curriculum vitae

Μάζεψα λοιπόν με επιμέλεια και με πολλά έξοδα φυσικά τα πιο καλά βιβλία και περιοδικά και κανόνισα να τα διαβάζουμε παρέα... Εντάξει δεν είναι δα και ντροπή να πω ότι ξεκινήσαμε με χαριτωμένα πράγματα –για παράδειγμα γαλλική φάρσα-, θα ήταν άδικο να μη σεβαστώ το φίλο μου. Συνεχίσαμε πάντως καλύτερα...διαβάσαμε Πατέρες που ασχολήθηκαν με τα πάθη του Χριστού, αρρώστους, και φυσικά Ρώσους θεολόγους. Μα η αληθινή πρόκληση ήταν η ποίηση στην οποία εντρυφήσαμε καταδυόμενοι μέσα στους στίχους όπως οι σφουγγαράδες στο βυθό. Διαβάσαμε τα πάντα, ακόμα και τα κοσμικά για την Τριστέσσα, για εκείνο το αγόρι που είχε μάγουλα όπως οι ανεμώνες, για τα μηχανικά ρολόγια της Τουλούζης.. Α βέβαια για εκείνη τη νευροπαθή γυναίκα που πνίγηκε στο μπιτέ, για τα χρυσοποίκιλτα μάτια του Ερμή, για Έλληνα ο οποίος μετακόμισε στο παρίσι και από εκεί συνέγραψε δοξολογίες για το ελληνικό φως, και αλλα τόσα αναλόγως και ίσως και περισσότερο περίεργα. Δυο απλά χωριατόπαιδα οι ευλογημένοι, βάλαμε στο μυαλό μας όλη την πρωτοτυπία και την έμπνευση, μακρινών προσωπικοτήτων που βέβαια ποτέ δε θα γνωρίζαμε από κοντά κι αν γνωρίζαμε το πιο πιθανόν είναι ότι θα μας προστάζαν να τους κουβαλήσουμε τις βαλίτσες ή να τους σεβίρουμε. Διώξαμε από μέσα μας όλη τη χωριατιά και αντικαταστήσαμε με βαρύθυμες αγγλίδες και παπάρες Γερμανούς ή ακόμα χειρότερα με γάλλους, άνδρες και γυναίκες που πιο πολλά λένε παρά κάνουν κι όλο γράφουν πως γαμιούνται και πίνουν και καπνίζουν και τρώνε σα διόνυσοι, μόνο που στις φωτογραφίες στο εσώφυλλο είναι όλοι τους ετοιμοθάνατοι και άσχημοι και στεγνοί σα μια γαλέτα.  ¶ 6:50 AM