br />και πάντα βρίσκω μπερδεμούς εις ότι τόπο πηγαίνω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-6780831394084904792?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-81868011042700640552007-06-11T08:17:00.000-07:002007-06-11T08:43:59.552-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;" lang="EL">Η Δική Μου Ακαδημία</span><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL">Κρέμασα το χέρι μου κάτω από το κρεβάτι<br />Το περασμένο βράδυ γρατσούναγα το τζάμι<br />Κοιτώντας το φεγγαρόφωτο, σηκώνοντας<br />αργά την ουρά </span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL">αυτός ο ‘τζιτζιφιόγκος’, είχε πει<br />ο πρύτανης, ‘με τις εμμονές του με το<br />κωλοτρυπίδι του’ και φούσκωσε</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL">‘καλέ μου κύριε’, μειδίασα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL">‘δε θα μπορέσω καν να αρχίσω<br />δεν έχω δύναμη ούτε να πατήσω τα πλήκτρα<br />θέλω να στολιστώ</span><span lang="EL"><o:p></o:p><br />να με χιονίσω<br />να κρεμαστώ με ύφος από τους αγκώνες στην<br />άκρη του πιάνου’</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EL"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">‘</span><span lang="EL">κοιτώντας</span><span style="">, κοιτ</span><span lang="EL">ώντας<br />πίσω από το σιντριβάνι<br />πίσω από τις φτερούγες, τα τουρλώματα<br />τις σκιές που σπάνε στις βεράντες της Σαχάρας’<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-8186801104270064055?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-50344285548278683712007-06-10T12:02:00.001-07:002007-06-10T12:13:12.827-07:00<span style="font-style: italic;"> Bet your bottom dollar </span><br /><span style="font-style: italic;"> That tomorrow </span><br /><span style="font-style: italic;"> There'll be sun!</span><br /><br />Προτού αγαπήσω την Αλίκη στο ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, προτού πάθω μεγάλη αρρώστια με το Νταρτανιάν και τους τρεις σωματοφύλακες, πιο παλιά ακόμα κι από το Τοπ Γκαν και το σούρουπο με τα F-14 είχα λατρέψει κι είχα τραγουδήσει...<br /><br />Tomorrow, Tomorrow<br />i love you tomorrow<br />you 're always a day away!<br /><br />Αννυ για πάντα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-5034428554827868371?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30526334.post-11110961025697046092007-06-06T23:22:00.000-07:002007-06-07T02:27:55.688-07:00<span style="font-weight: bold;">τέρατα</span><br /><br />Σήμερα ξύπνησα με μια περίεργη ευδιαθεσία. Αν προσπαθήσω να περιγράψω το συναίσθημα αυτό, θα πω πως σίγουρα δεν είναι ανθρώπινο. Τέτοια χαρά μόνο ένας οχτάποδας θα μπορούσε να νοιώσει. παντελώς βουβή κι υπόκωφη.<br /><br />Η θάλασσα καλεί. καταφθάνει η ώρα που δε θα σηκώνει πια καμμιά προσποίηση εκ μέρους μας.<br /><br />Ο γιατρός π.χ. στο διπλανό κτίριο, βγαίνει με το πούρο του στο σκαλάκι της εισόδου, με την άσπρη ρομπίτσα. καθ' όλα ανθρώπινος, χαιρετά με ευγένεια. μα όποτε συναντόνται τα βλέμματα μας διακρίνω και σ' αυτόν την ίδια ανυπομονησία.<br /><br />Είναι καιρός να συρθούμε προς την ακτή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30526334-1111096102569704609?l=mnsd.blogspot.com' alt='' /></div>MainMenunoreply@blogger.com3